Seatus homo qui inuenit ſapētiā Ser.
Beatꝝ¶ De eo qd̓ ſcriptū eſt. Beatꝰ homo qui inuenit ſapientiam.Uid in hoc mudo agimus fratres: aut quid facimꝰde hoc mūdo? Si ſaluari cōtēdimꝰapſenti ſeculo nequā: qͥd adhuc de hoc mūdo decernimꝰ? Si exire volumꝰ: qͥd compedes nr̄os nobiſcū trahere laboramus? Ponamꝰ aureos eſſe: ſꝫ multo meliꝰ eſt: ſine hisliberari: qͣꝫ eoꝝ occaſiōe teneri. Nō eſtimemus p̄ciū ſꝫ impedimētū ꝯſideremꝰ: ne p̄terip̄am q̄ dura ſatis reputāda eſt ꝯditiōis neceſſitatē: etiā cupiditate inherere his incipiamus: ⁊ inanis ſollicitudinis nexibꝰ irretiriQuid em̄ in cōpedibꝰ faciat qͥs ꝑcūctari forte minꝰ ꝯgruū iudicet̉: ꝙ videlꝫ ad patiēdūmagis qͣꝫ ad aliqͥd faciēdū ſoleāt hoīes cōpediri: ⁊ actiōis impedimēta cōpedes ſunt amminicula paſſiōis. Agēdū tn̄ nobis aliqͥd inhoc mūdo. agēda vtiqꝫ penitētia: ſꝫ ad paſſionē hec potiꝰ qͣꝫ ad actionē videbit̉ ꝑtinere.Nihilominꝰ tn̄ agēdū hic nobis aliqͥd: nonquidē d̓ hoc mūdo ſꝫ in hoc mūdo. Cū enimlegat̉ adā in loco voluptatis ab initio poſitus vt oꝑaret̉: qͥs ſanu ſapiēs filios eiꝰ in loco afflictiōis ad feriandū poſitos arbitret̉?Operemur: ſꝫ cibū qͥ nō perit: oꝑemur opuſſalutis noſtrę. Oꝑemur in vinea dn̄i: vt denariū diurnū acciꝑe mereamur. Oꝑemur ī.24. ſapiētia que dicit: qui oꝑant̉ in me nō peccaat. 13. bunt. Ager em̄ eſt mūdus ait veritas: Fodiamus in eo: theſaurꝰ abſcōditꝰ latet: effodiamus eū. Ip̄a eſt em̄ ſapiētia: que trahit̉ deoccultis. Omnes eā q̄rimꝰ: om̄es ꝯcupiſcimus eaꝫ. Sed fruſtra q̄rit qͥ in lectulo ſuo q̄rit: neqꝫ enim in terra ſuauiter viuētiū inuenitur. Lectulus eſt: ⁊ ibi gigantem queris:Tuus eſt: ⁊ tibi ſperas inuenire euꝫ: qui di.ij. uerſoriū ſemꝑ ignoras? Si queritis inqͥt q̄rite: cōuertimini ⁊ venite. Queris vnde. Alectulo tuo. Queris vnde cōuertaris? A voluntatibꝰ tuis auertere. Et ſi in volūtatibꝰmeis non īuenio: vbi inquis inuenio ſapientiam? Vehement̓ em̄ cōſiderat aīa mea: necinueniſſe ſuffici et ſi ꝯtigerit īuenire: niſi menſurā bonā ⁊ confertā ⁊ coagitatā ⁊ ſuꝑeffluentem ponā in ſinum meū. Merito quidē.Beatꝰ em̄ homo qui inuenit ſapientiā: ⁊ quiaffluit prudentia. Quere ergo duꝫ inueniripoteſt: ⁊ dum ꝓpe eſt inuoca illam. Vis audire qͣꝫ ꝓpe ſit? Prope eſt verbum in cordetuo ⁊ in ore tuo: tātū illud recto ſi queſieriscorde. Erige cor: ſurge de lectulo tuo: vt nōtruſtra audias ammonenteꝫ ſurſum habere
