De Septē SpiritibusSer. I
Ser. IIFIDIª S
ẜm carnē vixerimꝰ moriemur: qm̄ qͥ in carne ambulāt deo placere nō poſſunt: ⁊ qͥ ſeminant in carne de carne metēt corruptionem.o 8. Si aūt ſpiritu facta carnis mortificauerimviuemꝰ: qm̄ qͥ ſpū dei agunt̉ hi filij dei ſunt:⁊ qͥ ſeminat in ſpū: de ſpū mētēt vitā eternā.Prudenter ꝓinde fratres ⁊ nō ad inſipientiaꝫ nobis: ſpūalē elegimꝰ vitā: caſtigare corpus ⁊ ſeruituti ſubijcere: ⁊ deū qͥ ſpūs ē adorare in ſpū ⁊ veritate. Sed qꝛ ſpirituū diuerſa ſunt genera: neceſſaria eſt nob̓ eoꝝ diſcrelo. 4tio p̄ſertim cuꝫ ab apl̓o didicerimꝰ: nō omniſpiritui eſſe credēduꝫ. Uideri em̄ pōt minuseruditis: ⁊ qͥ paꝝ exercitatos habēt ſenſus:oēm cogitatione nō alteriꝰ qͣꝫ ip̄ius humaniſpūs eſſe ſermonē: qd̓ nō ita eſſe ⁊ certa fideivirtꝰ ꝓbat: ⁊ diuinarū teſtimonia ſcriptura.44. rum. Audiā inqͥt ꝓph̓a nō qͥd ego loqͣr: ſedih. .2. qͥd loquat̉ in me dn̄s deꝰ. Et aliꝰ ꝓph̓a. Angelus inqͥt qͥ loq̄bat̉ in me ⁊cͣ. Et in pſalmodidicimꝰ fieri īmiſſionē etiā ꝑ āgelos malosꝝ. 1i. Unde ⁊ timet apl̓s: ne ſicut ſerpens decepiteuam aſtucia ſua: ſic ⁊ diſcipuloꝝ quibꝰ loquit̉ corda decipiant̉: ab eo vtiqꝫ cuius ip̄epaulus aſtucias nō ignorat. Unde ⁊ dicit:b. 6. Nō eſt nobis colluctatio aduerſus carneꝫ ⁊ſanguinē: ſꝫ aduerſus pͥncipes ⁊ poteſtates:adu̓ſus mūdi rectores tenebraꝝ haꝝ. Eſſetn̄ ſpm̄ carniſ: nō bonū: manifeſte idē apl̓usindicat: vbi īflatos ſpū carnis ſuę qͦſdā eē teſtat̉. Et eſſe etiā ſpm̄ huiꝰ mūdi declarat vbigloriat̉ in dn̄o ꝓ ſe parit̓ ⁊ ꝓ diſcipulis ſuisnō ꝙ eū acceperint ſꝫ ſpm̄ qͥ a deo eſt: vt ſciamus inqͥt q̄ a deo donata ſunt nobis. Suntergo hi duo ſatellites maligni illiꝰ principistenebraꝝ: vt dn̄etur ſpūs neqͥcie ſpūi carniſ⁊ ſpūi huius mundi. Quiſquis ergo ex histribꝰ ſpiritibꝰ: ſpūi nr̄o loquat̉: ne credamꝰei qm̄ ſanguinē ſitiunt non qͥdē corꝑis: ſꝫ qd̓grauiꝰ ē aīaꝝ. Sꝫ qm̄ ſpūalis oīm natura ēa ſermōibꝰ eoꝝ ꝯgnoſcemꝰ eos: ⁊ qͥs ſpiritꝰſit qͥ loquat̉: ip̄a ſuggeſtio declarabit. Semper em̄ ſpūs carnis mollia: ſpūs mūdi vanaſpūs malicie ſꝑ amara loqͥt̉. Quotiēs ergoīportune (vt aſſolet) carnalis cogitatio menteꝫ pulſat: ꝟbi gr̄a: cū d̓ potu de cibo: d̓ ſomno: ceteriſqꝫ ſil̓ibꝰ ad carnis curā ꝑtinētibuscogitātes: humano qͦdā inardeſcimꝰ deſiderio: certū ſit nob̓ ſpm̄ carnis eſſe qͥ loquit̉: ⁊tāqͣꝫ adu̓ſariū repellamꝰ euꝫ dicētes: Uadeo. retro ſathna: qm̄ nō ſapis ea q̄ dei ſunt: ſꝫ magis ſapiētia tua inimica eſt deo. Cum auteꝫnon de illecebris carnis ſed d̓ ambitiōe ſeculi de iactātia ⁊ arrogantia: ceteriſqꝫ ſimilibꝰcogitatio vana verſat̉ ī cordibꝰ noſtris: ſpi
