Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Beati BernardiSer CLIX

Queramꝰ ergo ⁊ in oꝑe triplicē affluētiam:naͣ ⁊ olim dictū eſt a ſapiēte quodā ꝙ ſapientia triplicit̓ deſcriberet̉. Itaqꝫ ſi vos melinon habetis: puto ego ꝙ ad opꝰ ꝑtinet copioſe ſatis affluere ſapiētia: qͥcūqꝫ int̓ vos ꝯtinent̓ patient̓ ⁊ obedient̓ ꝯuerſat̉: tm̄ vt fidelis obediētia ꝓpriā mortificet volūtatē: hūilis ꝯtinētia carnalē ꝑiter ⁊ ſecl̓arē amputetvoluptatem: hilaris patiētia vtranqꝫ ſimul⁊ corporalē ſcilicet ⁊ mūdialē virilit̓ ſuſtineat aduerſitatem. De triplici genere bonoꝝ ⁊ vigilantia ſuper cogitationibꝰ.T propeſiꝰ ſtudium ⁊ cura vigilātior nr̄is eſſet cogitatiōibus adhibēda frēs mei. Noſtris inqͣꝫ: qͥbus tā ſanctaꝝ meditationū aſſidue materia mīſtrat̉: nocte em̄ ⁊ die nob̓ ꝓphetice ⁊ euāgelice: ſꝫ ⁊ apl̓ice voces canut̉⁊ legunt̉ q̄ ⁊ penā minant̉ inferni: ⁊ gloriamregni pollicent̉. Vnde ergo nobis taꝫ vanetā noxie tā obſcene cogitationes q̄ nūc īmūdicia ⁊ ęlatione: nūc ſuꝑbia ⁊ ambitiōe ceteriſqꝫ paſſionibꝰ extorquēt nos: vt vix aliqn̄in ſerenitatē ſanctaꝝ cogitationū reſpiremꝰUe nobis a torpore ⁊ tēpore cordis nr̄i qͥ ꝑmittimꝰ nos his vanitatibꝰ occupari: ⁊ nonmagis trāſilimꝰ in bona dn̄i: ſiue ī naturaliaſiue in ſpūalia: ſeu etiā ī eterna. Et qͥdē naturalia bona magna: ſpūalia maiora: ſꝫ maxīaſūt eterna. In pͥmis reꝑamur: ī ſecūdis excitamur: extēdimur ⁊ btīficamur ī tertijs. Sinō potes oculū meditatiōis in illā ſublimitatem eternaliū bonorū infigere: qꝛ ſtantia ſūt⁊ oēꝫ ſenſuꝫ exuꝑant: in bonis gr̄e q̄ ſūt ī exercitio ꝟtutū viſuꝫ reflecte vt videas qͣꝫ pure ꝯſciētie qͣꝫ libere frontis ſit verſari ⁊ ꝯuerſari in caſtitate ⁊ charitate: in patiētia ⁊ humilitate: ceteriſqꝫ ꝟtutibus: q̄ amabilē deo:placabilē ⁊ imitabilē hoībꝰ reddūt. Qd̓ ſi ⁊hec nimis ſublimia ſunt ⁊ trāſgrediētia infitmitatē tuā: dimitte oculos tuos in bona nature: q̄ tibi tā familiaria eſſe debēt: qͣꝫtū tu familiaris es tibi. Nec ſic dicimꝰ bona natureqͣſi gr̄e nō ſint: ſꝫ ideo ꝙ ip̄i nature qͦdāmō ingenita ⁊ ꝯplātata fuerūt: anteqͣꝫ fieret pctm̄illud qd̓ nō ſolū ꝑſonā infecit ſꝫ etiā naturā.Extūc nō ita nobis ad manū ꝓueniſſe monſtrat̉ ꝓpter vulnꝰ infflictū: cū tn̄ nos illa innobis ⁊ circa nos eſſe tā rōnibꝰ qͣꝫ affectionibus plerūqꝫ ſentiamꝰ. Et qꝛ nos ex aīa ⁊ corx. pore ſb̓ſiſtimꝰ: iuxta vocē apl̓i: Ab aīali ꝑteid ē a bōis corꝑis īcipiamꝰ: vt nō ſit pͥus qd̓ſpiritale ē: ſꝫ qd̓ aīalę. Sūt aūt oīa bona cor-

