Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Seati BernardiDeF. LA4 VII

4I

I⁊ cōſcēdere docuerūt. Gratias tibi dn̄e ieſuqͥ abſcōdiſti hec a ſapiētibꝰ et prudētibꝰ ⁊ reuelaſti ea ꝑuulis iſtis qͥ te ſecuti ſunt: ⁊ reliq̄runt omnia ꝓpter nomen tuū. Sermo ſecundus vnde ſupraAncti iſti quoruꝫ ſolēnis hodie paſſio celebrat̉multam nobis de ſe loquēdi cauſam: multā qͦꝫ materiā p̄buero. Verum egovnū timeo: ne totiēs audita ꝟba ſalutis: vileſcere nobis incipiāt tanqͣꝫ ꝟba. Vilis ſiqͥdem ⁊ volatilis res ꝟbū hoīs: nulliꝰ molis:nulliꝰ pōderis: nulliꝰ p̄cij: nulliꝰ ſoliditatis.Aerē ꝟberas: vn̄ ⁊ ꝟbū d̓r: et ſicut foliū qd̓vēto rapit̉: effluit: ⁊ nō ē qͥ ꝯſideret. Nemovr̄m fratrū ſic accipiat: īmo nemo ſic deſpiciat verbū dei. Dico em̄ vobis: bonum illi fuiſſet ſi nō audiſſet homo ille. Fructꝰ vite ſūtverba dei: non folia: ⁊ ſi folia: ſed aurea ſūtProinde nō paruipendant̉: non ꝑtrāſeant:nō p̄teruolēt. Ip̄a quoqꝫ colligite fragmētane pereāt. Terra em̄ q̄ ſepius ſuꝑuenienteꝫſuſceperit imbrē ⁊ non fecerit fructū terra reproba eſt: et proxima maledicto. Sic ⁊ ea q̄. in euāgelio ſterilis ficulnea legit̉ ſi poſtea qfoderit circa eā vinee cultor atqꝫ miſerit ſtercora nihilominus ſterilis inuenta fuerit: nōne iam ſecuris ad radicē illius arboris ē ponēda? Et ego dico vobis: ſi minꝰ boni in ſecularibꝰ inuenerit maiorē in eis dn̄s habiturus eſt patiētiā qͣꝫ in nobis: qͥbus celeſtiū cōſolationū pluuiā volūtariā ſegregauit: qͥbꝰnō ſarculus diſcipline: nō pauꝑtatis ſtercora defuerūt. An nō ſtercora ſunt abominationes egyptioꝝ: quas īmolamus deo nr̄o?Stercora plane: vilia ad aſpectum: ſꝫ ad fructū vtilia. Nō refugiat hāc feditatē qͥ fecūditatē deſiderat. Si quidē ex deformi ſtercorūaceruo qͥ importatur in agrū: formoſus ſurget aceruꝰ manipulorū qui reportabit̉ ex agro. Propterea non vileſcat vobis vilitasprec oſa: ſed p̄cioſius cūctis thezauris egypti chriſti improperiū eſtimate. Verūta mēterrenum habentibꝰ ſterquiliniū ipā quoqꝫceleſtis non deeſt pluuia: q̄ eſt orationū deuotio: iocūda ruminatio pſalmodie: dulcismeditatio: conſolatio ſcripturaruꝫ. Deniqꝫ⁊ hec ip̄a pluuia eſt quaꝫ acciptis per os meum: ſi quando de flumine cuiꝰ impetus letificat dei ciuitatem ⁊ torrente voluptatis illius aliqua ſuꝑ vos dū de eis loqͥmur ſtillicidia ſtillare contigerit. Sed neceſſe habeo interdum circūfodere: quoniamquideꝫ poſuerunt me cuſtodē ⁊ cultoreꝫ in vineis. Heu qͥ

