Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De Tribꝰ ordinibꝰ eccleſie Sermo I

De tribus ordinibus eccleſie adpatres in capitulo factisOc mare magnū in quo vtiqꝫ certū eſt nō aliud p̄ſens ſeculū amarū tribꝰ hominū generibꝰ ſuo cuiqꝫ modo ꝑuium eſt vttrāſeāt liberati. Tres enī ſunt: noe daniel etiob quoꝝ primꝰ naui: ſecūdus ponte: tertivado tranſit. Porro tres hoīes tres ordīeseccleſie ſignāt. Noe qͥdem archam rexit nepiret diluuio vbi ꝓtinꝰ formā agnoſco rectorū. Daniel vir deſiderioꝝ abſtinētie ⁊ caſtimonię deditꝰ eſt: ipſe eſt ſoli deo vacās penitentiū ⁊ ꝯtinentiū ordo. Iob qͦꝫ ſub̓am huius mūdi bn̄ diſpēſans: in ꝯiugio fidelē deſignat: ppl̓m terrena licite poſſidentē. De primo igit̉ ⁊ ſcd̓o nobis habēdus eſt ſermo: qͦniam aſſunt venerabiles frēs ⁊ coabbatesnr̄i de nūero p̄latoꝝ: aſſunt ⁊ monachi d̓ penitentiū ordine. A qͦ tn̄ nec nos abbates alienos nos reputare debemꝰ: niſi forte qd̓ abſit officij nr̄i gr̄a nr̄e fuerimus ꝓfeſſiōis īmemores. Tertiū igit̉ ꝯiugatoꝝ videlicet ordinē magis ſuccincte trāſcurro: tanqͣꝫ minꝰ adnos ꝑtinentē. Ipſe eſt qͥ mare magnū vadoꝑtranſit: laborioſum rurſus ⁊ ꝑiculoſuꝫ: etam ⁊ longū hn̄s iter quippe qͥ nulla vie cōpendia captet. Nā ꝙ ꝑiculoſum ſit iter ī eopatet ꝙ tā multos in eo ꝑire dolemꝰ: tā paucos videmꝰ trāſire Ualde enī difficile ē preſertim diebꝰ iſtis qͥbꝰ malicia nimis īualuitint̓ vndas huiꝰ mūdi voraginē vitioꝝ ⁊ criminaliū pctōꝝ foueas declinare. At ꝯtinentiū quidē ordo: ⁊ ponte ꝑtrāſit: qd̓ iter breuius ⁊ faciliꝰ etiā ſecuriꝰ eſſe nemo qͥ neſciat.Sꝫ omitto laudes: ꝑicula magis on̄do: hocenī multo meliꝰ atqꝫ vtiliꝰ eſt. Recta qͥdemſemita vr̄a chariſſimi: ſꝫ oīno ſecura non eſt.Timēdū enī ꝑiculū triplex. id ē. ne forte auteqͣre ſe alteri: aut reſpice̓ retro: aut certe ī medio ponte ſtare aut reſidere qͥs velit. Neqꝫenī vllū ex his tribꝰ pontis patit̉ anguſta ⁊arta via q̄ ducit ad vitā. Cōtra gͦ primū periY. culū oremꝰ ſinguli cū ꝓph̓a. Ne veniat pesſuꝑbie: qm̄ ibi ceciderūt qͥ oꝑant̉ iniqͥtateꝫ.Nam de eo qͥ mittēs manū ſuā ad aratrumpoſtea retro ꝯuertit̉: certū eſt qm̄ labit̉ ſtatim: ⁊ pelagꝰ oꝑit caput eiꝰ. Sꝫ ⁊ qͥ ſtare voluerit nō quidē relinq̄ns ordinē ſꝫ ꝓficere ineo diſſimulās: cadat neceſſe eſt ab his qͥ ſequunt̉ impulſus ⁊ euerſus. Arta eniꝫ ē viaet impedimēto eſt ꝓficere volentibꝰ ⁊ ꝓficiſci nolentibꝰ. Hinc eſt ꝙ iugiter arguūt ⁊ reprehendūt: ꝙ certe nequiūt tepiditatis eiuſ

