De Operibus miſericordie Se. I
IIl
ꝑmerēdi: quā videlicet munꝰ bone ꝯuerſationis indulges: ⁊ ſpes obtinendi qͣ donashomini indigno ⁊ peccatori de tua totiēs experta bonitate: vſqꝫ ad celeſtia ſperanda p̄ſumere.Sermo tercius de fragmētis ſeptēmiſericordiarumCitis quid fecerim ſeptē vob̓ hodie miſcd̓ias ꝓponēdo? Septē vtiqꝫ panes diſtribuiNam ſi facte ſūt mihi lachryme mee panesdie ac noctę: qͣꝫto magis diuine miẜationesMulto em̄ dultiꝰ iſte ſapiūt: reficiūt multomeliꝰ: ampliuſqꝫ ꝯfirmāt cor hoīs. Ueꝝ ml̓ta nobis ni fallor ex his panibꝰ hodie cecidere fragmēta. Nā et ego ip̄e ſentiebā inter frāgēdū ml̓tas e māibꝰ euadē micas: atqꝫ int̓digitos ꝓperātis elabi. Uerū ipſi ſi collegeritis aliqua: vos videritis. Ego ſi nonduꝫ faſtiditis: noſtra q̄ mihi collegerā ſine inuidiacōmunicabo: ne forte incurrā maledictionēabſcōdentis frumenta in populis. Primusitaqꝫ panis ſi bene memini: cōſeruatio gratie fuit: qua me licꝫ indignū: a multis peccatis adhuc in ſeculo poſitū cuſtodiuit. Huiergo tria teneo fragmēta: habētia ꝓrſus magnū delectamentū ſaporis ⁊ alimoniaꝫ viteTribꝰ ſiquidē modis a pctō me memini cōſeruatū: occaſionis ſubtractiōe: reſiſtēdi data virtute: affectiōis vauitate. Multa em̄ īpctā facile cicidiſſem: ſi data eſſet occaſio: ſꝫdei miſeratione nō me talis oportunitas apprehēdit. In multa qͦꝫ paulominꝰ cecidiſſegrauit̓ impulſus violētia tēptationis: ſꝫ virꝭtutē dedit dn̄s rex virtutuꝫ: vt ſub me eſſetapperitꝰ meꝰ: ⁊ ei quā ſentiebā cōcupiſcētieminime conſentirē. Sed ⁊ a qͥbuſdā tam lōge me fecit miſeratio tua dn̄e: vt penitꝰ abominarer ea: et ne vlla qͥdeꝫ eoꝝ me tēptatiomoleſtaret. Secūdusqͣꝫ panis fuit expectatio: qua tardabat vltionē: indulgentiā cogitabat. Et huiꝰ ergo panis tria fragmenta accipite: cogitantes longanimitātē quā exhibuit: electionē p̄deſtinatiōis ſue quā impleri voluit: ⁊ charitatē nimiā qua nos dilexitPropter hͦ em̄ expectās expectauit me dn̄s⁊ non intendit mihi: ſꝫ oculos ſuos auertit apctīs meis: qͣſi nolēs aduertere qͣꝫtū delincrem. Propt̓ hͦ inqͣꝫ diſſimulabat vt cōmēdaret patiētiā ſuam: vt impleret electionē ſuā:vt confirmaret charitatē ſuam. De tertio qͦꝫpane eius ſcilicet miſericordie qua cōuertitnos ad penitentiā: tria non tam fragmentaqͣꝫ fruſta vobis appono. Tūc enim vt bene
memini cōcuſſit cor meū: excitās illud vt aduerterēt ſuoꝝ vulnera peccatorū ⁊ vulneꝝſentiret dolorem. Etiā ⁊ terruit deducēs adportas inferi: et p̄parata iniquis ſuppliciamōſtrās. Et vt nihil iā noxie remaneret delectatiōis: meliorē mihi ꝯſolationē inſpirāsſpem indulgētie dedit. In his tribꝰ ego conuerſus ſum: credo ꝙ ⁊ voſip̄i. Iā ꝟo qͣrtuspanis eſt indulgētia. Obſecro vos diligent̓colligite fragmēta ne per eāt. Sunt em̄ ſalubria valde: ⁊ dulciora ſuꝑ mel ⁊ fauuꝫ. Sicem̄ ex toto indulſit: ⁊ tā liberalit̓ oēm donauit iniuriā: vt iā nō dānet vlciſcēdo: nec ꝯfūdat improperādo: nec minꝰ diligit īputādoSūt em̄ aliqͥ ſic donātes īiuriā vt nō vlciſcātur: ſepiꝰ tn̄ īproperēt. Sūt ⁊ alij qͥ ſileāt: licet: manet tn̄ alta mēte repoſita: ⁊ rācorē tenent in animo: quarū vtiqꝫ neutra plena indulgēt ia eſt. Longe ab his hoībꝰ benigniſſima ē diuītatis natura liberalit̓ agit: ignoſcit plenarie: ita vt ꝓpter fiduciā pctōrū ſedpenitentiū vbi abundauit delictuꝫ: ſoleat etgratia ſuꝑabundare. Teſtis eſt paulus gentium doctor. Teſtis eſt mattheꝰ d̓ theloneoelectus in apoſtolū: cui etiā noui teſtamentiprimū ſcriptorē eſſe donatū eſi. Teſtis et petrus cui poſt trinā negationē: totiꝰ eccleſiepaſtoralis cura commiſſa eſt. Teſtis deniqꝫetiā famoſiſſima illa peccatrix: cui in ip̄o cōuerſionis initio tanta multitudo dilectiōisceſſa eſt: tāto poſtmodū indulta gratia familiaritatis. Quis accuſauit mariā: ⁊ ꝓ ſe eamoportuit reſpondere. Si phariſeus murmūrat: ſi martha conq̄rit̉: ſi ſcādalizant̉ apoſtoli: maria tacet: xp̄s excuſat: etiā ⁊ laudat tacentē. Deniqꝫ illud quāte p̄rogatiue qͣꝫte excellētie fuit: ꝙ reſurgent a mortuis prima videre: tangere primū meruit? Sed iam tranſeamꝰ ad alia. Bonū eſt quidem nos hic eſſevbi datur fiducia peccatoribꝰ ſꝫ oportet etiācetera nō tacere. Itaqꝫ ⁊ incontinētia ip̄a q̄eſt panis quintꝰ vbi tria nihilominiꝰ īueniovn̄ merito clamare poſſiꝫ: Qꝛ fecit mihi magna qͥ potēs eſt. Forte ꝑuū aliqͥd reputatisꝯtinētiā vr̄aꝫ: ſꝫ ego nō ita. Scio em̄ qͦs hēatoppugnatores: ⁊ qͣꝫte illā neceſſe ſit eſſe virtutis vt poſſit. Primꝰ ſiqͥdem continētie noſtre hoſtis: caro eſt aduerſus ſpiritū concupiſcens. Quā domeſticꝰ hoſtis: qͣꝫ ꝑnicioſalucta: qͣꝫ inteſtinū bellum. Hoſtem hūc crudeliſſimū nec fugere poſſumꝰ o anima nec fugare: circūferre illū neceſſe eſt: quoniam allgatus eſt nobis: nam quod periculoſius eſtet miſerabilius: hoſtē noſtrum ipſi cogimurſuſtentare: ꝑimere eū non licet. Uides ergo
o iiij
Luc̄ 1.