Beati BernardiDerCLXVIII
enim cuiꝰ ſermo veritas eſt. Quāte enim temeritatis: īmo quante inſanie eſt: ſi forte dūalloquit̉ nos dn̄s maieſtatis: nos inſenſatiauertamꝰ aurē ⁊ neſcio ad qͣs ineptias ꝯu̓tamur. Quāta ē hec īiuria ⁊ qͣꝫ grauit̓ vidicāda: cū viliſſimꝰ vermis clamantē ad ſe audire dedignet̉ creatorē vniuerſitatis? Quātaꝟo ⁊ qͣꝫ īeffabilis diuine dignatio bonitatisq̄ quotidię cōſpicit nos: infelices auertētesaures: obdurantes corda: ⁊ nihilominꝰ clamat ad nos ⁊ iugit̓ clamitat in plateis? Uere in plateis: qꝛ in latitudine charitatis. Ecce em̄ bonoꝝ meorū nō eges dn̄e: ⁊ tamē dicis: cōuertimini filij hoīm. Et iteꝝ clamitas16. Reuertere reuertere ſunamitis: reuerterereuertere: vt ītueamur te. Propterea obſecro vos dilectiſſimi qͥ remīſcmī dn̄i ne taceatis ⁊ ne detis ſilētiū ei: audiētes iugit̓ qͥd loqͣtur in vobis dn̄s deꝰ quoniā loquit̉ paceꝫ.Felix ⁊ beata anima que venas ſuſurrij diuini ꝑcipit in ſilentio: frequēter iterās illud.7. ſamuelis: Loquere dn̄e qꝛ audit ſeruus tuꝰHic ergo hodiernꝰ ſermo finē accipiat vt etiam tacentibꝰ nobis deū intus audiamꝰ loquentē ⁊ ſuadentē de regno ſuo tanto vtiliquanto ſubtiliꝰ ꝑ interna inſpirationē. Si ītamen ad huc de audiēdi hac dn̄i voce ipſeſuggeſſerit alio ſermone tractabimꝰ: ne p̄ſertim in tā vtili ac ſpūali materia mētes vr̄aslōgitudine ſermonis oneremꝰ.¶ De ml̓tiplici vtilitate verbi dei.Enetis credoquēadmodū heſterno ſermone d̓ea q̄ nobis admodū neceſſaria eſtdiſcretiōe ſpirituū āmonuerimꝰ ſollicitudīeꝫveſtrā: vt contra venenatos ſerpētis antiqͥſibulos: contra mortiferos ſirene cantꝰ: aures cordis iugit̓ obdurare ſtudeatis: vt necſpm̄ carnis loquentē mollia: nec ſpm̄ mundivana ſuggerētē: nec ſpm̄ neqͥcie audiatis immittente amaritudines ⁊ ſcādala ſeminantēSed huiꝰ ſpūs aſtucias noſſe neceſſe eſt: huius cogitatiōes nō expedit ignorare. Interdum em̄ trāffigurat ſe malignꝰ ille ⁊ nequaꝫſpūs in angelu lucis: vt ꝟtutis ſimulationeplus noceat. Sed ⁊ tunc quoqꝫ ſi diligenteraduertimꝰ: nōnunqͣꝫ niſi amaritudinis ⁊ diſcordie ſemīaria ſpargit. Suadet em̄ nōnullis ſingularia ieiunia quedā: vnde ceteri ſcādalizent̉: non quia ieiuniū diligat: ſed qꝛ ſcādalo delectet̉. Multa q̄ in hūc modū ſoletafferre q̄ tn̄ a diuina ſapiētia facile diſcernantur: ſi apl̓icā illā beati iacobi diffinitionē preoculis habęamus: qui diuinaꝫ deſcribēs ſa-
