Se ati BernardiSer. LXXXIIII
pius ⁊ miſericors aduocatus: etiam quideꝫlocū quietū ⁊ tempus feriatuꝫ. In terris viſus eſt vt eſſet exemplo: in celum leuatꝰ eſtvt ſit patrocinio. Hic informat ad vitaꝫ illicinuitat ad gloriā. Factus eſt mediator ad regnum: qui fuit inuitator ad opus. Bonꝰ mediator qui ſibi iam poſtulās nihil: totū ī nostrifferre deſiderat: ⁊ ſupplicātis affectum etſupplicationis fructū. Quid em̄ querat ſibiqͥ nullius eget? Dn̄s cōſeruat eū ⁊ viuificateum: et beatū facit eū ī gloria: nihil illi deeritin loco paſcue collocato. Hec dies glorioſemigrationis eiꝰ: dies leticie cordis eiꝰ: exultemus ⁊ letemur in ea. Introiuit ī potētiasdn̄i: gaudeamus qꝛ nunc potētior eſt ad ſaluandū. Hodie victor poſito corpore quo ſolo p̄pediti ab introitu glorie videbat̉: tantoalacrior quanto expeditior penetrauit ī ſancta: ſimilis factus in gloria ſanctorū. Hodiede nouiſſimo ⁊ humili loco quē ſibi ex cōſilio ſaluatoris elegerat: ip̄o ſummo patrefamilias euocāte: verus amicus aſcēdit ſuperius: ⁊ eſt illi gloria coram ſimul diſcūbentibus. Hodie deſpecto mūdo ⁊ mūdi pͥncipetriumphato: ſupra mundū vere victor aſcēdit: accipiēs de manu domini coronā victorie. Aſcādit aūt cū īmenſa ſuppellectili meritoꝝ: clarus triumphis: miraculis glorioſusPauſat miles emeritꝰ: ⁊ poſt labores ſudoreſqꝫ ſacre ꝑacte militie locatur feliciter: coronat̉ ſublimiter. Anima eius in bonis demorabit̉. Queris vbi? Cuꝫ abraam yſaac ⁊iacob in regno cęlorū. Ita cuꝫ talibus ⁊ taliin loco ſibi ſedet. Sedet excelſa ⁊ fulgida: ſedet letabunda ⁊ laudans. Sed et delicata ⁊ornata moribus ſuis: ſtipata malis: fulcita ⁊floribꝰ. Sedet inqͣꝫ ſibi vacua curis: delitijsaffluens: abundās ocij ⁊ qͥetis ad vacandūſapiētie. Quę ſedit ⁊ fleuit ſuper flumina babylonis: ſedet modo ad fontem vite: ⁊ ꝯuerſatio illi ſecus torrentē voluptatis: cuius impetus letificat ciuitatē dei. Inuenit ſibi fontem ortorum: puteū aquarū viuentiū: ⁊ cuꝫſamaritana potat̉ aqua ſapientie ſalutarisvt non ſitiat ineternuꝫ. Datur illi de fructumanuū ſuaꝝ: ⁊ laudant eaꝫ in portis operaeius: ⁊ gloriat̉ teſtimonio conſciētie. Conſcientie dico ſue nō alteriꝰ. Sedet media angelorū: digna plane cōſortio: quorū deſiderioflagrat: puritate nitet: caſtimonia decorat̉.Sedet inter apoſtolos vir apoſtolice gratienec eſt qd̓ ſe abſcondat a cuneo ꝓphetaꝝ: qͥquem illi predixerūt glorificauit ⁊ portauitin corꝑe ſuo. Neqꝫ ſe putat victorioſis martyrum choris victor noſter arcēdū: qͥ duro ⁊
diuturno martyrio viuētē ſui corꝑis hoſtiāīmolauit. Sedet veteranꝰ miles debita iauauitate ⁊ ſecuritate qͥetꝰ. Securꝰ qͥdē ſibi ſꝫnoſtri ſollicitꝰ. Nō em̄ cū putredīe carnis ſimul ſe exuit viſceribꝰ pietatis: nec ſibi ſic induit ſtolā glorie vt nr̄e parit̓ miſerte ſueqꝫ ipſius miſcd̓ie obliuionē indueret: Nō eſt terra obliuiōis quā aīa victoris inhabitat: nonterra laboris vt occupet̉ in ea: nō denⁱqꝫ terra ſꝫ celū eſt. Nunqͥd celeſtis habitatio aīasqͣs admittit indurat: aut memoria pͥuat: autſpoliat pietate? Fratreſ latitudo celi dilatatcorda non artat: exhilarat mentes non alienat: affectiones nō cōtrahit ſꝫ extēdit. In lumine dei ſerenat̉: memoria nō obſcurat̉. Irlumine diſcit̉ qd̓ neſcit̉: non qd̓ ſcit̉. dediſcit̉Suꝑni ſpūs illi qͥ ab initio celos inhabitāt:nunqͥd quia incolūt celos: deſpiciūt terras⁊ nō magis eas viſitāt ⁊ frequētant? Nunquid ꝙ ſemꝑ vidēt faciē patris: miniſteriuꝫeuacuat pietatis: Omnes nihilominꝰ āminiſtratorij ſpūs ſunt: miſſi in mīſteriū ꝓpt̓ eosqͥ hereditatē capiūt ſalutis. Quid ergo. Diſcurrūt angeli ⁊ ſuccurrūt hominibꝰ: ⁊ qͥ exnobis ſunt neſciūt nos: nec norūt iā compati in quibꝰ compaſſi ſunt ⁊ ipſi. Qui doloresneſciūt ſentiūt tamen noſtros: ⁊ qͥ veneruntde magna tribulatiōe nō recognoſcūt iā ī qͦfuerūt? Scio qui dixit. Me expectant iuſtidonec retribuas mihi. Iuſtus eſt victor etiāexpectās nr̄aꝫ ꝓculdubio retributionē. Nōeſt ille pincerna pharaonis: qͥ inuētā gratiāretinuit ſibi: ꝓphete ſui parit ⁊ ꝯcaptiui minime recordatꝰ. Miniſter xp̄i eſt: xp̄m ſeqͥtur. Non eſt ille oblitꝰ ſue ꝓmiſſionis: nec ſocio paſſionis regni cōſortiū denegauit. Nōeſt diſcipulus cōtra magiſtrū: non poteſt victor qͥcqꝫ facere niſi qd̓ viderit magiſtrū facientem. Opera que ille fecit: ⁊ iſte fecit ſimiliter. Iam celos ingreſſus quos ⁊ ante apertos beatis oculis ſuſpiciebat: vere nūc reuelata facie ſpeculat̉ gloriam dei: abſorptus qͥdem ſed non oblitꝰ clamorē pauperū. Bealta viſio qua in eandem imaginem tranſformatur: de claritate in claritatem: tanqͣꝫ a domini ſpū. Paruulus ad pugnā: magnus advictoriā: matris viſcera necdū exuens ⁊ iaꝫeijciens demonia: cuꝫ incremēto virtutū acmeritorū victor viuens inter peccatores traſtatꝰ eſt. O virū p̄cipue ſctītatis: qͥ an̄ ſctūsqͣꝫ natꝰ: an̄ oꝑe qͣꝫ noīe victor. Adhuc vteroclauſus iā de hoſte triūphauit. O venerandam etiā ip̄is āgelis ſanctitatē: quā pari ſtūdio ⁊ ſi diſpari volūtate: ⁊ mali fugitāt ⁊ frequentant boni. Nec facile dixerim quid vir
psͣ. 1.xi.