nfeſto PenthecoſtesSermo I
3L
men. Pignꝰ ſalutis: vt ipſe ſpūs reddat teſtimoniū ſpūi tuo ꝙ filiꝰ dei ſis: qͥ certiſſimaſigna p̄deſtinatiōis tue cordi tuo impͥmat etoſtendat: qͥ donet let ciā in corde tuo ⁊ de rore celi ſi nō ꝯtinue tn̄ ſepiſſime mentē tuā impinguet. Robur vite vt qd̓ ꝑ naturā tibi eſtimpoſſibile: ꝑ gr̄am eius non ſoluꝫ poſſibileſꝫ ⁊ facile fiat: ita vt in laboribꝰ: in vigilijs infame ⁊ ſiti: ⁊ oībus obſeruātijs: que niſi farinula iſta dulcorent̉ ꝓrſus mors in olla appareat: delectabilit̓ incedas ſicut in oībꝰ diuitijs. Sciētie lumē: vt cuꝫ oīa bn̄feceris: teſeruū inutilē putes: ⁊ quicqͥd boni in te inueneris illi tribuas a qͦ oē bonū eſt: ſine qͦ nonparum aliqͥd: ſꝫ nihil oīno potes inciꝑe: neꝑficere dica. Sic ergo ſpūs iſte in tribꝰ iſtiste docebit oīa: ſꝫ oīa que au tuā ꝑtinēt ſalutēqꝛ in ipſis eſt plena ⁊ abſoluta ꝑfectio. Hocras eſt qd̓ ꝑ ꝓphetā idem ſpūs dicit: Seminatevobis ad iuſticiā: vbi pignꝰ ſalutis oſtendit̉metite ſpem vite vbi vitale robur accipiturillumīate vob̓ lumē ſciētie: qd̓ vbis ꝓprijsſubinfert̉. Un̄ ⁊ ſpūs iſte ſuꝑ apl̓os in igneapparuit ꝓpt̓ lumē parit̓ ⁊ ardoreꝫ. Quosenī repleuerit ⁊ ſpū feruere ⁊ in veritare cognoſcere facit: qꝛ ſola miẜicordia eſt q̄ eos ⁊puenit ⁊ ꝑducit. Multū ſibi de hac miſericordia vndiqꝫ ꝯtraxerat puer dn̄i cū diceret.58. Miſericordia eiꝰ p̄ueniet me. Et miẜicor.25. dia tua ante oculos meos eſt: ⁊ miẜicordiasrr: tua ſubſequet̉ me omībꝰ diebꝰ vite mee: ⁊ qͥlor. me coronat in miẜicordia ⁊ miſeratiōibꝰ: etdeus meꝰ miẜicordia mea. Quā dulcit̓ dn̄eieſu cū hoībus ꝯuerſatꝰ es: qͣꝫ abūdant̓ multa ⁊ magͣ bona hoībꝰ largitꝰ es: qͣꝫ fortit̉ tamindigna qͣꝫ aſꝑa ꝓ hoībꝰ paſſus es: ita vt liceat ſugere mel de petra: oleūqꝫ de ſaxo duriſſimo. Duro ad v̓ba: duriore ad verbera:duriſſimo ad horrida crucis: qꝛ in oībꝰ hisſicut agnꝰ coram tondēte ſe obmutuit: ⁊ nōaperuit os ſuū. Vides igit̉ qͣꝫ veruꝫ dixerit29. ille qͥ dixit: dn̄s ſollicitꝰ eſt mei. Pr̄ vt ſeruūredimat filio nō parcit: filiꝰ ſeipſum libētiſſime tradit: ſpm̄ ſctm̄ vterqꝫ mittit: ⁊ ipſe ſpūspoſtulat ꝓ nobis gemitibꝰ inenarrabilibusOduri ⁊ indurati ⁊ obdurati filij adā qͦs n̄emollit tāta benignitas: tāta flāma: tam ingens ardor amoris: tam vehemēs amator:qͥ ꝓ vilibꝰ ſarcinulis tam p̄cioſas merces expendit. Nō eniꝫ corruꝑtibilibꝰ auro vel argento redemit noſ: ſꝫ p̄cioſo ſanguīe ſuo quēeffudit abūde: qꝛ largit̓ vn̄ ſanguīs de corꝑeieſu ꝑ qͥnqꝫ ꝑtes emanauerunt. Quid vltradebuit face̓ ⁊ nō fecit? Illumīauit cecos reduxit erroneos: recōciliauit reos: iuſtifica-