meaꝫ nō colui nec cuſtodiui. Neceſſe habeotamen: dum hūc occupo locum ⁊ circumfodere: nonnunqͣꝫ ⁊ apponere ſtercora. Moleſtū id quidē ſed diſſimulare nō audeo: ſciens multo amplius ſecurim nociturā qͣꝫ ſarculū ignē qͣꝫ fimū. Itaqꝫ ⁊ arguere ⁊ increpare interdum neceſſe eſt: nec ignoro fimumeſſe verbū increpatoriū: verbum amatoriūverbū imperij: ⁊ quod ſi nō excuſet neceſſijtas: ip̄m quoqꝫ minus deceat proferentem.Sed qͥd agimꝰ ꝙ hͦ fimo ⁊ ſi aliquos impinguari: ſed alios plane ⁊ lapidari et indurarividemꝰ: Hinc nanqꝫ ſcriptū eſt: De ſtercore boum lapidabit̉ piger. An nō impinguatur qͥ increpatꝰ benigne accipit: māſuete rn̄det: libent̓ emēdare conat̉? Hec plane ſaluibris ⁊ fecunda impinguatio eſt: vt corripiame iuſtus ī miſcd̓ia ⁊ increꝑet: oleū aūt peccatoris nō impinguet caput meū. Ex ea ſiqͥdem pinguedine quā generat oleū peccatoris abūdantiꝰ pullulāt ſpine ⁊ tribuli: ⁊ oīsradix amaritudīs germinat cōploſiꝰ. Itaqꝫqͥ iuſtorū īcrepationē miſcd̓iaꝫ nomīat ſatiindicat: quēadmodū ſuſcipienda ſit: qͣꝫ benigno animo: qͣꝫ deuota mēte: qͣꝫtaqꝫ ei gr̄a ſithabēda. Sic em̄ acccipientibꝰ nobis erit impinguati o ſalubris: non fertilis vitiorū quēadmodū oleū pctōris: ſꝫ fructꝰ illius quē ẜm Bapl̓m habemꝰ ī ſctīficationē. Quid aūt faciamus tibi o piger: qꝛ ad hāc miſcd̓iā irritarismagis ⁊ exaſꝑaris? Nōne bonū fimū ſparſi ī agro tuo? Unde ergo lapides hꝫ? Sꝫ tuinimice homo: qm̄ qui diligit iniqͥtateꝫ odit̉ p̄aīam ſuā: tu inqͣꝫ inimice homo hoc feciſti qͥdeſidiā nō excutere ſed excuſare ꝑgēs fimūtibi ꝑuertis in lapides. ⁊ vnde īpinguari debueras lapidaris. Hec idcirco dicta ſūt frēsvt noueritis: qͣꝫ benigne audiendū ſit qͣꝫ deuote ſuſcipiēdū: qͣꝫ ſollicite cōſeruādū qͥcqͥdaīarū ſalutē ꝑtinet: ⁊ non ſicut verbū hoīmſed ſicut vere eſt verbū dei ſine illud ꝯſolatoriū ſiue cōmonitoriū ſiue etiā increpatoritum videat̉. Exceſſi fateor ipſiꝰ ꝓpemoduꝫfeſtiuitatis oblitꝰ: ſed vt arbitror nō ad inſipientiam vobis ſi firmit̓ inheſerint an mo q̄audiſtis. Et nūc vt de ſolēnitate ip̄a vel breuiter aliqͥd loqui tēptamꝰ: apl̓orū chriſtꝰ feſtus agit̉ dies: quibꝰ ſane plurimuꝫ a nobishonorē deberi ſcio. Sed vtrum poſſit aliqͥsexhiberi heſito ſatis. Nimis enim honorati p̄ſunt amici tui deus: nimis cōfortatꝰ eſt pͥncipatꝰ eorū: Quid em̄? Si in terra adhuc poſiti oīa poterāt nō qͥdem in ſe ſed in xp̄o: quidnō poterūt hodie viuētes in eterna felicitaſte cū ipſo: Mortales adhuc ⁊ morituri imi

Luc̄ .13.

p̄s. 1x

pͣs. 10

Romi

Eeti. 21.