Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Seatus homo qui inuenit ſapētiā Ser.

Beatꝝ De eo qd̓ ſcriptū eſt. Beatꝰ homo qui inuenit ſapientiam.Uid in hoc mudo agimus fratres: aut quid facimꝰde hoc mūdo? Si ſaluari cōtēdimꝰapſenti ſeculo nequā: qͥd adhuc de hoc mūdo decernimꝰ? Si exire volumꝰ: qͥd compedes nr̄os nobiſcū trahere laboramus? Ponamꝰ aureos eſſe: ſꝫ multo meliꝰ eſt: ſine hisliberari: qͣꝫ eoꝝ occaſiōe teneri. Nō eſtimemus p̄ciū ſꝫ impedimētū ꝯſideremꝰ: ne p̄terip̄am q̄ dura ſatis reputāda eſt ꝯditiōis neceſſitatē: etiā cupiditate inherere his incipiamus: ⁊ inanis ſollicitudinis nexibꝰ irretiriQuid em̄ in cōpedibꝰ faciat qͥs ꝑcūctari forte minꝰ ꝯgruū iudicet̉: ꝙ videlꝫ ad patiēdūmagis qͣꝫ ad aliqͥd faciēdū ſoleāt hoīes cōpediri: ⁊ actiōis impedimēta cōpedes ſunt amminicula paſſiōis. Agēdū tn̄ nobis aliqͥd inhoc mūdo. agēda vtiqꝫ penitētia: ſꝫ ad paſſionē hec potiꝰ qͣꝫ ad actionē videbit̉ ꝑtinere.Nihilominꝰ tn̄ agēdū hic nobis aliqͥd: nonquidē d̓ hoc mūdo ſꝫ in hoc mūdo. Cū enimlegat̉ adā in loco voluptatis ab initio poſitus vt oꝑaret̉: qͥs ſanu ſapiēs filios eiꝰ in loco afflictiōis ad feriandū poſitos arbitret̉?Operemur: ſꝫ cibū qͥ nō perit: oꝑemur opuſſalutis noſtrę. Oꝑemur in vinea dn̄i: vt denariū diurnū acciꝑe mereamur. Oꝑemur ī.24. ſapiētia que dicit: qui oꝑant̉ in me nō peccaat. 13. bunt. Ager em̄ eſt mūdus ait veritas: Fodiamus in eo: theſaurꝰ abſcōditꝰ latet: effodiamus eū. Ip̄a eſt em̄ ſapiētia: que trahit̉ deoccultis. Omnes eā q̄rimꝰ: om̄es ꝯcupiſcimus eaꝫ. Sed fruſtra q̄rit qͥ in lectulo ſuo q̄rit: neqꝫ enim in terra ſuauiter viuētiū inuenitur. Lectulus eſt: ⁊ ibi gigantem queris:Tuus eſt: ⁊ tibi ſperas inuenire euꝫ: qui di.ij. uerſoriū ſemꝑ ignoras? Si queritis inqͥt q̄rite: cōuertimini ⁊ venite. Queris vnde. Alectulo tuo. Queris vnde cōuertaris? A voluntatibꝰ tuis auertere. Et ſi in volūtatibꝰmeis non īuenio: vbi inquis inuenio ſapientiam? Vehement̓ em̄ cōſiderat aīa mea: necinueniſſe ſuffici et ſi ꝯtigerit īuenire: niſi menſurā bonā ⁊ confertā ⁊ coagitatā ⁊ ſuꝑeffluentem ponā in ſinum meū. Merito quidē.Beatꝰ em̄ homo qui inuenit ſapientiā: ⁊ quiaffluit prudentia. Quere ergo duꝫ inueniripoteſt: ⁊ dum ꝓpe eſt inuoca illam. Vis audire qͣꝫ ꝓpe ſit? Prope eſt verbum in cordetuo ⁊ in ore tuo: tātū illud recto ſi queſieriscorde. Erige cor: ſurge de lectulo tuo: vt nōtruſtra audias ammonenteꝫ ſurſum habere

