Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De triplici genere ponoꝝX

bonoꝝCF.L

tum noſtrarū: ſed ſcd̓m multitudinē miſerationū ſuarū miſerat̉ nr̄i. Ip̄i em̄ nos ⁊ amorem debemꝰ ⁊ ſubiectione cū om̄i reuerētia⁊ hūilitate. Amorē qꝛ fecit nos ⁊ bn̄fecit nobis ſubiectionem: quia ſuꝑ nos ⁊ p̄cipit nobis: terribilis in ꝯſilijs ſuꝑ filios hoīm. Itaergo ⁊ ſanitatē corꝑi: puritatē cordi: pacemfratri: imitationē ſanctis: cōpaſſionē mortuis debemꝰ: auxiliū ab angelo: pietatē a deopoſtulemꝰ. Ex archa naturaliū bonoꝝ habere debemꝰ ⁊ q̄rere: vt ſciamꝰ qꝛ cū hec oīaq̄ mādata ſunt ⁊ data nature fecerimꝰ: ſeruiiutiles ſumꝰ: q̄ debuimꝰ facere fecimus. Autvix em̄ aut nunqͣꝫ īuenit̉ aliqd̓ p̄ceptū datūhoībꝰ: qd̓ tranſeat terminos: poſſibilitatēqꝫnature. In his aūt bōis ſicut p̄diximꝰ reꝑamur ⁊ qͣſi qͦdāmō reſtituimur: in antiquā dūīgenitā nature ſuauitatē reuertimur: dū etiānobis ⁊ his qͥ circa nos ſunt: ⁊ eis qui ſupranos ſunt: debitū reꝝ ordinē exhibeamꝰ. Ethec qͥdē ꝓ bonis naturalibꝰ. Spūalia autēbona in qͥbus exercemur: vt ad eterna attēdamꝰ ip̄a eadē ſunt: ſꝫ alia qꝛ alio intuitu ꝯſiderata: cū plurimis tn̄ alijs q̄ lōgū eſt numerare. Illa em̄ iuxta naturaꝫ: hec ſupra naturaꝫ eſſe noſcunt̉. Nam ⁊ in iſpūali exercitionō ſanitatē debemꝰ corꝑi: ſꝫ ſeruitutē ſed afflictionē: ſꝫ laborē: iuxta vocē illiꝰ ſpūalis: etſummi ſpūalis hoīs qͥ dicebat. Caſtigo corpus meū: ⁊lī ẜuitutē redigo. Nec iſtā tm̄ cordi puritatē debemꝰ: vt pure ⁊ hūilit̓ ꝯfiteamur pctā nr̄a: ſꝫ vt intētiōe cogitatiōe ⁊ oꝑehāc circūſpectionē exhibeamꝰ vt ⁊ vita nr̄aſit fructuoſa ⁊ fama gl̓ioſa: n̄ q̄ fructificet ſibiſd̓o nō q̄ gl̓ificet ſe ſꝫ pr̄eꝫ ſuū qͥ ī cel̓ ē. Pacēqͦꝫ nō ſolū fratribꝰ exhibēdā dicimꝰ ī via iſtaſed cū his qͥ oderūt pacē eſſe pacificū: portare om̄es ⁊ a nemīe velle portari. Cōfitemuretiā nō mō cōpaſſionē mortuis ⁊ or̄onē: ſꝫ inſpe ꝯgratulationē adhibēdā: qꝛ ⁊ ſi ꝯtriſtanduꝫ eſt: ꝙ in locis purgatorijs patiunt̉: multo ampliꝰ colletādū ꝙ ꝓpe eſt: vt abſtergatdeus oēm lachrymā ab oculis eoꝝ: ⁊ iā nonſit neqꝫ luctꝰ neqꝫ clamor ſꝫ nec vllus dolorq̄ pͥma abierūt. Sanctis ꝟo aīabꝰ nō iā imitationē: nec a ſanctis angelis tātūmodo q̄re/re debemus auxiliuꝫ: ſꝫ ardenter deſiderareconſpectū eorum: ⁊ eſſe cum illis et videre q̄ſint ille colūne celi que ſuſtinent orbem terrarum: in quibus rutilat ⁊ relucet tantum ⁊tam excellens diuinitatis inſigne. In domino autem non ſolum pietas querenda eſt: ſꝫ⁊ in eum tota affectio dirigēda: vt diligamꝰnos ꝓpter ip̄m: ⁊ ſuſcipiamꝰ que ſit illa maieſtas que cuncta faciat cuncta contineat: et

