Beati BernardiSer. LXX I
ſeculi non ſic: qui potentes ſunt ad bibēduꝫvinum: ⁊ veri fortes ad miſcendū ebrietatē.qui obdormierunt in ſupplicijs ⁊ facinoribꝰſuis. Illud vos nō lateat: quia qui ebrij ſūt:nocte ebrij ſūt: et qui dormiūt: nocte dormiunt: ⁊ fruſtra ſonat eis nomen vigiliarū ſanctarū cū ip̄i magis dormire ſtudeāt qͣꝫ vigilare. Vos nō eſtis filij noctis neqꝫ tenebrarū: ſꝫ lucis ⁊ diei. vt nō vos p̄occupēt natalicij ſanctorum dies ⁊ inueniant imperatos.¶ Tria ſūt igit̉ q̄ in feſtiuitatibꝰ ſanctoꝝ vigilanter ꝯſiderare debemꝰ auxiliū ſancti exēplum eiꝰ ꝯfuſionē nr̄am. Auxiliū eius: qꝛpotēs in terra: potētior eſt in celis ante faciēdn̄i dei ſui. Si em̄ dū hic viueret miſertus ēpeccatoribꝰ ⁊ orauit ꝓ eis: nūc tāto ampliꝰquāto veriꝰ agnoſcit miſerias noſtras oratꝓ nobis patre: quia beata illa patria charitatem eius non īmutauit ſed augmentauit.Neqꝫ em̄ qꝛ impaſſibilis om̄ino ideo ⁊ incōpaſſibilis factꝰ eſt: ſed nūc potius induit ſibiviſcera miſericordie cū ante fontē miſericordie exiſtit/ Eſt ⁊ alia cauſa q̄ magis vrget ſāctos vt ſolliciti ſint de nobis: qꝛ iuxta voceꝫapoſtoli deus ꝑuidet pro nobis ne ſine nobis conſūment̉: ſicut ait ſanctus: Me expe.ctant iuſti donec retribuas mihi. Debemuſetiā attēdere exemplū eius: quia qͣꝫdiu ī terris viſus eſt ⁊ cū hominibꝰ conuerſatꝰ ē nōdeclinauit ad dexterā neqꝫ ad ſiniſtrā ẜꝫ viāregiā tenuit donec. veniret ad illū qui dicit:r. Ego ſum via veritas ⁊ vitā. Intuemini humilitatē operū eius: auctoritatē verborumeius: ⁊ tūc videbitis quō tam verbo qͣꝫ exēplo luxerit int̓ hoīes qualia nobis veſtigiadereliq̄rit vt ambulemus per ea ⁊ non erremus in eis. Uere iuxta prophetaꝫ: Semitaiuſti recta eſt: rectus callis iuſti ad ambulādum ſ Sed ⁊ diligentiori intuitu cōfuſioneꝫnoſtrā inſpiciamꝰ: quia homo ille ſimilis nobis fuit paſſibilis: ex eodem luto formatꝰ exquo ⁊ nos. Quid ergo eſt qd̓ nō ſolū difficile ſed impoſſibile credimꝰ vt faciamꝰ operaque fecit vt ſequamur veſtigia eiꝰ: Confundamur fratres et contremiſcamꝰ ad vocemiſtā: ſi forte hec confuſio adducat nobis gloriaꝫ: ſi forte generet gratiā nobis timor iſteHomines iſti fuerūt qui p̄ceſſerunt nos quitam mirabiliter ꝓceſſerunt per vias vite: vtvix eos homines fuiſſe credamꝰ. Sic ergo īſanctorū feſtiuitatibus ⁊ gaudere et confundi debęmus: gaudere: quia patronos p̄miſimus: confundi: quia eos imitari non poſſumus. Ita ſemper gaudiū noſtrū in hac valle lachrymarū: lachrymarū pane condiri de
Ser. LXXVIbet: vt ſemꝑ non ſoluꝫ extrema ſed ⁊ primagaudij luctus occupet: quia et ſi magna eſtgaudiorū materia: ſed maxima eſt dolorum.Memor fui diei: clamat iuſtus: ⁊ delectatꝰ vſuꝫ: ſꝫ ⁊ ſtatim ſb̓iūgit: Defecit ſpūs meꝰ: turbatꝰ ſum ⁊ nō ſum locutꝰ. Qd̓ ſi hec in vigilijs vniuſcuiuſqꝫ ſancti cogitare debemꝰ qͥdfaciemꝰ in ſolēnitatę ſanctorū ⁊ ſūmorū apoſtolorū: petrū ⁊ paulum loquor? Sufficeretvniꝰ feſtiuitas ad infundendā exultationeꝫvniuerſe terre: ſed amborū iuncta eſt ad cumulū gaudiorū: vt quō ī vita ſua dilexerūtſe ita ⁊ in morte nō ſint ſeꝑati. Quid illis potentius cum fuerūt in terris quoꝝ alteri tradunt̉ claues regni celorū: alteri magiſteriuꝫgētiū: alter ananiā ⁊ ſaphirā occidit in ꝟbisoris ſui: alter donat quicqͥd donat in ꝑſonachriſti: ⁊ cū infirmat̉ tūc fortior eſt ⁊ potensQuā potētiores ſunt in celis: qui tam potētes fuerūt in terris? Et qui nobis reliq̄runtmaiora exēpla: qͣꝫ illi qui in fame ⁊ ſiti: in frigore ⁊ nuditate: ⁊ in omnibus illis que paulus enumerat: iugiter ſunt afflicti: ⁊ demū felici martyrio regna celeſtia ꝯſcēderūt: Uere nobis rubor ꝯfuſiōis ſūt: qͦs vix audemꝰreſpice̓ ne dicā imitari. Oremꝰ ergo eos: vtip̄i ꝓpiciū nobis reddāt amicū ſuū iudicemnoſtrū qui eſt deus benedictꝰ in ſecula.In die feſto eorūdē ſermo primusLorioſa nobisſolēnitas illuxit: quā p̄clari martyres martyrū duces apoſtolorū pͥncipes morte clariſiima ꝯſecrauerūt. Iſti ſūtpetrꝰ ⁊ paulus duo magna lumīaria: quosdeus in corpore eccleſie ſuę conſtituit quaſigeminū lumen oculoꝝ. Hi mihi traditi ſuntin magiſtros ⁊ in mediatores quibus ſecureme cōmittere poſſim: qꝛ et notas mihi fecerunt vias vite: ⁊ mediantibus illis ad illummediatorē aſcēdere potero qui venit pac ficare ꝑ ſanguinē ſuū ⁊ q̄ in celis et q̄ in terrisſunt. Ille em̄ in vtraqꝫ natura puriſſimꝰ eſt:qͥ peccatū nō fecit nec inuētꝰ eſt dolus in oreeiꝰ. Quomō ad illū accedere audebo: qͥ ſumſupra modū peccās peccator: qꝛ peccaui ſuper numerū arene maris cum ille purior eſſenon poſſim? Uerendū ne incidam in manuldei viuentis ſi illi appropinquare vel inherere p̄ſumpſero: quē a me tanta differētia diuidit quātū diſtat inter bonū ⁊ malū. Propterea dedit mihi deus homīes iſtos: qui ⁊homines eſſent ⁊ peccatores: et maximi peccatores: qui in ſeipſis et de ſe pſis diſcerentqͣliter alijs miſereri deberēt. Magnoꝝ em
psͣ .141.
Eſa. 2-
Io. 14.
d̓s. 76