ritus mundi ē qui loquit̉: lōge ꝑnicioſior hoſtis ⁊ maiori ſollicitudine repellēdus. Interdum vero ſatellitibꝰ iſtis terga vertentibusprinceps ipſe habes iram magnaꝫ tanqͣꝫ leorugiēs inſurgit aduerſus nos: cū videlꝫ nonad voluptate carnis aut ſeculi vanitatē: ſedad irā: impatiētiā: ad inuidiaꝫ: ad amaritudineꝫ antmi ꝓuocamur: importune ingerēdoſi qͥd minꝰ amicabilit̓ minuſve diſcretū factūvidet̉ aut dictum: ſiqͣ deniqꝫ in ſigno aut inoꝑe quolibet data videt̉ indignatiōis occaſio: materia ſuſpitiōis. Huic ergo cogitatiōinō aliter qͣꝫ ipſi diabolo reſiſtēdū eſt: nec aliter ab ea qͣꝫ ab ip̄a ꝑditiōe cauēdū. Scriptūē em̄. In patiētia vr̄a poſſidebitis aīas vr̄asʸFit tn̄ aliqn̄ vt ſpūs noſter a qͦlibet hoꝝ triūcrebro ſuꝑatꝰ ⁊ ſeruꝰ addictꝰ illi in ſuā ip̄iusꝑniciē heu vices illiꝰ agat: vt iā ſine om̄i alterius ſpūs ſuggeſtiōe: ip̄a ex ſe aīa: aut voluptuoſas aut vanas aut amaras pariat cogitatiōes. Iam ꝟo nō facile arbitror poſſe diſcerni: qn̄ noſter ip̄e loquit̉ ſpiritꝰ: qn̄ ve loquentē alteꝝ audiat quēlibꝫ e tribꝰ illis. Sꝫqͥd refert qͥcunqꝫ loquat̉: dum vnū ⁊ idē ſitqd̓ loquant̉? Quid refert loquētis noſſe ꝑſonam: dum cōſtat ꝑnicioſum eſſe qd̓ loquit̉?Si inimicꝰ eſt: reſiſte virilit̓ inimico: ſi tuꝰ ip̄eſpūs eſt argue eū: ⁊ miſerabilit̓ plāge ꝙ ī tātam miſeria ⁊ tā miſerabilē deuenerit ſeruitem. Quotiēs vero ſuꝑ caſtigando corporehumiliādo corde: ſeruanda vnitate ⁊ charitate fratribꝰ exhibēda: ſeu ceteris virtutibꝰacqͥrendis: conſeruādis amplificandis: ſalubris cogitatio in mente verſat̉: diuinus ſinedubio ſpūs eſt qui loquit̉: aut ꝑ ſeipſum ſane: aut per angelū ſuum. Et quēadmodū dehumano aūt maligno ſpū dictū: ſic ⁊ de angelico ⁊ de diuino. Nec facile eſt qͥs loquat̉diſcernere: nec ignorare ꝑiculoſuꝫ p̄ſertī cūcertū ſit angelū bonū nunqͣꝫ loqui ex ſemetipſo: ſꝫ deū eſſe qͥ loquit̉ in ipſo. Studioſiusem̄ deinceps ꝯſideremꝰ quo nam modo malignorū illoꝝ ſpirituū ſuggeſtiones audire:īmo quāta indignatiōe abijcere debeamus:auertētes aures nr̄as ne audiamꝰ ſanguinē:⁊ ſapiētiā quā reuelat caro ⁊ ſanguis: paruulos qͦꝫ babylonis cogitatꝰ ſcilꝫ mūdanos abip̄o initio tenētes ⁊ allidētes ad petrā: ipſuꝫetiā malignū cū tēptationibꝰ ſuis a cōſpectucordis noſtri abijciētes ⁊ deducētes ad nihilum. Eas ꝟo cogitationes q̄ iuſticie ⁊ veritatis nos āmonēt tota deuotione ſuſcipientesdiuine dignatiōi gratiā habeamꝰ: nec aliqn̄tante benignitati inueniamur ingrati: ſcientes quoniā ipſe eſt qui loquitur iuſticiā: ipſe
E ij
Oat .15.
l. lox. 2.
⁊. ſoꝝ 11.
1. Io. 4
sͣ. 84.Lub̓. jͣ.
Eph̓. 6.
Ro.8.
Luc̄. 21.