In Feſto Sanctoꝝ Petri et Pauli Se.

IIcriminū rei: magnis criminibus facile donabunt veniā: ⁊ in qua menſura mēſum eſt eisremetiet̉ nobis. Peccauit peccatū grandepetrus apoſtolus et fortaſſis quo grandiusnullū eſt: ⁊ taꝫ velociſſime qͣꝫ facilime veniāconſecutus eſt: ⁊ ſic vt nihil d̓ ſingularitateſui primatus amitteret? Sed ⁊ paulus qui īipſa viſcera naſcētis eccleſie tam ſingularit̓qͣꝫ incōparabilit̓ graſſatꝰ eſt ꝑ ipſius filij deivocē ad fidē adducit̉: ⁊ ꝓ tātis malis tantisbonis repletꝰ eſt vt vas electionis fieret adportandū nomē eiꝰ corā gentibꝰ ⁊ filijs ⁊ regibus iſrael. Uas dignū ⁊ celeſtibꝰ ferculisrepletū: de quo ⁊ ſanus eſcam: ⁊ infirmꝰ accipiat medicinā. Tales decebat humano generi paſtores ⁊ doctores ꝯſtitui: qͥ ⁊ dulceseſſent ⁊ potētes: ⁊ nihilominꝰ ſapiētes. Dulces vt me blande ⁊ miſericordit̉ ſuſciperentpotētes: vt fortiter ꝓtegerēt: ſapiētes: vt adviam ⁊ per viā deduceret que ducit ad ciuitateꝫ. Quid petro dulcius qͥ tam dulcit̉ adſe om̄es cōuocat peccatores: ſicut ⁊ actꝰ apoſtolici ⁊ epiſtolarū eiꝰ ſeries atteſtat̉. Quidillo potentius cui ⁊ terra obediuit cum mortuos reddidit ⁊ mare ſub pedibꝰ eius ſe calcalcabile prebuit qui ſymonē magū ſpiritioris ſui in aere attigit: qui claues regni celorum tam ſingularit̉ accepit vt p̄cedat ſenten.. tia petri ſentētiā celi. Deniqꝫ qd̓cūqꝫ ligaueris inqͥt ſuꝑ terrā erit ligatū ⁊ in celis: ⁊ qd̓cunqꝫ ſolueris ſuper terram erit ſolutū ⁊ incelis. Quid autem illo ſapiētius cui non caro ⁊ ſanguis reuelauit. Libentiſſime pauluꝫſequor: qui pre nimia dulcedine luget eos qͥpeccauerūt ⁊ non egerūt penitentiam qͥ fortior eſt omni principatu ⁊ poteſtate: ſapientiam ⁊ medullam ſacrorum ſenſuū nō a primo vl̓ a ſecūdo: ſꝫ a tertio celo largiter aſportauit. Hi ſūt magiſtri noſtri: qui a magiſtrooīm vias vite pleniꝰ didicerūt; ⁊ docēt nosvſqꝫ in hodiernū diem. Quid ergo docuerūt vel docēt nos apl̓i ſancti? Nō piſcatoriāartē: nō cęnofactoriā vel quicqͥd hmōi ē: nōplatonē legere: non areſtotelis verſutias inreuerſa: non ſemꝑdiſcere ⁊ nunqͣꝫ ad veritatis ſcientiā ꝑuenire. Docuerūt me viuere.Putas ꝑua res ē ſcire viuere? Magnū aliquid īmo maximū eſt. Non viuit qui ſuperbia inflat̉: qui luxuria ſordidat̉: qͥ ceteris īficit̉ peſtibꝰ: qm̄ nō eſt hoc viuere ſed vitaꝫꝯfundere: ⁊ appropinquare vſqꝫ ad portasmortis. Bonā vitā aūt ego puto: ⁊ mala pati et bona facere: ⁊ ſic ꝑſeuerare vſqꝫ ad morteꝫ. Dicit̉ vulgo qꝛ qͥ bene ſe paſcit bene viuit: ſed mentita eſt iniquitas ſibi: qꝛ nō bene

