Se. CXCIXBeati Bernardi
xp̄i iuſticia nō ꝑtinebit ad me? Illiꝰ me ī obediētia ꝑdidit: ⁊ huiꝰ obediētia nō ꝓderit mihi? Sꝫ ade inqͥs delictū merito oēs ꝯtrahimus: in qͦ qͥppe oēs peccauimꝰ: qm̄ cū peccauit in ip̄o eramꝰ: ⁊ ex eiꝰ carne ꝑ carnis ꝯcupiſcentiā geniti ſumꝰ. At qͥ ex deo multo germaniꝰ ẜm ſpiritū naſcimur qͣꝫ ẜm carneꝫ exadam ẜm quē etiā ſpūm lōge ante fuimus īxp̄o: qͣꝫ ẜm carnē in adā: ſi tn̄ ⁊ nos int̓ illosnūerare ꝯfidimꝰ d̓ qͥbꝰ apl̓s: qͥ elegit nos in.i. qͥt in ip̄o haud dubiū qͥn pr̄ in filio an̄ mūdiꝯſtitutōem. Ꝙ aūt etiā ex deo nati ſunt: teſtat̉ euāgeliſta ioh̓es vbi ait. Qui nō ex ſanguinibꝰ neqꝫ ex volūtate carnis neqꝫ ex volūtate viri: ſꝫ ex d̓o nati ſunt. Itē ip̄e in epl̓aOīs qͥ natꝰ ē ex deo n̄ peccat: qꝛ generatō celeſtis ꝯſeruat eū. Ad carnis traducē ais carnalis teſtat̉ ꝯcupīa: ⁊ pctm̄ qd̓ in carne ſentimꝰ manifeſte ꝓbat ꝙ ẜm carnem de carnepctōris deſcēdimꝰ. Sꝫ em̄ nihilominꝰ ſpūal̓illa generatio nō qͥdē in carne ſentit̉ ſꝫ in corde: ab his dūtaxat qͥ cū paulo dicere poſſūt.2. nos aūt ſenſum xp̄i habemꝰ in quo ⁊ eatenꝓficiſſe ſe ſentiūt: vt ⁊ ip̄i cū omī fiducia di.s. cāt: ip̄e ſpūs em̄ teſtimoniū reddit ſpūi nr̄o:.2. ꝙ ſumꝰ filij dei. Et illud. Nos autē nō ſpm̄huiꝰ mundi accepimꝰ: ſꝫ ſpiritū qui ex deo ēvt ſciamꝰ que a deo donata ſūt nobis. Peſpm̄ ergo qui ex deo eſt caritas diffuſa eſt incordibꝰ nr̄is: ſicut ⁊ ꝑ carnē q̄ eſt ex adā manat ꝯcupiſcentia nr̄is inſita mēbris. Et quōiſta que a ꝓ genitore corpoꝝ deſcēdit: nūqͣin hac vita mortali a carne recedit: ſic ille ꝓcedēs ex patre ſpūum: ab intentiōe filiorumdūtaxat ꝑfectoꝝ nunqͣꝫ excidit. Si ergo exdeo nati ⁊ in chriſto electi ſumus: que nā iuſticia eſt vt plus noceat humana atqꝫ terrena: qͣꝫ valeat diuina celeſtiſqꝫ generatio: deielectōem vincat carnalis ſucceſſio: ⁊ eternoeius ꝓpoſito carnis p̄ſcribat temꝑaliter traducta ꝯcupiſcētia? Quinīmo ſi ꝑ vnū hominē mors: cur nō multo magis ꝑ vnum ⁊ illum hoīeꝫ vita? Et ſi in adam oēs morimurcur nō lōge potētiꝰ in chriſto viuificabimurDeniqꝫ nō ſicut delictū ita ⁊ donū: nam iudiciū ex vno in cōdemnationē: gratia auteꝫex multis delictis in iuſtificatōem Chriſtusigit̉ ⁊ pctā dimittere potuit cum deus ſit: etmori cū ſit hō: ⁊ mortis moriēdo ſoluere debitū qꝛ iuſtus: ⁊ omībꝰ vnus ad iuſticiaꝫ vttāqꝫ ſufficere: qn̄qͥdē ⁊ pctm̄ ⁊ mors ex vnoin oēs ꝓceſſerit. Sꝫ hoc qͦꝫ neceſſarie omīnoꝓuiſuꝫ eſt ꝙ dilata morte homo inter homines dignatus aliquādiu ꝯuerſari quatenuscrebris ⁊ veris locutionibus ad inuiſibilia
