Seati BernardiSer. CXLVIII
.5. tā dicens. Queſiui illū ⁊ nō inueni. Eſt em̄ſic̄ amabilis: ita etiā āmirabilis: qꝛ cū n̄ q̄rit̉inuenit̉. ⁊ nō inuenit̉ cū q̄rit̉. Si nati eſſemꝰex quo factꝰ eſt hō ſuper terrā ⁊ vſqꝫ ad cētūmilia annoꝝ vita noſtra extenderet̉: nō eſſettn̄ cōdigna q̄ſitio huiꝰ tꝑis ad futurā gloriāq̄ reuelabit̉ in nobis: ecce nūc tꝑs q̄rendi. ecce nūc dies inueniēdi p̄ manibꝰ ſunt: Queri.55. te inqͥt dn̄m dū inueniri pōt: inuocate eumdū ꝓpe eſt. Erit tp̄s: qn̄ nō erit locꝰ: cum ille fons miſeratiōis interminabili ſiccabitur.7. ficcitate: Queretis me inqͥt ⁊ nō inuenietisBonus es dn̄e anīe q̄renti te. Si querenti.quāto magis inuenienti? Si tā dulcis eſt inmemoria: qͣlis erit pn̄tia? Si mei ⁊ lac dulceeſt ſub lingua: qͥd erit ſupra linguā? Hinc ꝓbate fratres ſi in via eſtis: ſi non exorbitatisLetet̉ inqͥt cor querentiū dn̄m. Si gaudētiſad labores: ſi in offenſo: ſi indefeſſo pede curritis viā mādatoꝝ dei: ſi quotidie vtriuſqꝫhomīs ſtatꝰ recētior eſt ad ꝓficiendū ⁊ ꝑficiendū qͣꝫ ad incipiendū: ꝓfecto queritis faciē eiꝰ ſemꝑ. Quo ergo abijt dilectꝰ ex dilecto et queremꝰ eum? Ubi ē? Quid dixi miſer. Sed vbi nō eſt. Altior ē celo: inferno ꝓfundior: latior terra: mari diffuſior. Nuſqͣꝫ ēet vbiqꝫ eſt: qꝛ nec abeſt vlli: nec vllo capit̉loco. Ip̄e hic eſt: ſꝫ ego hic nō ſum. Quamveri ſimiliꝰ videret̉ vt tū hic nō eſſes: ⁊ egohic eſſem dn̄e Sꝫ ego nec hic nec alibi ſum:quia ad nihilū redactus ſū et neſciui. Ueread nihilū. id eſt pctm̄: et neſcini qꝛ nō fui ibicū pͥmꝰ parēs meꝰ deuorauit me morſu amariſſimo. Hinc eſt ꝙ corde cōfractꝰ ⁊ corporediffluo in voluptates: in amaritudines: habens innatā culpā: penā cognatā: totus fluidus ⁊ eneruis. Ille aūt qͥ idē ip̄e eſt qui dic̄:ego ſum qͥ ſum: veraciter eſt: cui eſt eē qd̓ eſtQue ergo ꝑticipatio: q̄ cōuentio illiꝰ qͥ nō ēad illū qui eſt? Quō poſſunt tā diuerſa coniungi? Mihi ait ſanctꝰ adherere deo bonūeſt. Immediate ei ꝯiungi nō poſſumꝰ: ſꝫ permediū aliqd̓ poterit fieri fortaſſis iſta cōiunctio. Et ne diutiꝰ vos ꝓtrahā: tria ſūt vīculaquibꝰ ei aſtringimur: ⁊ ſic tria: vt ſola cū ſolis iſtis: vel iſtoꝝ ſil̓ibꝰ om̄e qd̓ ligat̉ liget̉.Et pͥmū accipite funes: ẜm clauos ligneosvel ferreos: tertiū glutē. Primū aſtrīgit fortit̓ ⁊ dure ſcd̓m fortiꝰ et duriꝰ: tertiū ſuauit̉ ⁊ſecure. Fune qd̓ammō alligatꝰ eſt redēptori: ſi qͥs forte dū vehemētiori tentatione turbat̉: ꝓponit ſibi honeſtatis intuitū: memoriā ꝓmiſſionis: ⁊ hoc interim ſe fune retinetne ꝓpoſitū penitꝰ abrūpat̉. Duꝝ ꝓfecto viculū et moleſtū: ſꝫ ⁊ ꝑiculoſum nimis: ⁊ qd̓
