De Quattuor modis oradiSe.
yvt in te qͦꝫ impleat̉ qd̓ ait cēturio: cuiꝰ fidesīi. s. tā magnificę cōmendat̉. Dn̄e inqͥt dic tantūꝟbo ⁊ ſanabit̉ puer meꝰ. Sed ſi titubas ad.4. huc confitere: clama: mei aūt pene moti ſuntpedes: pene effuſi ſunt greſſus mei: ⁊ in verbis ſuis confirmabit te vt exꝑimēto diſcas:qm̄ ꝟbo dn̄i celi firmati ſunt: ⁊ ſpūs oris eiꝰom̄is virtus eorū. In his atqꝫ hmōi ꝑſeuera: ī talibꝰ iugit̓ exercere: donec iā dicat: ſpiritꝰ vt reqͥeſcas a laboribꝰ tuis. In hoc verbo quieſces dulcit̉ ac ſuauiter ſoporaberisdonec veniat hora: cuꝫ oēs qͥ in monumētisſunt audiēt vocē eiꝰ ⁊ ꝓcedēt. Sꝫ quo? Alijqͥdem ī iudiciū: alij ꝟo in vitā eternā. Et qͥsſcit: ſi eſt dignꝰ amore vel odio? Tūc maxīememor eſto verbi tui ẜuo tuo dn̄e in qͦ mihiſpem dediſti: vt ab auditiōe mala nō timeā:ſꝫ beata magis auditio ꝑducat ad viſionē cūt.25. dices: Venite bn̄dicti pr̄is mei ⁊cͣ. Quicūqꝫem̄ ꝯfitebit̉ me corā hoībꝰ ait ip̄e: hūc ⁊ egoꝯfitebor in ꝯſpectu pr̄is mei ⁊ angeloꝝ ſanctorū: qd̓ nob̓ ꝯferre dignet̉ ip̄e qͥ ꝯſtitutꝰ ēiudex viuoꝝ ⁊ mortuorū.De quattuor modis orandi.Uatuor mihivident̉ orādi modos exprimereapl̓i verba dicētis: Volo pͥmū fi1.4.eri obſecrationes: deinde oratiōes: poſtulationes: gr̄aꝝ actiones. Sūt em̄ quos adhucpeccati ꝯſciētia terret ⁊ cruciat: nondū accepta reſiſtēdi ꝟtute: tūc ſcꝫ cū primū ipſos inpctōꝝ ſceno iacētes: ſpūs veritatis irradiat⁊ excitās erubeſcere facit ⁊ timere deū: dumvidēt īmanitatē criminū: meritoꝝ exiguitatem: ⁊ velut ardentē corā ſe gehēnā expaueſcētes: qm̄ in ſeip̄is boni nil īueniūt: aliundeapp̄hēdūt vnde tegant̉. Sciūt em̄ ꝙ non ſittutū ī ꝯſpectu dn̄i dei ſui vacuos apparere:contra legis p̄ceptū: ⁊ multominꝰ id p̄ſumere plenis ſtercore manibꝰ audēt. Quia ergotimēt ⁊ merito timēt ꝑ ſeip̄os accedere: ſtudent quaſi ꝑ alios ſupplicare. Tale eſt illudoratiōis genꝰ: qͦ ſolemus vti dicētes: Sancte petre ora pro nobis ⁊ ſil̓ia. Maxime ꝟoillud obſecratio ē manifeſta: ꝑ paſſionē: tuālibera nos dn̄e: ⁊ cetera in huc modū. Taleem̄ videt̉ ac ſi latro dep̄hēſus ⁊ iaꝫ vicinusſuſpēdio: qn̄ penitꝰ deſperat: nec īuenit in ſevnde veniam deprecetur: extēdens brachiadicat: qꝛ ſic paſſus eſt xp̄s: vt eoꝝ a qͥbꝰ tenetur animos moueat ad pietateꝫ. Credo egoli. de talibꝰ dici poſſe: qꝛ regnū celoꝝ vim patitur: ⁊ violēti rapiunt illud. Uim faciebat re13. gno celorū publicanꝰ ille: qn̄ dū nō auderet
