Beati Sernardi Ser. LXXX LXXX
erit. Sextꝰ panis eſt iocūda vnanimitas ſocialis: panis inqͣꝫ ex diuerſis granis cōfectꝰ:fermētatꝰ vtiqꝫ ſapīa dei. Porro ſeptimꝰ panis eſt euchariſtia: qm̄ Panis inqͥt quē egodo caro mea eſt ꝓ mūdi vita.. Sermo ſecūdꝰ de. vij. miẜi cordijſIſericordiasin eternū cantabo. Vt qͥd em̄ mipenitentie huiꝰ onere murmurat: vt aggrahi inſipiēs neſcio que cogitatio d̓uet illud ſuꝑ ceruicē meam: Aliud onus ſentio: ſuauiꝰ quidem: ſꝫ vtiqꝫ multo maiꝰ. Sicem̄ onerat me miſeratiōibꝰ ſuis deꝰ: ſic ꝯcludit: ſic obruit beneficijs ſuis vt onus alid̓ ſentire nō poſſim. Quid em̄ retribuā dn̄o ꝓ omnibꝰ qͥ retribuit mihi? Tanta tribuit ⁊ tantaretribuit: ⁊ tu mihi de alio onere loqueris?Deficit ſpūs meus: ꝓrſus deficit in tāta beneficiorū ꝯſideratione. Et licet dignas nonſufficiam gratias agere: ſꝫ ingratitudinē ꝓrſus odit aīa mea. Peremptoria ſiqͥdem reseſt ingratitudo: hoſtis gratie: īimica ſalutisDico ego vobis: qm̄ ꝓ meo ſapere nihil ita.diſplicet deo p̄ſertim in filijs gratie: in hominibꝰ cōuerſionis: quēadmodū ingratitudoUias em̄ obſtruit gratie: ⁊ vbi fuerit illa: iāgratia acceſſum non inuenit: locū nō habet.Hinc mihi fratres triſticia magna: et dolorcōtinuꝰ ē cordi meo: ꝙ nōnullos tā ꝓnos adleuitatē: ad riſuꝫ: ⁊ ad ſcurrilia verba tā faciles video: vt ꝑtimeſcā valde ne forte pluſqͣꝫexpediat diuine miſericordie ſint īmemores⁊ ingrati tam multis beneficijs ſuis: aliquādo deſerant̉ a gr̄a quā nō vt gr̄am venerāt̉.Nam de eo quid dicam qͥ murmure ⁊ impatiētia: obſtinato ꝑdurat animo: aut quē penitet adheſiſſe deo: ⁊ cōtra morē ⁊ cōtra rationē bonū factū penitētia comitat̉: qui ſinedubio miſeratiōibꝰ dei: nō modo gr̄aꝫ ſꝫ cōtumeliā reddit: Om̄ino em̄ quātū in ſe ē: parum honorat eū a qͦ vocatꝰ eſt: qͥſqͥs ei ẜuit ītriſticia ⁊ rācore: ſi tn̄ ſeruire ei qͥs pōt in eatriſticia q̄ ſcd̓m carnē eſt ⁊ mortē operatur.Putas ergo qͥa maior illi detur gratia: ⁊ nōmagis etiā qd̓ videt̉ habere auferat̉ ab eo?Nōne enim iure ꝑditū reputat̉: qd̓ ingratodonatū eſt. Aut dediſſe non penitet: qd̓ perriſſe videt̉: Oportet ꝓinde gr̄oſum eſſe hominē ⁊ deuotuꝫ: qͥ percepta gratie munera:nō modo manere ſibi deſiderat: ſꝫ ⁊ multiplicari. Nemo ſane eſt qͥ non facile ſi qͥrit nō inueniat: vnde plurimū ſit obnoxiꝰ deo: qͦniānon eſt qͥ ſe abſcondat a calore eiꝰ. Sed nosmaxīe qͦs ſegregauit ſibi ⁊ aſſūpſit ad ſeruiē