uit impios: triginta ⁊ tribꝰ annis ſuꝑ terraꝫviſus cū hoībꝰ ꝯuerſatꝰ: ꝓ hoībus mortuꝰqͥ de cherubin ⁊ ſeraphin ⁊ oībus angelicisꝟtutibꝰ dixit ⁊ facta ſunt: cui ſubeſt cuꝫ voſluerit oīa poſſe. Quid gͦ a te q̄rit qͥ tanta ſollicitudīe te q̄ſiuit: niſi te ſolitū ambulare cūdeo tuo: Hanc ſollicitudinē nō facit niſi ſpirituſſctūs qͥ ſcrutat̉ ꝓ funda pctōꝝ nr̄oꝝ: diſcretor cogitationū ⁊ intentionū cordis: quinec minimā paleaꝫ intra cordis qd̓ poſſidethabitaculū patit̉ reſidere: ſꝫ ſtatim igne ſubtiliſſime circūſpectiōis exurit: ſpūs dulcis ⁊ſuauis qͥ nr̄am volūtatē flectat: īmo erigat ⁊dirigat magis ad ſuam: vt eam ⁊ veracit̓ intelligere ⁊ feruent̓ dilige̓: ⁊ efficacit̉ implerępoſſimus.Sermo III vnde ſupraUam libetervob̓ cōicem ſi qͥd mihi ſuꝑna dignatiōe ſenſero inſpiratuꝫ: nouitſpūs ip̄ie cuiꝰ hodie ſolēnitatē ⁊ ſolēn tateꝫp̄cipuā celebramꝰ: vtinā deuotiōe precipuaIpſe eſt enī dilectiſſimi qͥ vos ſedere facit n̄ſolū in ciuitate: ſꝫ ⁊ ī domo vna: vt ſedeat ſuper mites: vt reqͥeſcat ſuꝑ humiles ⁊ tremētes ad ſermones ſuos. Ipſe ē qui ꝟgini obumbrauit: apl̓os roborauit vt ⁊ ꝟgineo corpori temꝑaret deitatis acceſſum: ⁊ apl̓os indueret ꝟtute ex alto feruētiſſima .ſ. charitate. Hāc nimirū apl̓icus ille choruſloricā ſeſeinduit ſicut gigas ad faciendā vindictam innationibꝰ: increpatiōes in popul̓: ad alligādos reges eoꝝ in compedibꝰ: ⁊ nobiles eorū in manicis ferreis. Quia enī in domū fortis ligare eum ⁊ vaſa eiꝰ diriꝑe nitebat̉: opꝰerat fortitudīe ampliori. Alioqͥn qͣꝫ multumerat ad ip̄os vt d̓ morte triūpharet: ⁊ ne ip̄eqͥdē porte inferi p̄ualerēt adu̓ſus eos: ſi nonvigeret ī eis q̄ in eis vinceret dilectio fortisvt mors: dura ſic̄ infernꝰ emulatio: Hūc ſibizelū imbiberāt cū vino dū ebrij putarēt̉. Etvere ebrij vino: ſꝫ nō eo qͦ ab incredul̓ credebant̉. Plane inqͣꝫ ebrij ſꝫ vino nouo qd̓ veteres qͥdē vtres nec mererēt̉ acciꝑe: nec ꝯtinere valerēt. Hoc enī vinū vera illa vitis fuderat de excelſo: vinū letificās cor: nō ſtatūmētis eutēs: vinū germinās ꝟgīes: nō apoſtotare faciēs etiā ſapiētes. Nouū vinū ſedhabitātibꝰ ſuꝑ terrā. Naꝫ in celis qͥdē olimcopioſiſſime redūdabat nō in vtribꝰ nec ī teſteis vaſis ſꝫ ī cella vinaria: ī ſpiritalibꝰ apothecis. Fluebat ꝑ vicos ⁊ plateas oēs illiuſciuitatiſ vinū in qͦ leticia cordiſ: n̄ carniſ luxuria ē nā terrigene ⁊ filij hoīuꝫ vinū eiuſmoin̄
ſee. 10
s. 58.psͣ. 15.pōri.
p. .19t.
pōri.
ps. 29.