Geati SernardiSer. LAXIII
hab̓ebāt. Sic igit̉ celū quidem vino ꝓpriofruebat̉ qd̓ terra interim neſciebat: ſed ne ipſa qͥdem terra penitꝰ inops carne chriſti gloriabat̉: cuiꝰ p̄ſentiā nihilominꝰ celū ſitiebatQuid ni fideliſſimū fieret gͣtiſſimūqꝫ cōmerciū inter celum ⁊ terrā: inter angelos ⁊ apoſtolos vt exhiberet̉ illis caro chriſti: iſtis vinū celi: eſſetqꝫ in terra ſpūs: caro in celis: ac16 deinceps oīa oībꝰ cōia in eternū. Niſi inqͥtego abiero ꝑaclytus nō veniet ad vos. Hoceſt dice̓: Si nō dederitis qd̓ amatiſ nō habebitis qd̓ deſideratis. Expedit gͦ vob̓ vt egovadā: vos qͦꝫ de terra ad celuꝫ: de carne adſpm̄ trāſlaturꝰ: filiꝰ enī ſpūs: pr̄ ſpūs: ſpūſſctūs ſpūs eſt. Deniqꝫ ſpūs ante faciē nr̄amchriſtꝰ dn̄s: ſed ⁊ pr̄ qꝛ ſpūs ē: tales q̄rit adoratores qͥ adorēt eū in ſpū ⁊ veritate. Spiritus tn̄ ſctūs qͣſi ſpāliter ſpiritꝰ dicit̉: ꝙ abvtroqꝫ ꝓcedat firmiſſimū ⁊ īdiſſolubile vinculū trinitatis: tanqͣꝫ ꝓprie ſctūs ꝙ ſit donūpr̄is ⁊ filij: oēꝫ ſctīficās creaturā: qͣꝫuis pr̄ qͦꝫet ſpūs ⁊ ſctūs: itēqꝫ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūs ⁊ ſctūs ſit.¶ Ex qͦ oīa ꝑ quē oīa: in qͦ oīa ait apl̓s. Tria īmagno huiꝰ mūdi oꝑe cogitare debemꝰ: videlicet qͥd ſit: quō ſit: ad qͥd ſit ꝯſtitutꝰ. Et īeſſe qͥdē recū ineſtimabil̓ potētia cōmendat̉ꝙ tā multa: tā magͣ: tam multiplicit̓ tā magnifice ſunt creata. Sane ī mō ipſo ſapīa ſingularis elucet: ꝙ hec qͥdē ſurſum: hͨ ꝟo deorſum: hͨ ī medio ordinatiſſime ſint locata. Sꝟo ad qͥd factꝰ ſit mediteris: occurrit tā vtil̓bēignitas: tā bēigna vtilitas: q̄ etiā ingͣtiſſimos qͦſqꝫ ml̓titudīe ⁊ magnitudīe bn̄ficioꝝpoſſit obruere. Potētiſſime ſiqͥdeꝫ ex nihilooīa: ſapiētiſſime pulchra: bēigniſſime vtiliaſūt creata. Verūtn̄ ⁊ fuiſſe nouimꝰ ab īitio ⁊adhuc ml̓tas eē videmꝰ in filijs hoīum: qͥ inbonis inferioribꝰ ſenſibilis mundi huiꝰ totaſenſualitate dep̄ſſi: totos ſe dederūt his q̄ facta ſunt: qͦnā mō vel ad qͥd facta ſint negligentes. Quid iſtos: niſi carnales dicamus?Pauciſſimos eſſe iā arbitror: legimꝰ tn̄ nonnullos qn̄qꝫ fuiſſe: qͥbus ſummū ſtudiū fuitatqꝫ vnica ſollicitudo modū ⁊ ordinē veſtigare factoꝝ: adeo vt pleriqꝫ nō mō vtilitatērerū ꝑqͥrere diſſimulauerint: ſꝫ ⁊ ipſas magͣnimit̓ ſpreuerīt: cibo paruiſſimo viliſſimoqꝫꝯtēti. Ipſi qͥdē ſeſe ph̓os vocāt: ſꝫ a nob̓ curioſi ⁊ vani rectiꝰ appellant̉. Vtriſqꝫ igiturſucceſſerūt viri prudētiores vtriſqꝫ: qͥ nimirū ⁊ q̄ facta ſunt trāſiliētes: intēderūt aciemmētis: vt ad qͥd facta ſunt viderēt. Nec latuit eos: qm̄ oīa ꝓpt̓ ſemetip̄m fecit deꝰ: oīaꝓpt̓ ſuos. Alit̓ tn̄ ꝓpt̓ ſe alit̓ ꝓpt̓ ſuos. Ineo qͥppe qd̓ d̓r oīa ꝓpt̓ ſe p̄ueniēſ cōmēdat̉