nunqͣꝫ deſiderāt rationabiles creature ꝓſꝑpicere. He autē ſemite ſpūalis exercitij: quibus religioſa mens ⁊ dilatat̉ et delectatur:vnum eoruꝫ que ſunt retro oblita ⁊ ad anteriora: id eſt eterna bona ſe extendēs: ſequit̉ad palmā ſuꝑne vocationis. Nunqͥd nō ſupra naturā btūs iſte andreas apl̓us cuiꝰ ſolēnitas p̄ manibꝰ eſt trāſilierat: qui dicebat: obona crux diu deſiderata et iam cōcupiſcētianimo preparata: ſecurus ⁊ gaudens venioad ad te? Alterati hoīs eſt iſta vox: ⁊ qui debonis nature ad gratie bona ſurrexerat: vtnon ſolum gloriaret̉ inſpe: ſed in tribulationibus: et gaudens iret a conſpectu conſilij:ꝙ dignus eſſet pro noīe ieſu contumeliā pati. Non modo em̄ nō patienter ſed ⁊ libent̓:verū ardenter ad tormenta ſicut ad ornamēta: ad penas ſicut ad delitias properabat.Porro quidē eterna bona illa ſunt: que necoculus vidit nec auris audiuit: et que nuſqͣꝫexeunt ab illa patria: que neſcit niſi gaudiuꝫ⁊ iubilatiōeꝫ. Ibi nihil deeſt: ecce abūdātiaqua impleat̉ humana cupiditas. Que ē iſtacopia vbi nihil quod nolis ſit: totū ſit qd̓ velis. Fiat pax (ait ꝓpheta ad hieruſalē) in virtute tua: ⁊ abūdatia in turribꝰ tuis. In illisinqͣꝫ turribꝰ que iuxta ꝓphetā alium: gēmisedificabunt̉: vbi adipe frumēti non corticeſacramēti ſatiabat nos deus. Quod ſi nihillatebit nos: ⁊ ecce ſapientia qua curioſitashomīs ſatiet̉. O ſapientia qua tūc omnia q̄in celo ⁊ que in terra ſunt: ꝑfectiſſime cognoſcemus in ipſo fonte ſapiētie rerū oīm cognitionem bibētes: nō metuā ſuſpitiones: nō timebo conſilia: qꝛ ciuitas illa (iuxta iohānē)puriſſimo vitro ſimilis erit: vt ſicut ꝑ vitrūlucidiſſime cernimꝰ: ſic alioꝝ conſciētias clariſſime videamus. Ꝙ ⁊ ſi nihil defuerit ⁊ nihil latuerit: maneat autem timor ⁊ anxietasamittendi? Ideo nihil̓ terret: ⁊ ecce potētiaqua humana infirmitas roboret̉. Qui poſuit inqͥt fines tuos pacem: ⁊ confortauit ſerasportaꝝ tuarū: ita vt nullus inimicus intretnullus exire poſſit amicus. Ubi ergo ſūmaabūdātia: ſū ma ſapīa: ſumma potētia ē: puto ꝙ nihil deſit plē itudini btītudīs: qͣꝫtū tn̄ſpectat ad ſūmā felicitatis humane. Hec ſūtbona nature gr̄e glorie: bona humanitatis:bona ꝟtutis: bona et̓nitatis. Hec cogitemhec ruminemꝰ fratres: ⁊ iuxta p̄ceptū legisreuocemꝰ ruminationē: qꝛ ſic viuit̉: ⁊ in talibus vita ſpūs mei. Sic em̄ cogitatio ſanctaſeruabit nos: vt dicamꝰ cū ſancto: meditatiocordis mei ī ꝯſpectu tuo ſemꝑ: dn̄e adiutormeꝰ ⁊ redemptor meus.

D iij