cor. Sic em̄ īuenies corde ſapīaꝫ: ore affluesprudentia: ſed affluere non effluere vel euomere cura. Nimiꝝ mel inueniſti ſi inueniſtiſapientiā: tantū ne multū comedas: ne ſatiatus euomas illud. Sic comede vt ſemꝑ eſurias. Nam ipſa dicit: Qui me edunt adhuceſuriēt. Noli multū reputare qd̓ habes: noli ſatiari ne euomas: ⁊ hocipſum qd̓ viderishabere auferat̉ a te: qͥppe qͥ ante tēpus querere deſtitiſti. Neqꝫ em̄ dū pōt inueniri duꝫꝓpe eſt: ab inqͥſitione vel īuocatione ceſſandum eſt. Aliter qͦꝫ ſicut qͥ mel comedit multum: vt ait idē ſalomon: nō eſt ei bonū: ita qͥſcrutator eſt maieſtatis opprimet̉ a gloria.Quid tu pylate ſeorſuꝫ interrogas dn̄m: vttibi ſuſurret in aure qͥd ſit veritas? Multūeſt a te: nō dabit̉ ſanctū cani: nec margaritaporco. Quere potiꝰ fidei guſtū: ſatietatē ītelligētie interim ne requirās. Merito frēs reuerberata acie reſiliuit: ⁊ reſpōſum nō ſuſtinens: egreſſus eſt ad iudeos: qͥ ambulare ceperat in magnis in mirabilibꝰ ſuꝑ ſe qͥd eſſetꝟitas ꝑcunctās. Quo circa q̄ramꝰ ſapiētiāin corde: ⁊ ſapiētiam que eſt ex fide: quēadmodū apl̓us ait: Nō plus ſaꝑe qͣꝫ oportet ſa)pere: ſꝫ ſaꝑe ad ſobrietatē. Sobria quidē ſapiētia eſt in plenitudine peccatoꝝ p̄teritoꝝ:in contēptu p̄ſentiū cōmodorū: in deſideriofuturorū p̄miorū. Inueniſti plane ſapientiāſi pͥoris vite peccata defleas: ſi huiꝰ ſeculi defiderabilia ꝑuipēdas: ſi eternā beatitudineꝫtoto deſiderio ꝯcupiſcas. Inueniſti ſapientiam ſi tibi horū ſingula ſapiūt ꝓut ſunt: vthec quidem amara ⁊ om̄ino fugiēda: iſta qͦꝫvelut caduca ⁊ trāſitoria ꝯtēnenda: illa ꝟovt ꝑfecta bona totis appetēda deſiderijs: intimo quodā animi ſapore dijudices ⁊ diſcernas. Atqꝫ hec qͥdem ſobria eſt ſapiētia ⁊ vomitū neſcit: vbi ⁊ timoris frigus ex recordatione peccatoꝝ: ⁊ charitatis feruor ex appetitu diuinarū ꝓmiſſionū tepiditatē amouetearū q̄ nunc ſunt peſſimaꝝ occupationū: vtnec euomas ſapiētiam: nec euomaris ab ea.Sicut em̄ beatꝰ homo qͥ īuēit ſapiētiā: ſic eti ꝓam beatꝰ vir vel beatior etiā qͥ morabit̉ ī ſapiētia: forte em̄ hoc ad affluētiā ſpectat. Sane in his tribꝰ ore affluit ſapiētia vel prudētia: ſi ſit in ore ꝯfeſſio ꝓprie iniqͥtatis: ſi gr̄arumactio ⁊ vox laudis: ſi etiā ſermo edificationis. Nimiꝝ corde credit̉ ad iuſticiaꝫ. oreaūt ꝯfeſſio fit ad ſalutē: atqꝫ in pͥncipio qͥdeꝫſermonis iuſtus accuſator eſt ſui. Nā in medio magnificare dn̄m: in tertio qͦꝫ ſi eatenusaffluit ſapientia edificare ꝓximū debet. Anꝟo ⁊ ī oꝑe affluēdū eſt ſapiētia: Eſt maxīe.
D ij
Ecc̄i.Mat .13.
Iſa. 21.
Ha quer. 6
Ro. 12.
Ecc̄i. 24.
Prouer .2.