Seati Bernardi Sermo LXX.I
ermo LAXIII
Iſunt: ⁊ eoꝝ magna eſt multitudo: expedit gͣnobis diu̓tere ad caſtrū ꝓpe nos poſitū munitiſſimū: cuiuſdā militis dn̄i mei regis iuſticie: ſiqͥdem ei fideliſſimꝰ eſt. Qd̓ cū placuiſſꝫoībus: ⁊ ducē itineris quererēt ait prudētiaRatio armiger meꝰ p̄cedet vos. Eſt enimgnarꝰ viarū: ⁊ notus iuſticie: vtpote ꝯſanguineꝰ eiꝰ. Precedēte itaqꝫ ratiōe ceteriſqꝫſeq̄ntibꝰ: anteuēit ratio. Et ſalutata iuſticiaaduentare hoſpites nūciauit. Quę qui eētqͥd quererēt: ⁊ vnde venirēt dum queſiſſet:alacriter ſurgens qͣſi mater honorificata obuiauit illis. Suſceptāqꝫ animaꝫ de equo depoſuit ⁊ penetralibꝰ domꝰ ſue pauidā collocauit. Hoſtes ꝟo caſtrū circūdātes circūueniūt: querēdo ſi qͥs eis aditꝰ intrādi pateretSedcū vndi qͣꝫ illud munitū inueniūt: figūttentoria ⁊ ordināt excubias: ne qͥs aut ingredi aut egredi valeat: vt mane facto preꝑatismachinis illud vi capiāt. Interim timorſemꝑ eſt pauidus: ⁊ nunqͣꝫ ſecurꝰ eſſe poteſtꝯuocatis cōmilitonibꝰ ſuis ꝯuenit iuſticiaꝫinqͥrēs de munitiōe loci: de preꝑatiōe armorū ⁊ ſi que ſint ad ſuſtētationē alimēta. Achec iuſticia rn̄dit. Situs loci vt adu̓tere poteſtis: ſaxoſus ē ⁊ inacceſſibilis: nec in arminec in machinis inimicoꝝ timet inſultū: ſedqꝛ arduus ē paucos hꝫ indigenas qͦs aridohordeacei panis cibo vtcunqꝫ ſuſtentat. Etnūc ſuꝑſunt nob̓ qͥnqꝫ panes hordeacei: etduo piſces. Sꝫ hͨ qͥd inter tantos? Audienshec timor magis timuit: ⁊ tacentibꝰ cunctisprudētia dixit: Mittamꝰ qͥ nūciat dn̄o regineceſſitudinū nr̄arū inſtantiā: ⁊ petat ab eovt ſuccurrat nobis: anteqͣꝫ in hͦ arēti loco fame ⁊ ſiti peamus. Sed qͥs ibit? Uigilāt hoſtes ⁊ obſeruāt exitꝰ viarū: ⁊ nox eſt nec eſtnobiſcū qͥ vias ſciat. Sed ſi qͥd potes o iuſticia adiuua nos miſerta nr̄i. Cui illa. Bonoanimo eſtote. Eſt enī mihi nūciꝰ fideliſſimuſnotus regi ⁊ oī curie: qͥ in ſecreto noctis ſilētio ꝑ occultas ⁊ ſibi notas ſemitas archanaceli penetrare ⁊ cubiculū regis adire: ⁊ ſuaimportunitate ⁊ miſerabili ſupplicatiōe pirregis animū flectere: ⁊ laborātibꝰ opem impetrare ſolitus eſt. Iſte eſt or̄o. Hūc ſi placet mittite. Ecce enī p̄ſto eſt. Cūqꝫ omēs reſpondiſſent placet placet: prudētia qͥdem eiinſinuat: dictante iuſticia vt fiducialit̓ agatne vacuus reuertat̉ p̄cipiēte: ceteris ⁊ maxime timore vt iter acceleret dep̄cantibus ꝑoccultos quoſdā muri exituſ dimiſſus ē. Atille hoſtiū cuneos penetrās ſecurꝰ: ſicut eſtoī aui velocior: in momēto vſqꝫ ad portas ciuitatis noue ⁊ magne hieruſalem peruenit.