ferre ſegniciē: ꝙ velut qͥbuſdam ſtimulis vrgent ⁊ impingūt manibꝰ: vt vnuꝫ neceſſe ſitē duobꝰ: aut ꝓfice̓ ſcꝫ aut ꝓrſus defice̓. Minime igit̉ oportet ſiſtere greſſum: retroſpice̓qͦꝫ aut eqͣre nos alijs multo expedit minꝰ: ſꝫtota hūilitate currēdū nob̓ ⁊ ꝓperādum: neqn̄ forte is qͥ egreſſus ē vt gigas ad currēdāviā: longe a nob̓ fiat: quē ſi bn̄ ſapimꝰ ꝓuidentes in ꝯſpectu nr̄o ſꝑ: ⁊ in eiꝰ odore tracti faciliꝰ citiuſqꝫ curremꝰ. Nec ꝟo anguſtanimis inueniet̉ pontis ſemita curre̓ in ea volentibꝰ: qꝛ compactꝰ ē lignis: vt qͥ ꝑfecte eisinniti voluerint: nō labat̉ in itinere pes eoꝝHec aūt ſunt pena corꝑis: pauꝑtas ſubſtātie mūdialis: ⁊ hūilitas obediētie. Nā ⁊ perꝰmultas tribulatiōes oportet nos intrare inregnū celoꝝ: ⁊ qͥ volūt diuites fieri ī hͦ ſeculo incidūt in tentationē ⁊ laqueū diaboli: etquē a deo ſuo exturbauit inobedientia: ſinedubio ꝑ obedientiā recto tramite redit. Hecitaqꝫ ſibiinuicē compacta eſſe neceſſe ē. Naꝫet pena corꝑis nec int̓ diuitias ſtabilis: necſinę obediētia facile pōt eſſe diſcreta: ⁊ paupertas in voluptate ⁊ volūtate ꝓpria nulliꝰpōt eſſe momēti: ⁊ obediētia in diuitijs ⁊ voluptate nec ſtabilis nec glorioſa. At ꝟo hisrite cōpoſitis vide ſi nō tria maris huiꝰ pericula declinaſti: ꝯcupiſcētiā carnis: ꝯcupiſcētiā oculoꝝ: ⁊ ſuꝑbiā vite. Rite inqͣꝫ cōpoſitis vt in pena qͥdē nōdū impatiētie: in pauꝑtate cupiditatis ſcrupulū: in obediētia neuūcaueas ꝓprie volūtatis. Nā ⁊ qͥ murmurauerūt a ſerpētibꝰ ꝑierūt: ⁊ qui volūt diuitesfieri: nō ait qͥ ſunt: ſꝫ qui volūt: incidunt in laqueū diaboli. Sed ⁊ illud quid refert ſi forte qd̓ abſit non quidem diuitias: ſed ea ipſaque pauꝑtatis ſunt toto affectu deſideres:aut etiam ardentius qͣꝫ diuitias cupiant homines ſecl̓ares? Quid diſtat quecūqꝫ ſub̓adeſideret̉ dū eqͣlit̓ ſit corruptꝰ effectꝰ: niſi ꝙtolerabiliꝰ illud videri pōt q̄ pluris eſſe vident̉ plurimū deſiderare? Porro quiſqͥs vl̓aꝑte vel occulte ſatagit: vt qd̓ hꝫ ī volūtatehoc ei ſpūalis pater iniūgat: ipſe ſe ſeducit:ſi forte ſibi quaſi de obediētia blandiat̉. Neqꝫ eī in ea re ipſe p̄lato: ſed magis ei p̄latusobedit. Uerūtn̄ qꝛ iuxta ſentētiā ſaluatoriſ:in qua mēſura mēſi fuerimꝰ: remetiet̉ nobis Abonū eſt homini hoc ad cumulū dare vt deeoꝝ ſit numero quibus menſurā bonā ⁊ cōfertam ⁊ coagitatam ⁊ ſuꝑeffluentē dabuntin ſinus ſuos. Sufficit enī ad ſaluteꝫ corꝑismoleſtias patienter ferre: ſꝫ cumulus ē etiaꝫlibent̓ in feruore ſpūs eas amplecti. Sufficere potęſt ſuꝑflua non reqͥrerę ſed nec ꝓpter

psͣ. 35.

Mar. 4.

Act̉. 14