II.pientiam ait: Sapientia que a deo eſt: pͥmūꝓquidē pudica: deinde pacifica. Omnē cogitationem in qua hec duo non concurrunt: adei ſapientia alienam eſſe non dubites. Eaꝫvero que pudica videtur: nec ad vitia trahit aperte: ſed virtutis pretendit imaginem:tunc demū a deo noueris eſſe ſi pacifica ſit:ſi p̄lati tui atqꝫ ſpiritualiū fratruꝫ approbat̉iudicio: qm̄ nō faciet dn̄s deꝰ verbū qd̓ n̄ reuelauerit ſeruis ſuis. Quāta ꝟo deuotionequāta humilitate: quāta ſollicitudine cogitatio ſalubris nō alit̓ qͣꝫ diuine dignationisſermo ſuſcipi debeat: ⁊ heſterno ſermone ptim iā diximꝰ: ⁊ hodierno nihilminꝰ aliquato latius ꝑſuadere conabimur. Beati em̄ qͥ Laudiūt verbū dei ⁊ cuſtodiūt illud. Uultisnoſſe qͣꝫ beati? Primū quidē ſonās in auribus aīe vox diuina conturbat: terret dijudicatqꝫ: ſꝫ ꝯtinuo ſi bn̄ aduerteris viuificat: liquefacit: calefacit: illuminat: mūdat deniqꝫ⁊ cibꝰ nr̄ eſt ⁊ gladiꝰ ⁊ medicina ⁊ ꝯfirmatio⁊ reqͥes: reſurrectio qͦꝫ ⁊ ꝯſūmatio nr̄a. Necmireris ꝙ verbū dei iā nūc īueniat̉ oīa ī omnibus eſſe: qͣꝫtū ſpectat ad iuſtificationē: ſiqͥdem ⁊ futuꝝ eſt oīa in oībꝰ ad glorificatiōeꝫAudiat illud peccator ⁊ ꝯturbabit̉ vēter eiꝰa voce illa carnalis aīa ꝯtremiſcet. Oīa nāqꝫ cordis ſecreta rimat̉ atqꝫ dijudicat ſermoviuꝰ ⁊ efficax: cordiū atqꝫ cogitationū ꝑſcrutator. Un̄ ⁊ licet mortuꝰ in peccato: ſi audieris voce filij dei viues. Sermo em̄ quē loqͥtur: ſpūs ⁊ vita eſt. Si cor tuū induratū eſt:memēto ſcripture dicētis: Emittet v̓bū ſuū⁊ liq̄faciet ea. Et itē. Aīa mea liq̄facta eſt vt qdilectus locutus eſt. Si tepidus es ⁊ euomiiam formidas: nō diſcēdas ab eloquio dn̄i ⁊inflāmabit te: qꝛ eloquiū eiꝰ ignitum valde.Qd̓ ſi tenebras ignorātie plāgis: diligenteraudi qͥd loqͣtur in te dn̄s deꝰ: ⁊ erit lucernapedibꝰ tuis verbū dn̄i: ⁊ lumē ſemitis tuis.At fortaſſis tanto ampliꝰ doles: qͣꝫto clariuſpeccata etiā mīma illumīatꝰ agnoſcis: ſꝫ ſanctificabit te pr̄ in ꝟitate q̄ eſt vtiqꝫ ſermo eiꝰvt int̓ apl̓os audire merearis. Iaꝫ vos mūdi eſtis: ꝓpter ẜmonē quē locutꝰ ſum vob̓.Iā vero cū laueris manꝰ tuas: ecce parauitin ꝯſpectu tuo mēſam: vt nō de ſolo pane viuas ſꝫ ex omni verbo qd̓ ꝓcedit de ore dei: ⁊in fortitudine cibi illiꝰ curras viam mādatorum eiꝰ. Ubi ꝯſiſtūt aduerſum te caſtra: ⁊ p̄lium tēptatiōis inſurgit: arripe gladiū ſpūs:qd̓ eſt verbū dei: ⁊ in eo facile triumphabis.Qd̓ ſi forte vt eſt certaminis cōſuetudo contigerit aliqn̄ vulnerari: mittet verbū ſuuꝫ ⁊ſanabit te: ⁊ cripiet te de interitionibꝰ tuis.
Can̄. 6.
1. Re. 3
Ao. 15.
Luc̄. ij.
1sͣ. 147.Can̄. 5.
Iaco .3.