Adiu tegere nō poſſit. Siqͥdem putreſcūt ſuines: ⁊ pudoris vīculū aut obliuiſcimur autabrūpimꝰ cito. Eſt autē qͥ clauis ꝯfigit̉ dn̄omaieſtatis: quē timor dei ligat: quino expaueſcit ad vultꝰ hoīm: ſꝫ memoriā gehēnaliuꝫtormentoꝝ. Et hic qͥdem peccare nō metuitſꝫ ardere. Duriꝰ tamē ⁊ fortiꝰ pͥmo imprimitur: quia cū ille vacillet in ꝓpoſito: iſte ꝓpoſitū nō amittit. Tertiꝰ ꝟo glutine ei cōglutinat̉ id eſt caritate: qͥ tā ſuauit̉ qͣꝫ ſecure ligatus adherens deo vnꝰ ſpūs eſt cū eo. Iſte ēqui q̄cunqꝫ vndecūqꝫ ſiue q̄ facit q̄ ei fiunt:ad ſuū cōmodū reuocat et retorquet̉. Btūshmōi hō et abundāti ſpūs influes maieſta/te: qͥ ſuauis ⁊ vnctꝰ portat oēs ⁊ portat̉ abomnibꝰ: qͥ terribiliꝰ ⁊ horribiliꝰ ip̄a gehēnaiudicat in re leuiſſima vultū oīpotētis ſcienter offendere. Hic ē fratꝝ amator et populiiſrael. Hic eſt qͥ multū orat ꝓ ppl̓o: ⁊ ꝓ ciuitate ſancta hieruſalē. Glutino bonū ē ait eſa Eias. Bonū eſt reuera ⁊ iocundū: qꝛ alia duone mala dixerim: cōparatione iſtiꝰ grauia ⁊importabilia ſunt. Sed ille miſericors oculꝰqui nouit figmentū nr̄m neminē ſaluandoꝝdimittit in pͥmo: ſꝫ ꝓuehit ad ſecunduꝫ: ⁊ neibi deſerens ꝑducit ad tertiū. Primo ſiqͥdēqꝛ pudet deſerere eſtuantes vix ſuſtinemusad horā: ſcd̓o iā timētes ⁊ ſperātes ꝓficimꝰ:tertio ꝑficimur amātes. Sic igit̉ duobꝰ p̄cedentibꝰ timore ꝑiter ⁊ pudore excluſis: in ſolius amoris reclinatorio cōmoramur. Ita ⁊xp̄s pͥus quideꝫ ligat̉: ſcd̓o crucifigit̉: tertioglutinoſa aromatū inunctiōe linit̓. Non ꝙopus haberet corpus iſtud: hmōi aromatibus ſolidari: qd̓ diſſolui oīno nō poterat autvidere corruptionē. ſed qͥ ꝓpter nos fideliūquoqꝫ nō eſt dedignatꝰ vngēta. Et attendeꝙ vix vniꝰ diei ſpacio in funibꝰ ⁊ clauis moratus: cū vnctiōe victor qͥ victurꝰ perennit̉reſurrexit. Sic ⁊ dilectos in duobꝰ p̄dictisnō diutiꝰ patit̉ īmorari: ſꝫ vngit eos vnctōemiſcd̓ie ſue: vt crucifixi mūdo et mundꝰ illisiā reſurgant: in nouitate ſpūs ⁊ dicāt. Quisnos ſeꝑabit a charitate dei: Hoc glutine aglutinauit nos ſibi ille diuinus intuitꝰ a conſtitutiōe mūdi: vt eſſemꝰ ſancti ⁊ immaculati in cōſpectu eius in charitate. Scimus em̄quia qui natus eſt ex deo non peccat̓: qꝛ generatio celeſtis ſeruat eum. Generatio celeſtis eſt eterna p̄deſtinatio: qua deꝰ preuiditcōformes fieri imaginis filij ſui. Ex his nullꝰpeccat id eſt in pctō ꝑſeuerat quia nouit dominꝰ qͥ ſunt eiꝰ: ⁊ ꝓpoſitū dei manet īmobille. Et ſi horrendoꝝ criminū nota: dauid inurit̉ et inſignit̉: ⁊ ſi marię magdalene ſepteꝫ
psͣ. 2.
Eſa. 55.
Can̄. 5.
Io. 7.
R0. 8.
Eſa 41.