Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

e. S. Martino epiſcopo Ser I

Nvenerari dignatus: ſed conatus eſt imitari.Quā meliꝰ ſeraphin ſuaip̄a āmiratione felices: veneratiōe etiā venerabiles fiūt: veratin ip̄o habētes gloriā cui ſeruire regnare eſt⁊ apud quē omnis qͥ ſe humiliat exaltat̉. Etnūc audi quēadmodū his duabus alis ip̄mqd̓ diximꝰ caput dn̄i: ne iniquꝰ ille īſpiciat velare ſeraphin videant̉. Quotiēs em̄ ſurſumdirigit aciē: in angelicā ſtatim felicitatē ⁊ gloriā malignꝰ offendit: ⁊ offendit oculū peſſimꝰhumor: liuor ꝓpriꝰ: vt penetrare vltra nonpoſſit. Sic nimiꝝ quaſi gemino quodā velamine: ne ſublimiora ꝓſpiciat īuidus p̄pedit̉ad illorū quos ſuꝑiores habere dolet: mō qͥdem felicitatē: mō gl̓iaꝫ: mō vtrāqꝫ ſimul: reuerberata acie ꝯtabeſcēs. Quis em̄ tā gͣuispruritꝰ oculi qͣꝫ īuidia eſt. Nec ꝟo alijs liuorinuidus qͣꝫ aliena gloria ⁊ felicitate torquet̉.Miẜia em̄ (vt aiunt) īuidia caret. Sꝫ ⁊ pedes dn̄i qͥbꝰ nimiꝝ impenetrabilē iudiciorūeiꝰ abyſſuꝫ: ⁊ diſpoſitiōis eiꝰ diximꝰ vias inueſtigabiles deſignari: duabꝰ eq̄ alis velantſeraphin. Ego aūt dico prudētia ⁊ fidelitateCū em̄ ⁊ fideles parit̓ miniſtri ſint ⁊ prudentes: ſic diuina negocia gerūt ⁊ ſaluti ꝓuidētelectoꝝ: vt malignꝰ ille dep̄hēdere omninonō poſſit. Et hoc pedū velamēto factū reor:vt neſciēs dn̄m glorie fecerit crucifigi: ex hͦ qͦtidie fieri vt ſalutis nr̄e negocijs: ignorās ſeruiat ⁊ īuitꝰ: ſero poſtmodū plangēs ꝙ dumobeſſe voluit: īuentꝰ eſt ꝓfuiſſe. Sic nimirūꝑ āminiſtratorios ſpūs illudit̉ eiꝰ aſtutie: ꝙ⁊ fideles ſint qui detegere nolint: ⁊ prudentes qui norint regere diuina erga nos ꝓuidētie ⁊ diſpoſitōis archana. Ceteꝝ ſicut ē ſup̄mis duabꝰ alis: neqͥſſimꝰ ille āmirationē habuit: ſꝫ non venerationē vt diximꝰ: ſic e medijs qͦꝫ ſpiritalē ei intellectū natura ſed nonetiā gr̄a affectū dedit: ſed nihilominꝰ ex infimis iſtis: facile ſatis aīaduertere eſt: qͣꝫ inuētus ſit fidelitatis expers: nō aūt ſimilit̓ caruiſſe prudētia. Niſi tu fortę aliū aliquē putaseſſe qͥ dictꝰ eſt calidior cūctis animantibꝰ ſepēs: Forte etiā non incōgrue dicimꝰ qm̄ eoip̄o taꝫ irreuocabilis caſus eiꝰ: irreꝑabiliſqꝫcolliſio fuerit: ꝙ ex his qͣs diximꝰ alis: ſicutin parte dextera nulla affuerit: ſic in leua nulla defuerit. Non ita ſane duo illi qͦs ꝓphetica nobis viſio cōmēdauit ſtantes: ⁊ aſtātesdn̄o maieſtatis. Cuiꝰ etiā duabꝰ vt dictū eſtalis caput velant: ip̄a equidē ſua āmiratiōein qua delectant̉ feliciter: ac veneratione: inqua ſb̓limiter gloriant̉. Duabꝰ etiā pedes:fidelitate videlicet atqꝫ prudētia. Porro diabus volāt: nature vt diximꝰ ꝑſpicacia: ⁊ ef