dum ſibi ſoli: ſi iuxta apl̓m: Non accepimus Aſpiritū huiꝰ mundi ẜ ſpiritū qui ex deo ē: vtſciamꝰ que a deo donata ſunt nobis: om̄inoplurima inueniemus: vnde cōtinuas ei gratias agere debeamꝰ. Quis em̄ ī nobis eſt qͥnō ꝯfiteri poſſit: quoniā miẜicordia tua magna eſt ſuper me? Itaqꝫ de tanta multitudine miſerationū dn̄i: vobis aliquas ꝓponerre velim: vt qui ſapiēs eſt: occaſiōe acceptaſapiētior fiat. Septē ergo in me video miſericordias dn̄i: quas ⁊ voſip̄i facile inuenietis in vobis. Prima eſt: ꝙ a ml̓tis peccatisadhuc in ſeculo poſitum cuſtodiuit. Primainqͣꝫ nō inter oēs qͣs mihi impēdit: ſꝫ pͥma inter has ſeptē. Quis em̄ nō videat ꝙ ſicut inmultis cecidi: ſic ⁊ ī alia poterā cecidiſſe peccata: niſi oīpotētis pietas cōſeruaſſet. Fateor ⁊ fatebor: niſi qꝛ dominꝰ adiuuit me: paulo minꝰ cecidiſſet in om̄e peccatū anima meaEt hec qͣꝫta dignatio pietatis: ꝙ ingratuꝫ ⁊paruipendente ſic gr̄a cōſeruabat: ꝙ in multis cōtrariū ⁊ ꝯtēnentē: nihilominꝰ ab alijsbenigniſſime ꝓtegebat. Ac ſecūda miſeratiotua ſuꝑ me dn̄e: qm̄ poterit explicari ẜmone qͣꝫ benigna qͣꝫ liberalis qͣꝫ gratuita fueritEgo peccabā ⁊ tu diſſimulabas. Non ꝯtinebam a ſceleribꝰ: ⁊ tu a ꝟberibꝰ abſtinebas:Prolongabā ego multo tꝑe iniqͥtatē meā ⁊tu dn̄e pietatē tuā. Sed qͥd ꝓdeſſet expectatio niſi ſeq̄ret̉ penitudo. Cumulus eſſet dānatiōis dicēte dn̄o: Hec feciſti ⁊ tacui. Ter pstia ꝓinde miſeratio fuit ꝙ viuificauit cor meum ⁊ īmutauit: vt amara fierent q̄ male dulcia priꝰ erāt: qͥ letabar cum malefacerē ⁊ exultabā in rebꝰ peſſimis: inciperē demū cogiſtare ei annos meos in amaritudine aīe mee.Et nūc dn̄e cōmouiſti terrā cordis mei ⁊ cōiturbaſti eam: ſana cōtritiones eiꝰ: quia commota eſt. Multi enim penitētia ducti ſuntſed infructuoſa: quoniā penitētia eorum reꝓbata eſt: ſicut ⁊ pͥor culpa. Itaqꝫ ⁊ hec miſeratio qͣrta fuit: ꝙ penitentē miſericorditerſuſcepiſti: vt in eorū numero īuenirer: de qͦbus pſalmiſta: Beati inqͥt quorū remiſſe ſūt pīiniquitates. Sequit̉ miſericordia quinta: ꝑquā mihi ꝯtinēdi p̄ſtitiſti virtutē: ne recidituum paterer ⁊ eſſet nouiſſimus error peiorpriore. Oīno em̄ manifeſte tue eſt dn̄e deꝰ ⁊nō humane virtutis: ſuſceptū ſemel peccatiiugū a ceruicibꝰ excutere: qm̄ om̄is qui facitpecatum: ſeruus eſt peccati: nec eſt liberariniſi in manu forti. Iam vero poſtqͣꝫ in hisquinqꝫ miſerationibꝰ a malo liberaris: vt fiat qd̓ ſcriptū eſt: Declina a malo ⁊ fac bonū bꝰin duabꝰ alijs bona largiris. He due ſūt gra
psͣ. 83
Io. 6.
psͣ. 36.
psͣ. 3i.
5 .43.
Roma .8.