cor. Sic em̄ īuenies corde ſapīaꝫ: ore affluesprudentia: ſed affluere non effluere vel euomere cura. Nimiꝝ mel inueniſti ſi inueniſtiſapientiā: tantū ne multū comedas: ne ſatiatus euomas illud. Sic comede vt ſemꝑ eſurias. Nam ipſa dicit: Qui me edunt adhuceſuriēt. Noli multū reputare qd̓ habes: noli ſatiari ne euomas: ⁊ hocipſum qd̓ viderishabere auferat̉ a te: qͥppe qͥ ante tēpus querere deſtitiſti. Neqꝫ em̄ dū pōt inueniri duꝫꝓpe eſt: ab inqͥſitione vel īuocatione ceſſandum eſt. Aliter qͦꝫ ſicut qͥ mel comedit multum: vt ait idē ſalomon: nō eſt ei bonū: ita qͥſcrutator eſt maieſtatis opprimet̉ a gloria.Quid tu pylate ſeorſuꝫ interrogas dn̄m: vttibi ſuſurret in aure qͥd ſit veritas? Multūeſt a te: nō dabit̉ ſanctū cani: nec margaritaporco. Quere potiꝰ fidei guſtū: ſatietatē ītelligētie interim ne requirās. Merito frēs reuerberata acie reſiliuit: ⁊ reſpōſum nō ſuſtinens: egreſſus eſt ad iudeos: qͥ ambulare ceperat in magnis in mirabilibꝰ ſuꝑ ſe qͥd eſſetꝟitas ꝑcunctās. Quo circa q̄ramꝰ ſapiētiāin corde: ⁊ ſapiētiam que eſt ex fide: quēadmodū apl̓us ait: Nō plus ſaꝑe qͣꝫ oportet ſa)pere: ſꝫ ſaꝑe ad ſobrietatē. Sobria quidē ſapiētia eſt in plenitudine peccatoꝝ p̄teritoꝝ:in contēptu p̄ſentiū cōmodorū: in deſideriofuturorū p̄miorū. Inueniſti plane ſapientiāſi pͥoris vite peccata defleas: ſi huiꝰ ſeculi defiderabilia ꝑuipēdas: ſi eternā beatitudineꝫtoto deſiderio ꝯcupiſcas. Inueniſti ſapientiam ſi tibi horū ſingula ſapiūt ꝓut ſunt: vthec quidem amara ⁊ om̄ino fugiēda: iſta qͦꝫvelut caduca ⁊ trāſitoria ꝯtēnenda: illa ꝟovt ꝑfecta bona totis appetēda deſiderijs: intimo quodā animi ſapore dijudices ⁊ diſcernas. Atqꝫ hec qͥdem ſobria eſt ſapiētia ⁊ vomitū neſcit: vbi ⁊ timoris frigus ex recordatione peccatoꝝ: ⁊ charitatis feruor ex appetitu diuinarū ꝓmiſſionū tepiditatē amouetearū q̄ nunc ſunt peſſimaꝝ occupationū: vtnec euomas ſapiētiam: nec euomaris ab ea.Sicut em̄ beatꝰ homo qͥ īuēit ſapiētiā: ſic eti ꝓam beatꝰ vir vel beatior etiā qͥ morabit̉ ī ſapiētia: forte em̄ hoc ad affluētiā ſpectat. Sane in his tribꝰ ore affluit ſapiētia vel prudētia: ſi ſit in ore ꝯfeſſio ꝓprie iniqͥtatis: ſi gr̄arumactio ⁊ vox laudis: ſi etiā ſermo edificationis. Nimiꝝ corde credit̉ ad iuſticiaꝫ. oreaūt ꝯfeſſio fit ad ſalutē: atqꝫ in pͥncipio qͥdeꝫſermonis iuſtus accuſator eſt ſui. Nā in medio magnificare dn̄m: in tertio qͦꝫ ſi eatenusaffluit ſapientia edificare ꝓximū debet. Anꝟo ⁊ ī oꝑe affluēdū eſt ſapiētia: Eſt maxīe.

D ij

Ecc̄i.Mat .13.

Iſa. 21.

Ha quer. 6

Ro. 12.

Ecc̄i. 24.

Prouer .2.