origo: in eo aūt qd̓ d̓r oīa ꝓpt̓ ſuos: magisexpͥmit̉ fructꝰ ſeq̄ns. Oīa fecit ꝓpt̓ ſemetipſum: gͣtuita videlicet bonitate: oīa ꝓpt̓ electos ſuos: ꝓ eoꝝ .ſ. vtilitate: vt illa qͥdē efficiens cā ſit: hͨ finis. Hi ſunt ſpūales viri ſicvtētes hͦ mūdo tanqͣꝫ nō vtētes: ſꝫ in ſimplicitate cordis ſui q̄rētes deū: ne illud qͥdē magnoꝑe veſtigātes qͦ nā mō mūdialis hͨ machina volueret̉: pͥmi voluptate: ſecūdi vanitate: tertij veritate impleti. Gaudeo voseſſe de hac ſchola de ſchola videlicet ſpūs:vbi bonitatē ⁊ diſciplinā ⁊ ſcīam diſcatis: ⁊dicatis cū ſctō: Suꝑ omēs docentes me in ꝑtellexi. Quare inqͣꝫ? Nunqͥd qꝛ purpura etbyſſo me indui: ⁊ qꝛ lautioribꝰ epulis abundaui? Nunqͥd qꝛ platōnis argutias ariſtotelis ꝟſutias intellexi: aut vt intelligerē laboraui. Abſit inqͣꝫ: ſꝫ qꝛ teſtīonia tua exqͥſiui.Felix qͥ in hͦ ſctīſpūs thalamo cōmorat̉: vtpoſſit intellige̓ triplicē illū ſpm̄: de qͦ idē ipſepuer dn̄i ſuꝑ ſeniores intelligēs clamabat ⁊decātabat: Ne ꝓijcias me a facie tua: ⁊ ſpm̄ ꝑſctm̄ tuū ne auferas a me. Cor mūdū crea inme deꝰ ſpm̄ rectū innoua in viſceribꝰ meis.Redde mihi leticiā ſalutaris tui: ⁊ ſpū pͥncipali ꝯfirma me. Spm̄ ſctm̄ ip̄m ītellige ꝓpͥonoīe deſignatū. Rogat gͦ ne ꝓijciat̉ a facieeius tanqͣꝫ aliqͥd īmūdū: qꝛ ſpūs iſte odit ſordeſ: nec habitare poterit ī corꝑe ſubdito peccatis. Cui enī ꝓpriū eſt pctā repelle̓: ip̄i ⁊ ꝓpriū eſt pctā odire: nec ī vno domicilio pariter morabunt̉: tāta mūdicia ⁊ īmūdicia tātaRecepto gͦ ſcōſpū ꝑ ſctīmoniā: ſine qͣ nemovidebit deū: audet qͥs an̄ facieꝫ eiꝰ appareretanqͣꝫ lotꝰ ⁊ mūdꝰ: vtpote qͥ ꝯtineat ſe ab oīmalo: ⁊ qͥ actiōes ⁊ ſi nō cogitatiōes frenauerit. Sꝫ qꝛ pu̓ſe ⁊ īmūde cogitatiōes ſeꝑanta deo: orādū ē vt cor mūdū creet̉ in nob̓: qd̓vtiqꝫ fiet: ſi ſpūs rectꝰ fuerit ī nr̄is viſceribꝰīnouatꝰ. Spm̄ rectū qd̓ ait filio pōt nō incōuenient̓ aptari: qͥ noſ veterē hoīeꝫ exuēs nouū induit: qͥ nos renouauit ī ſpū mentis nr̄etanqꝫ in viſceribꝰ nr̄is: vt cogitemꝰ q̄ factaſunt: vt ābulemꝰ ī nouitate ſpūs ⁊ nō in littere vetuſtate. Forma enī rectitudīs d̓ celisattulit reliqͥt ī terris: īmiſcēs ſane ⁊ mittensdulcedinē rectitudini ī oībꝰ oꝑbꝰ ſuis. ſicutd̓ eo idē ipſe p̄dixerat: Dulcis ⁊ rectꝰ dn̄s: pꝓpt̓ hͦ legē dabit delinq̄ntibꝰ ī via. Caſtigato gͦ corꝑe ꝑ ſctītudinē opeꝝ: mūdato cordevel potiꝰ īnouato ꝑ rectitudinē cogitationūreddit̉ leticia ſalutaris: vt iaꝫ ī luīe vultꝰ deiābuleſ: ⁊ ī noīe eius exultes tota die. Quidigitur reſtat: niſi vt ſpiritu principali confirmeris: Patrem intellige ſpiritum prini
Ro. ij
Io. 16
bs 2511
bsͣ. v9.
ja. iij.