Quas cum clauſas reperiſſet ⁊ pulſaſſet: ianitoribus egreferentibꝰ atqꝫ dicentibꝰ: quises tam improbus qui hac hora ianuas pulſare ⁊ inquietare audes: ille ꝑſeuerans pulſando ait: Nonne iſte ſunt porte iuſticie: Etego qͥdeꝫ ſum nūcius iuſticie. Aperite ergomihi portas iuſticie: ingreſſus in eas confitebor dn̄o reginimis in ore meo ẜm multitudinem doloꝝ meoꝝ qui ſunt in corde meo.Ad hanc vocē exꝑgefactus rex: quid hoceſſet queſiuit. Reſpondentibꝰ autem his qaderant nunciū iuſticie ad ianuam pulſare:iuſſit intromitti. Quem cuꝫ cognouiſſet ⁊ vidiſſet ait: Quid eſt oratio? Recte ne ſunt oīaCui ille: recte inqͥt dn̄e. Sed ecce miſera aīailla q̄ nuꝑ ad imperiū tuuꝫ de faucibꝰ infernierepta eſt: intra caſtrū dn̄i mei incluſa ⁊ obſeſſa clamat ad te dn̄e in toto corde ſuo: petens auxiliū de ſancto: qꝛ nō eſt aliꝰ qui pugnet ꝓ ea niſi tu deuſ. Succurre dn̄e ſuccurrecito: qꝛ potens es: ⁊ mitte ei liberatoreꝫ etppugnatorē: ne fiant nouiſſima eius peiorapͥoribꝰ: qꝛ q̄ vtilitas in ſanguine eius: ſi deſcendat ī corruptionē: Libera eā dn̄e vt cōfiteat̉ noī tuo qꝛ in inferno nō ꝯfitebit̉ tibi.Hec cū lachrymabili voce ꝑoraſſet ⁊ ꝓnusin terraꝫ adoraſſet: cōmotus rex circūſpexitquerēs quē mitteret. Et ecce charitas p̄ſtoſum inqͥt dn̄e mitte me. Qd̓ cum ſereno vultu ānuiſſet: rn̄dit charitas. Sufficit mihi domine te fauēte familia mea pͥuata: ip̄a mecūvadat. Et ꝯuocatis gaudio pace: patīa: lonanimitate: benignitate: bonitate: māſuetudine ſecura d̓ victoria: erecto ſigno triūphali cū feſtinatiōe ⁊ impetu ꝑtrāſiēs: pͥmā ⁊ ſecundā inimicoꝝ cuſtodiā: ꝑuēit vſqꝫ ad portā caſtri iuſticie. Que cū vltro aꝑta ei fuiſſetet introiſſet: facta eſt leticia magna oībꝰ expectantibꝰ aduentū liberatoris ⁊ ꝓpugnatoris. Et cum omēs ꝯcurriſſent: ⁊ ſuggerentegaudio vociferaſſent: exortus clamor auresjnimicoꝝ ꝑterruit. Qui āmirātes dixerunt:Que eſt iſta vox exultatiōis incluſoꝝ iſtoꝝī auribꝰ nr̄iſ? Nō ita erat heri ⁊ nudiuſterciForte receperūt auxilia ⁊ impetū facient innos. Fugiamꝰ ergo eos: quia dn̄s pugnat̉pro eis. Interim charitas more impatiensaperiri portas p̄cipit: ⁊ facto impetu caſtrailloꝝ irrupit: deuictoſqꝫ ⁊ in fugaꝫ ꝯuerſosvſqꝫ ad portas inferni perſecuta eſt aꝑte denuncianſ: vadā ad portas inferi. Sicqꝫ vnoimpetu vniu̓ſus charitatis ꝓcedit exercituſQuos babylonij nō ferētes fugiūt: ſed noneffugiūt eos. Cadūt a latere timoris mille: ⁊a dextris charitatis decem milia.