Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Beati BernardiSer. CLXI

Beati BernardiDe triplici cuſtodia manus lingue ⁊ cordis.Mnes nobiscauſamur deeſſe gratiā: ſed iuſtiꝰforſitan ip̄a ſibi querit̉ deeſſe gratia nōnullos. Nēpe res cordis eſt gratia deuotionis iſta quā q̄rimꝰ: ⁊ hoc munere ipſeſe fraudat: qͥ ī eternū ei diſſimulat receptaculum exhibere. Ceterū vnde illi cura cordis:cui ne ipſa quidem adhuc oris circūſpectio:ſeu manus cuſtodia ſubeſt? Non ſibi deeſſemiret̉ cōſummationē: qͥ nec initiū apprehendit: ſꝫ ne is qͦꝫ qͥ initiuꝫ iam tenere videt̉ ⁊ admediū non ꝑuenit. Magnū eſt hoī ſecularimūdas habere manꝰ: moacho nō ē magnuꝫſed plane magnū ei malū eſſe ꝓbat̉: ne ipſarum qͥdem contagia declinare. Immo ꝟo ⁊inp̄is qͦꝫ manibꝰ longe amplior mūdicia ⁊ iuſticia abūdantior a nob̓ exigit̉ qͣꝫ ab illis. Nimiꝝ illis dicit̉. Fugite fornicatiōeꝫ: ⁊ qͥ furabat̉ iam non furet̉ ceteraqꝫ ſimilia: q̄ qui fecerint regnū nō ꝯſequent̉. Nunqͥd ⁊ nobisab hmōi ꝯtagijs opeꝝ: ⁊ tā graui manuū cōtamīatiōe timēdū eſt? Sꝫ qͥ nitidiores manꝰeo grauiꝰ qͦꝫ minor in eis neuus offendit: ⁊ ſicut p̄cioſā veſtē exigua q̄uis macula turpiꝰdecolorat. Nobis ad īmūdiciā mīma q̄libetinobediētia ſufficit: nec iā neuꝰ ē ẜ grauis macula: ſi in actiōibꝰ nr̄is vel minoꝝ reſidet negligligētia mādatoꝝ. Hec igit̉ opeꝝ diligentia ſeruādoꝝ initia nr̄e ꝯuerſatiōis exercet:dū adhuc qͥdē modicū ſꝫ tn̄ iā lumē in nobiseſt: niſi forte magnū ſe putāt habere lumē qͥbus ꝟitas ait. Cuꝫ feceritis oīa q̄ p̄cepta ſūtvobis: dicite qꝛ ſeruiinutiles ſumꝰ: q̄ debuimus facere fecimꝰ. Sed hoc inquies ꝓpterhumilitatē monuit eſſe dicendum. Plane ꝓpter humilitatē: ſꝫ nunqͥd ꝯtra ꝟitatē: Ceterum ſi circa factoꝝ qͦꝫ cuſtodiā īuenimur negligētiores: nemo ſapiēs eū liqͣre culicē moneat: qͥ vtinā nō glutiat vel camelū. At ſi iāmanus mūdate fuerint: nec ſic qͥdem ꝯtinuoad cor tranſit̉: labijs ſane mūdandis ẜm ſtudiū ⁊ media ſollicitudo debet̉. Qd̓ ſi dixerisrarꝰ eſt qͥ ſermones ſuos in iudicio diſponere videat: vel ex hͦ diſces qͣꝫ ſit rara ꝑfectiocū nec ꝓfectū īueneris oībꝰ eſſe cōem. Quisſane numeret Quātas modicū līgue mēbrūcontrahat ſordes: qͣꝫ multiplex in labijs īcircūciſis īmūdicia coagulet̉ qͣꝫ ſit grauis pnies oris incircūſpecti? Eſt em̄ lingua diſſoluta in ſermonibus ocioſis: eſt lingua impudica: eſt ⁊ magniloqͣ: qͣꝝ pͥma laſciuie: ſequēsarrogātie famulat̉. Eſt etiā lingua doloſa et