oculos ad celos leuare: ip̄m celū ad ſe potuit inclinare. Simile aliqͥd mulier illa egiſſe videtur: q̄ ꝓfluuiū ſanguinis habēs: dū timeret ad xp̄m accedere: fecit ab eo ꝟtutē exire.Furtim em̄ tetigit fimbriā: ⁊ curata eſt ab infirmitate: vn̄ ⁊ indignātis qͦdāmō verbū videtur qd̓ de ea dn̄s ait: Quis me retigit? Etaddidit. Senſi a me exire ꝟtuteꝫ. Nō credoꝙ ſit int̓ nos qͥſpiā: ſꝫ forte nōnulli in ſeculariꝯuerſatiōe potuerūt aliqn̄ exꝑiri qͥd loqͦr vtinuiti fluxū ſanguīs paterent̉: eiꝰ inquā ſanguinis qͥ regnū dei nō poſſidebit. Etenī qͥ facit pctm̄ ſeruus eſt peccati: nec ſua ſe poteritcōtinere ꝟtute etiā ſi volet. Huic ergo minime expedit ꝑ ſeip̄m ad xp̄m accedere: ſed tāgere ſi quā inuenerit eiꝰ fimbriā: hoc eſt euꝫconſiderare hoīem quē humiliorē viderit ⁊extremuꝫ in eccleſia q̄ eſt veſtis chriſti: euminquā qͥ elegit abiectꝰ eſſe in domo dei oportet cōſiderare: qm̄ is vere eſt fimbria poſitain ora veſtimenti: ad quā vtiqꝫ ſpūalis vngēti deſcendens a capite copia tota decurrit.Hūc ſi beneficijs aliquibꝰ ſeu p̄ce hūili autconfeſſione pura tetigerit: vt affectū eius erga ſę moueat ad compatiēdū ſibi: habeat fidem ⁊ ſine dubitatione ſanabitur. Illud tamen nouerit fimbria nō a ſe ſꝫ a xp̄o exiſſe vitutē: qui ⁊ tāgi ſe ꝓteſtat̉ in fimbria. Exp̄ſſinūc vobis qͣꝫtū potui: quale ſit ⁊ cui aīe neceſſariū genus obſecrationis. At vero iā cōtinendi virtute accepta ſecurus accedit: qͥ ſibi cōſciꝰ fuerit ꝓ delictis p̄teritis veniā querens ⁊ or̄one vtēs: q̄ noſtri oris eſt ratio: qn̄iā ore ſuo loquit̉ cū deo ſuo. Hinc illud ē ꝙmaria magdalene: qͣꝫqͣꝫ non minus humilisemorruoſa illa: non ſic tn̄ veret̉ accedere. ſꝫrigat lachrymis pedes: capillis tergit: vngitvngēto: oſculat̉ ore deuoto. Vnde ſatis liq̄tꝙ oīno iā ꝓpoſuerat in corde ſuo a peccatodeinceps abſtinere: ⁊ quaſi profluuiū ſtare.Qd̓ ſi tā conſuetꝰ es ⁊ tu: pͥmū eſt vt ipſi dn̄oin oratione loquēs recogites annos tuos inamaritudine aīe tue. Dehinc poſtqͣꝫ in lamētis penitentie aliquādiu ꝑſeuerās hilaritatēquandā ⁊ fiduciā conceperis indulgētie: accede iā ad poſtulationes: vt ſecure tanqͣꝫ receptꝰ in gr̄aꝫ dn̄i: tibi ⁊ conſeruis tuis audeas petere qd̓ oportet. At fortaſſis re quirasvnde aūt quō noſſe poteris vtrū hāc cōſecutus ſis indulgentiā. Sic nimirū cōſeruandehūilitatis gr̄a: diuina ſolet pietas ordinare:vt qͣꝫto qͥs plus ꝓficit: eo minꝰ ſe reputet ꝓfeciſſe. Nā ⁊ vſqꝫ ad ſup̄mū exercitij ſpūalisgradū: ſi qͥs eouſqꝫ ꝑuenerit: aliqͥd ei de primi gradus imꝑfectiōe relinquit̉: vt vix ſibi
E iij
Luc̄. 18.
Pat. 1.
i. xbi. 4
Oat .25.
Pat. 8
18. 42.
Io. 3.
Mat .3.