De ſancto Bicto.Se. II

Se. II

De ſanctovictoris: ⁊ qd̓ digne miremur: ⁊ qd̓ ſalubrit̓imitemur. Miror vina dediſſe ī hęremo nōvitē ſꝫ fontē. Miror ⁊ ſtupeo infantē adhucin vtero pauori fuiſſe pauēdis demonijs: qͥꝑpe ab ipſis p̄cognitū: ⁊ iā tunc ex noīe deſignatū. Nec vacuū nomē vbi hoſtiū fuga etextorta confeſſio: victoriā cōceſſit infantuloQuis item non miret̉ furē a demone deprehēſum: ⁊ rurſum a demone mox hoīem liberatū? Quis non etiā omni ammirationē ſtupendū ducat: carne circūdatū hominē: celiſpatētibꝰ carnis oculos ſuꝑno infigere lumini ⁊ videre viſiones dei: angelico inſuꝑ mulceri cātico: doceri oraculo. Hec atqꝫ ſimiliain ſācto homīe veneramur: non emulamur.Merito qͥdem quādo et ſine ſalutis ꝑiculopoſſunt nō fieri ⁊ ſine ſalutis ꝑiculo neqͥuntvſurpari. Tutiꝰ ſane emulanda ſolidiora qͣꝫſb̓limiora: et q̄ magis ꝟtutē redoleant gloriam minus. Studeamꝰ ꝓinde moribꝰ cōformari cui in mirabilibꝰ ſimilari ⁊ ſi volumusnō valemꝰ. Emulemur in viro ſobriū victūdeuotū affectū: emulemur māſuetudinē ſp̄scaſtimoniā corꝑis: oris cuſtodiā: animi puritatē: ponere frenū ire ⁊ modū lingue: dormire parciꝰ: orare frequentiꝰ: cōmonere noſmetipos pſalmis hymnis ⁊ cāticis ſpūālibꝰdiebꝰ iūgere noctes et diuinis laudibꝰ occupare. Emulemur cariſmata meliora. Diſcamus ab ip̄o ꝙ mitis et humilis corde fuit:Emulemur inqͣꝫ ꝙ extitit liberalis ī pauperes: iocūdus ad hoſpites: pat ēs ad peccantes: benignus ad oēs. Hoc em̄ melius. Inhis forma eſt cui impͥmamur miraculis gloria a qua repͥmamur. Illa letificēt: iſta edificent: moueāt illa: iſta ꝓmoueāt. Epulemurdilectiſſimi ad mēſam diuitis vocati: mēſamabūdantē panibꝰ: delitijs cumulatā. An nōdiues qͥ exemplis nos reficit: ꝓtegit meritisletificat ſignis? Diues plane: in cuiꝰ hodieconuiuio ſolēni angeli ⁊ hoīes pariter cōgregent̉. Hi vt reficiāt̉: illi vt delitient̉. Iſti vtꝓficiāt: illi vt gaudeant: Cuius vita repletabonis: qͥd niſi mēſa referta cibis? Nec tamēomnibꝰ omnia apponunt̉: ſed vt tollat qͥſqꝫqd̓ ſibi expedire ⁊ cōuenire videbit. Et egoqͥdem cōſilio ſalubriori diligent̓ conſidero q̄mihi apponūtur: tm̄ eſt mihi eligere mea: etaliena non tangere. Non extendā manū adgloriā miraculoꝝ: ne ſi attēptauero qd̓ deſuper nō accepi: ꝑdam merito ⁊ qd̓ videor accepiſſe. Nō ſeuo cū illo oculos ad rimāda ſecreta celeſtia: ne oppreſſus a gloria cōfuſusreſiliā: ſero confugiēs ad conſiliū ſapiētis qͥi. ait: Altiora te ne qͣſieris: fortiora te ne ſcru-

Se. IITetatus fueris. Infert̉ menſis vinum nouumaquaꝝ rubentiū: non tango: qꝛ nō mihi appoſitū ſcio: qͥ ſimilit̓ elementa mutare: naturas innouare non valeo. Cerno item in mēſa victoris angelos illū audiſſe canētes: Nūquid video et ego mihi ſuꝑnos exhiberi cātores: aut certe cytharedos illos de apocalypſi corā me cytharizare in cytharis ſuis?Imꝑat ille demonibꝰ adhuc in corꝑe viuēsvinctū in corꝑe ſoluit corꝑe iaꝫ ſolutꝰ. Cibiſunt ſꝫ non mei: Eqͥdem iocūdi ⁊ ſapidi: ſꝫ nōtāgit illos aīa mea: qm̄ nō eſt inopi mihi vnde ſufficiā talia redibere. At ſi diligenter cōſidero ecce in menſa ſancti: p̄ oculis cenſuraiudicij: diſcipline vigor: ſanctitatis ſpeculuꝫvite forma: ꝟtutis inſigne. Hec a me ⁊ abſqꝫp̄ſumptione ſumunt̉: ⁊ ſalubrit̓ inſumunt̉:⁊ ſi diſſil̓o diſtricte īpoſcunt̉. Audi adhuc q̄iā mihi iure appoſita putem. Si panē doloris ⁊ vinū cōpuctionis de diuitis mēſa obtuleris: tollo ſecurꝰ qͥ ſum pauꝑ ⁊ inops. Erūtmihi lachryme mee panes die ac nocte: ⁊ poculū meū cum fletu miſcebo. Pars mea hecqͥ dolēda cōmiſi. Nec me tamen pigebit vteſtimo cibi huiꝰ qm̄ qͥ appoſuit ſciētiā addidit ⁊ dolorē. Sed ⁊ ſi tēperātie: ſi iuſticie: ſiprudētie: vel fortitudinis exēpla appareāt:ea incūctant̓ ſumo: ſciēs qꝛ talia oportet mep̄parare. Hęc mihi apponi: hͨ a me repetitūiri nō dubito. Nunqͥd ſigna ⁊ ꝓdigia exigēda a nobis ſunt: vt ea diuiti viciſſim p̄pare/mus. Fratres vaſa ſunt in honorē illi qͥ nosīuitauit: nō cibi pauperū. Tu ergo qͥ inuitatus es: diligent̓ conſidera qͥd tibi ille: qͥd ſibimet appoſuit: non enim quicqͥd in menſaapponitur tibi apponit̉. Quid ſi in poculoaureo fuerit propinatū? Non poculūtibi ſꝫpotus apponit̉. Sume potum ⁊ ponę aurūErgo exempla bonorū operū et rectitudinēmorū pater familias cōmunicat ita domeſticis vt p̄rogatiuā ſibi retineat in miraculis.In his tamen abſqꝫ illis glorificandus eſt:cuius munus ſancte viuere: cuiꝰ virtꝰ ſignafacere eſt: qͥ ī trinitate ꝑfecta viuit ⁊ regnat̉deus in ſecula ſeculoꝝ. Amen.Sermo ſecundus de eodem.Audēte in doQmino dilectiſſimi: qͥ inter ꝯtinuaſue pietatis bn̄ficia indulſit hominem mūdo cuiꝰ multi ſaluarent̉ exēplo. Iteruꝫ dico gaudete: ꝙ factꝰ de medio appropiquit deo: vt ml̓to plures eiꝰ int̓ceſſiōe ſaluēt̉Hꝫ ex hoībꝰ cui hoīm pctā donet miẜicors⁊ miẜator dn̄s. Hꝫ tp̄us ⁊ locū interdicēdi

Ecd. 3. ai