itē lingua meledica: qͣrū altera in falſiloquā⁊ adulatoriā ſubdiuidit̉: ⁊ altera ꝟo nūc ī facie ꝯtumelias irrogat: nūc detrahit in occulto. Qd̓ ſi de oī vel ocioſo ꝟbo quodcūqꝫ locuti ſuerint hoīes deo ſunt reddituri rōnemin die iudicij: qͣꝫto diſtrictiꝰ de ꝟbo mēdacij:mordaci ⁊ īiurioſo: de elato vl̓ laſciuo: d̓ adulatorio aut edtractorio iudicabunt̉: Quaꝫvera ſnīa frēs: ī multiloqͥo nō effugiēdū pecicatū. Vt em̄ p̄tereā cetera ſi ꝓpterea ē ocioſum v̓bū ꝙ nullā rōnabilē cām habeat: quā.rōnē de eo reddere poterimꝰ qd̓ eſt p̄ter rōnem? Nemo vr̄m frēs ꝑui eſtimet tꝑ̄s qd̓ inꝟbis ꝯſumit̉ ocioſis. Siqͥdē tp̄s acceptabile ē: ⁊ dies ſalutis. Volat ꝟbū irreuocabile:volat tp̄s irremediabile: nec aduertit īſipiēſqͥd amittat. Libet ꝯfabulari aiūt dōec horap̄tereat. O donec p̄tereat hora: o dōec ꝑtrāſeat tp̄s. Donec hora p̄tereat quā tibi ad agēdā penitētiā: ad obtinēdā veniā: ad acqͥrēdam gr̄am: ad gloriā ꝓmerēdā: miſeratio cōditoris indulgēt Honec trāſeat tp̄s quo diuinam repropiciare debueras pietate: ꝓperare ad angelicā ſocietatē: ſuſpirare ad amiſſam hereditatē: aſpirare ad ꝓmiſſaꝫ felicitatem: excitare remiſſaꝫ volūtatē: flere cōmiſſāiniqͥtatē. Sic nimiꝝ ſic agricole cū diu deſiderata affuerit oportunitas ſeminandi: ſic vinitores cum expectatuꝫ tempus putationisaduenerit inueniſſe occupationes: ⁊ quaſi irrep̄hēſibilit̓ ſine oꝑe dieꝫ tranſegiſſe letant̉:ſic inſtantibꝰ nūdinis: inſtitores nectere moras: occaſiones qͥrere ſolent: ne queꝫ forte ſibi ex eis queſtum prouenire contingat? Sicdeniqꝫ pauperes mendicantes cum multisclamoribus: euocatus tandē affuerit elemoſynaꝝ diſtributor diuerticula captant: ⁊ cōcurrētibꝰ ſocijs vacuos ambiūt occupare receſſus ⁊ fouere latebras in angulis plateaꝝUtinam tamen vl̓ ſolum tempus vite amititeret̉ in verbis: ſed multi in his etiam vitamamittere cōprobant̉: nec modo ip̄i amittereſed adimere qͦꝫ ⁊ hoc fratribus ſuis. An nōmittūt vitā detractores deo odibiles: odibiles vite; Fugit vita quos odit: ⁊ quos vitafugit mori neceſſe eſt. An non ⁊ ip̄e morit̉: qͦvenenū bibit: quod ei maleſuadā detractoris lingua ꝓpinat? Si quideꝫ furtim ei dilectionis vita ſubtrahit̉: ⁊ dum neſcit paulatiin eo fraterna charitas refrigeſcit. Auditureſt forſitan ip̄e qͦꝫ cui detrahit̉: vndiqꝫ enimverba volāt: ⁊ multoꝝ priꝰ ora ſermo ꝑtraſiens difficile fieri pōt: quin ſingulorū creuerit linguis: ⁊ quaſi iam ꝓfectus referat̉: adeum ad cuius ſpectat offenſam. Itaqꝫ ſcant

Luc̄. 17.