poris ⁊ q̄ ei ſolūmō debeamꝰ ſanitas. Nihiltn̄ ei vltra dandū eſt vel q̄rēdū: ſꝫ hoc termino ligādū ⁊ frenādū eſt: cū fructꝰ eiꝰ nullusſit ⁊ mors ſit finis illiꝰ. Sed hic fouea ē q̄ nolo vos lateat. Inſidiatur enim voluptas ſanitati: ⁊ tam ſubtili malignitate ꝑſequit̉: vtvix eā qͥs vel poſſit cauere vel nouerit. Qd̓ſi voluptati ſeruit̉: nō ſanitati: hoc iā de natura nō eſt: ſꝫ ſb̓ natura: q̄ morti manꝰ dat: cūmagiſtrā ꝯſtituit voluptatē. Inde ē ꝙ multi ad tā rebelles impetꝰ deſcēderūt (vl̓ vt dicam veriꝰ) ceciderūt vt voluptatē p̄ferāt ſanitati: ⁊ illiſipſis ſepiſſime volutent̉ q̄ ſciunt̉difficiles ⁊ acutiſſimas ſubſeqͥ paſſiōes. Sic̄auteꝫ corꝑis natura ē ſanitas: ita cordis natura ē puritas: qꝛ turbato oculo nō videbit̉deꝰ: ⁊ cor humanū ad hoc factū eſt: vt ſuuꝫvideat creatorē. Si ꝟo ſanitati corꝑis ſollcita eſt ꝓuidēda cuſtodia: puritati cordis tātoſollicitior eſt īpendēda: qͣꝫto ꝑs iſta digniorilla eſſe ꝯuincit̉. Hic tn̄ ſimplicit̓ accipimuspuritatē: vt videlꝫ oīa q̄ agimꝰ pure ⁊ humiliter ꝯfiteamur dn̄o in or̄one: hoī in ꝯfeſſiōe⁊ dicamꝰ. Dixi ꝯfitebor adu̓ſuꝫ me iiuſticiā tᵍmeā dn̄o: ⁊ tu remiſiſti īpietatē pctī mei. Etquia ſociale animal ſumus: ex his que in nobis ſunt ad ea que circa nos ſuntⁱ tranſeamꝰvt fieri pōt quod ex nobis eſt: pacem habeamꝰ cū oībus hoībꝰ. Hec em̄ eſt lex naturaſlis ſocietatis: vt oīa q̄cunqꝫ nobis fieri nolumus: alijs nō faciamꝰ: et q̄ nob̓ fieri volumꝰ:alijs impēdere ſtudeamꝰ. Sicut ergo debemus ſanitatē corꝑi: puritateꝫ cordi: ſic ⁊ fratri pacē. Iā hinc trāſeūdū eſt ad ſctōꝝ aīasq̄ de huiꝰ morta litatis carcere ad celoꝝ gaudia volauerūt. His ꝓfecto debemꝰ imitationem: qꝛ ſil̓es fuere nobis paſſibiles: ⁊ notasnob̓ fecerūt vias vite: qͣs taꝫ infatigabilit̓ qͣꝫintermīabilit̓ tenuerūt. Sꝫ ⁊ illis qͥ nō in tata ſanctitate ſeu ꝑacta penitētia exierūt compaſſionē debemꝰ ⁊ or̄onē: vt piꝰ pr̄ auferatſcoriam eoꝝ: ⁊ in bn̄ficia flagella cōmutet: ⁊ſic tādem recōſignet ad beate gaudia ciuitaſtis. Sicut ergo ſanctis aīabꝰ imitationeꝫ: ſicminus ſanctis cōpaſſionē debemꝰ: illinc exemplū: hinc gemituꝫ haurientes. Aſanctisvero angelis auxiliū querendū eſt: ⁊ occultis ſuſpirijs: ⁊ frequentia lachrymarū vt illiſupereminenti maieſtati preces noſtras offerant referant gratiā: qꝛ āminiſtratorij ſpiritus ſunt miſſi ꝓpter nos: vt hereditatē capiamus ſalutis. Ab illo auteꝫ rerum omniumdn̄o pietas querenda eſt: vt ille cuius natura bonitas cui ꝓprium eſt miſereri ſemꝑ etparcere non reſpiciat multitudinē iniquita-

1. Coꝝ. 32

xa. 3