TCI Lficacia gr̄e. Sane mediā qͣſi quandā longitudinē nudā viſibilēqꝫ relinquūt: longanimitatē dico ⁊ benignitaē dei ad penitētiā hoīeſinuitātis. Oībus em̄ cerne̓ eſt quēadmoduꝫſolē ſuuꝫ ſuper bonos ⁊ malos oriri faciat: ⁊pluat ſuꝑ iuſtos ⁊ īiuſtos. Hac nimiꝝ claritate verꝰ ille ſalomon qͣſi q̄dā media ſua conſtrauit ꝓpter filias hieruſalē: vt qͥbꝰ altioraſe querere ⁊ ꝓfunda veſtigare nō licet ī hisſaltē medijs valeāt exerceri: ⁊ ad ſb̓limū ſb̓tiliumqꝫ exinde rerū ꝯtēplatiōe ꝓmoueri aliqn̄ mereant̉. Ceteꝝ neqͥſſimꝰ ille ex hac viſion ⁊ in p̄ſenti torquet̉ acriꝰ: ⁊ grauiꝰ cruciabit̉ in futuro. Primū quidē ꝙ ip̄am nobislonganimitatē benignitatis īuideat: deindeꝙ nequaqͣꝫ ſibijp̄i hac ſaltē occaſione ꝓuideat: vt ad penitētiā adducat̉.Sermo d̓ ſctō martino epiſcopo.Uto ſermoneanobis expetit tā veſter iſte ꝯuē-tus: qͣꝫ aduentꝰ haꝝ honorabiliūꝑſonaꝝ: quas de lōginquo gratulamur adeſſe. Sane audirē eos ip̄e libētius: ſꝫ quoniāeligūt īmo ⁊ exigūt magis vt loquar: mihi ſinō licet audire eos: eis neceſſe eſt obaudire.Equidē viuꝰ eſt nobis ſermo: taꝫ multa māſuetudo eoꝝ: qua videlicet meritis ſanctiores: dignitate ſuꝑiores: ſapientia locupletiores: nō modo ad viſitādos: ſꝫ etiam ad audiendos nos dignitati ſunt declinare. Efficaꝫeruditio ⁊ oī digna acceptiōe doctrina. Siqͥdem non verbo ⁊ lingua: ſꝫ opere ⁊ veritatenos āmonent: imitatores ſuos eſſe ſicut ipſiſunt chriſti: ⁊ diſcere quod ab ipſo vtiqꝫ didicerunt: mites ⁊ humiles corde. Sic mariaelizabeth petijt: coniugataꝫ virgo: ancillamdomina: ꝑ̄curſoris matrē iudicis mater: deigenitrix ſeruuli genitriceꝫ. Sic poſtmodumieſus etiam ipſe iohannē adijt: ⁊ adijt baptizandus: vtpote quē decebat implere omnēiuſticiā. Vos qͦꝫ reuerēdi patres deterioreꝫvobis nō facitis ꝑtē vr̄aꝫ. Ad audiēduꝫ qͥppe etiā qͣꝫ ad loq̄ndū velociores: etiaꝫ int̓ ipſos qͥ veſtro magis eguerāt documēto. Nānos quidē qꝛ omnē non poſſumꝰ implere iuſticiā: vel nōnullā vobis exhibere curamusiuſtū eſſe nō ignorātes: inferiorē ſuꝑioribusobedire. Sꝫ vnde loqͣmur? Qd̓ de terra eſtde terra loquit̉: ait vox illa clamētis De ter ꝯͣ.ra ergo loquimur: qꝛ de terra ſubſiſtimꝰ ⁊ interra. Audite quiqꝫ terrigine ⁊ filij hominūvobis dicimus ⁊ de vobis. In terra orimurin terra moriamur: in terra morimur reuertentes in eam vnde ſumꝰ aſſumpti. Hic nob̓

Io. 3.