5e. Iviuit niſi q̄ bonuꝫ facit. Arbitror aūt ꝙ tu qͥin cōgregatione es bene viuis: ſi viuis ordinabiliter: ſociabilit̓: et humiliter. Ordinabiliter tibi: ſociabiliter prox mō: humilit̓ deoOrdinabiliter: vt in omni cōuerſatiōe tuaſollicitus ſis obſeruare vias tuas: ⁊ in conſpectu dn̄i ⁊ in conſpectu proximi cauens ⁊tibi a peccato ⁊ illi a ſcandalo. Sociabilitervt ſtudeas amari ⁊ amare: blandū te ⁊ affabilē exhibere: ſupportare nō ſolū patient̓ ẜꝫet libēter infirmitates fratrū tuorū tam morum qͣꝫ corporū. Humiliter vt cū hec oīa feceris ſpiritū vanitatis ſtudeas exſufflare qͥex hmōi naſci ſolet: et qͣꝫtūcūqꝫ illū ſenſeris:negare om̄ino ꝯſenſū. Sic ⁊ patiēdo maluꝫquoniā triplex eſt: triplicē prudentiā adhibere te oportet. Eſt em̄ qd̓ a te pateris: qd̓ aꝓximo: qd̓ a deo. Primū eſt auſteritas penitētie: ſcd̓m vexatio aliene malicie: tertiuꝫflagellū correctiōis diuine. In eo qd̓ pa pateris a te debes volūtarie ſacrificare: qd̓ a ꝓximo: patient̓ ferre: qd̓ a deo: ſine murmure⁊ cū gr̄arumactione ſuſtinere. Non multi filiorū adaꝫ qui errauerūt: in ſolitudine in inaquoſo. Errauerūt plane ⁊ errāt a via veritatis: ſꝫ qͥ ī ſolitudinē ſuꝑbie recedētes ſocialem vitā habere nō volūt: quorū ſingularitas aſſociari nō pōt. Sed ⁊ in inaquoſa: qͥanullo imbre lachrymaruꝫ cōpuncti: in terraſterili et arēti ꝑpetua ſiccitate morāt̉. Proptęrea viam ciuitatis habitaculi nō inuenerunt: qꝛ inueterati in terra aliena coinqͥnatiſunt cū mortuis: deputati cū his qͥ in inferno ſunt. Nō erat ita ſolitariꝰ ille de qͦ ſancthieremias ait: Bonū eſt viro cū portauerit ⁊iugū ab adoleſcētia ſua: Sedebit ſalitariꝰ ettacebit: qꝛ leuauit ſe ſuꝑ ſe. Illi erraueruntſꝫ iſte ſedebit. Semꝑ illi em̄ errāt corde: iſteaūt nō ſedet: ſꝫ ſedebit ſolitariꝰ: cū habuerithonorē ſingl̓aritatis illiꝰ videlicꝫ iudiciarieptātis inſigne: qd̓ ſancti in terra poſſidebūtcū leticia ſempiterna erit eis. Quare? Quialeuabit ſe ſuꝑ ſe: id eſt cū adoleſcens eſſet: ⁊etatis lubrice ſentiret ardores ſenem induitrelinquēs qd̓ erat: aſſumēs qd̓ nō erat. Leuabit inqͥt ſe ſuꝑ ſe: qͥa nō reſpicit ad ſe: ſꝫ adillū qui eſt ſuꝑ ſe. Sedebit em̄ ⁊ tacebit: modo etiā a ſtrepitu diabolicarū ſuggeſtionuꝫa ſtrepitu carnaliū deſideriorum: a ſtrepitumundi. Felix anima que linguas iſtas nonexaudit audiat licet: illa multuꝫ felicior ſi tn̄aliqua eſt: cui penitꝰ nō loquūtur. Hec eſt ſapientia quā apl̓us loquit̉ inter ꝑfectos ⁊ ab i.ſconditā in myſterio: quā nemo principumſeculi huius ꝯgnouit. Sic me apl̓i ⁊ viuere

Par5

1. Coꝝ. a

Treū.