excitaret: miris operibus aſtrueret fidem: rectis moribꝰ iuſtrueret Itaqꝫ in oculis hoīmdeꝰ hō ſobrie ⁊ pie cōuerſatꝰ: vera locutus:mira operatus: indigna paſſus: in qͦ iam defuit nobis ad ſalutē? Accedat ⁊ gr̄a remiſſionis pctōꝝ: hoc eſt vt gratis pct̄a dimittat: ⁊opus ꝓfecto nr̄e ſalutis ꝯſūmmatū eſt. Nōautē metuendū ꝙ donādiſ peccatis aut poteſtas deo aut voluntas paſſo ⁊ tanta paſſoꝓ pctōribꝰ deſit: ſi tn̄ ſolliciti īueniamur digne vt oꝑtet ⁊ imitari exēpla/ ⁊ venerari miracula: doctrine qͦꝫ nō exiſtimamꝰ increduliet paſſionibus nō ingrati. Itaqꝫ totū nobisde xp̄o valuit totū ſalutifeꝝ: totūqꝫ neceſſarium fuit: nec minꝰ ꝓfuit infirmitas qͣꝫ ⁊ maieſtas: qꝛ ⁊ ſi ex deitatis potentia peccati iugum iubēdo ſubmouit ex carnis tn̄ infirmitate mortis iura moriēdo cōcuſſit. Und̓ pulcre ait apl̓s. Qd̓ infirmū eſt dei: fortiꝰ ē hoībus. Sed ⁊ illa eiꝰ ſtulticia ꝑ quam ei placuit ſaluū facere mundū: vt mūdi ꝯfutaret ſapientiā ꝯfunderet ſapiētes: ꝙ videlicꝫ cū informa dei eſſet deo eqͣlis: ſemetip̄m exinaniuit formā ẜui accipiēs: ꝙ diues cū eſſet ꝓpt̓nos egenꝰ factꝰ ē: de magno ꝑuꝰ: de celo humilis: infirmꝰ de potente: ꝙ eſurijt ꝙ ſitijt ꝙfatigatꝰ eſt in itinere: ⁊ cet̓a q̄ paſſus ē volūtarie nō neceſſitate. Hec gͦ ipſius quedā ſtulticia nōne fuit nobis via prudētie iuſticie forma: ſctītatis exempluꝫ. Ob hoc itē apl̓s: qd̓ i.ſtultū inqͥt dei ſapientiꝰ eſt hoībus. Morsergo a morte: vita ab errore: a peccato gr̄aliberauit. Et qͥdē mors ꝑ iuſticiā ſuaꝫ ꝑegitvictoriā: qꝛ iuſtus exſoluēdo q̄ nō rapuit iure oīno qd̓ amiſerat recepit. Uita ꝟo qd̓ adte ꝑtinuit ꝑ ſapientiā adimpleuit: q̄ nobis vite ⁊ diſcipline documentū ac ſpeculū extitit.Porro gr̄a ex illa vt dictū eſt ptāte pctā dimiſit. qͣ oīa quecūqꝫ voluit fecit. Mors itaqꝫ xp̄i mors eſt mee mortis: qꝛ ille mortuꝰ ēvt ego viuerem: qͦ pacto em̄ iam non viuat:pro quo morit̉ vita? Aut qͥs iam in via morū ſeu reꝝ noticia errare timebit duce ſapiētia: Aut vn̄ iam reꝰ tenebit̉: quē abſoluit iuſticia? Uitam qͥdem ſe ip̄e ꝑhibet in euange zlio: ego ſum inqͥens vita. Porro duo ſequētia teſtat̉ apl̓us dicēs. Qui factus eſt nobis i.iuſticia ⁊ ſapientia a deo patre. Si gͦ lex ſpiritꝰ vite in xp̄o ieſu liberauit nos a lege peccati ⁊ mortis: vt qͥd adhuc morimur ⁊ nō ſtatim īmortalitate veſtimur: Sane vt dei ꝟitas impleat̉. Quia em̄ miſericordiaꝫ ⁊ ꝟitatē diligit deꝰ: neceſſe eſt mori qͥdem hominēqͥppe qd̓ p̄dixerat deus: ſed a morte tuꝫ reſurggere: ne obliuiſcat̉ deꝰ. Ita gͦ mors ⁊ ſi
1. Coꝝ. 2.
Ro 2..crj.
Ro 2..Coꝝ. 2.
l. Io. 3.
Eph̓ .1.
Ro 2.
Io. I.
Io. 14.
1. Coꝝ. i.
1. C0.
1. Coꝝ. 1.
1. Coꝝ.