Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

nfeſto PenthecoſtesSermo IL

L L

pater: ipſe qui poſtulat pro ſanctis gemitihus inenarrabilibꝰ. Et hec qͥdē in corde noſtro. Quid aūt in corde patris? Sicut in nohis interpellat ꝓ nob̓: ita ī patre delicta donat cū ipſo pr̄e. Aduocatꝰ noſter ad pr̄eꝫ incordibꝰ nr̄is: dn̄s noſter ī corde pr̄is. Itaqꝫqd̓ poſtulamꝰ idē ipſe donat qͥ donat vt poſtulemꝰ: ⁊ ſicut nos erigit pia qͣdam fiduciaita deū inclinat ad nos magis pia miſericordia ſua Itaqꝫ vt oīno ſcias qꝛ remiſſionempctōꝝ ſpūſſctūs oꝑat̉: audi qd̓ aliqn̄ audiean runt apoſtoli. Accipite ſpm̄ſctm̄: qͦrū remiſeritis pctā remittunt̉ eis. Et de malo qͥdemdeclinādo ſic. Porro ad faciendū bonū: qͥdin nobis ſpūs bonꝰ oꝑat̉? Profecto monetet mouet ⁊ docet. Monet memoriā: rōnemdocet: mouet volūtatē. In his enī tribꝰ tota ꝯſiſtit aīa. Memorie ſuggerit bona in cogitationibꝰ ſctīs atqꝫ ita ignauiaꝫ nr̄am torporemqꝫ repellit. Propterea qͦtiens huiuſmodi ſuggeſtionē boni ſenſeris in corde tuoda honore deo ⁊ age reuerentiā ſpūiſctō: cuius vox ſonat in auribꝰ tuis. Ipſe nanqꝫ eſt14. qͥ loquit̉ iuſticiā. Et in euāgelio habes: qꝛille ſuggeret vobis oīa quecūqꝫ dixero vob̓Et adu̓te quid ꝓmiſerit. Ille docebit vosoīa. Dixera enī: qꝛ docet rōnē. Multi ſiqͥdem monent̉ vt bn̄ faciāt ſꝫ mīme ſciūt quidagēdū ſit: niſi aſſit denuo gr̄a ſpūſſctī: ⁊ quāinſpirat cogitationē doceat in opus ꝓferre:ne vacua in nob̓ ſit gratia dei. Sed qͥd ſcienti bonū ⁊ non faciēti: pctm̄ eſt illi gr̄a. Propterea non ſolū moneri ⁊ doceri: verūētiaꝫmoueri ⁊ affici ad bonū neceſſe ē: ab eo vtiqꝫſpū qui adiuuat infirmitatē nr̄aꝫ: ⁊ ꝑ quemin cordibꝰ nr̄is diffundit̉ charitas: que ē bona volūtas. Itaqꝫ cū ſic adueniēs ſpūs totam poſſederit aīam ſuggerēdo: inſtruēdo:afficiēdo: loquēs ſemꝑ in cogitatiōibꝰ nr̄is:vt audiamꝰ ⁊ nos qͥd loquat̉ in nobis dn̄sdeus rationē illuminās: voluntatē inflāmāſnon tibi videt̉ qꝛ totā domū impleuerint diſpartite lingue tanqͣꝫ ignis: Nam in his tribus ſuꝑiꝰ dictū eſt aīam ꝯſiſtere totā. Sintaūt diſpartite lingue ꝓpt̓ multiplices cogitatiōes: ſꝫ earū multiplicitas ⁊ vno lumīe veritatis: ⁊ vno charitatis feruore ſit tanqͣꝫ ignis. Aut certe domꝰ impletio fini potiꝰ reſeruetur: qn̄ mēſurā bonā ⁊ ꝯfertā ⁊ coagitatāet ſuꝑeffluentē dabūt in ſinos nr̄os. Sꝫ qn̄hec erūt: Profecto cū completi fuerint dieſpenthecoſtes. Felices qͥ iam intraſtis qͥnqͣgeſimā requiei ⁊ iubileū annū. Frēſ noſtroſloquor quibꝰ iam dixit ſpūs: vt requieſcantalaboribꝰ ſuis. Etenī hoc quoqꝫ inter eius

opera reꝑimus. Duo nanqꝫ tꝑa celebramꝰfratres: qͣdrageſime vnū: alterū qͥnqͣgeſimeIllud ante paſſionē: iſtud poſt reſurrectionem: illud in compūctiōe cordis ⁊ lamentispenitētie: iſtud in deuotione ſpūs ⁊ alleluiaſolēni. Prius qͥdem tp̄s ipſa eſt vita p̄ſens:poſterius ꝟo quietē ſctōꝝ ſignificat: que eſtpoſt mortē. Cū autē venerit illiꝰ qͥnqͣgeſimefinis in iudicio ſcꝫ ⁊ reſurrectiōe: completisdiebꝰ penthecoſtes: aderit plenitudo ſpiritus ⁊ totam replebit domū. Plena ſiqͥdemerit oīs terra maieſtate eius qn̄ nō ſoluꝫ aīaſed ⁊ ipſum corpus ſpūale reſurget: ſi tamēiuxta apoſtoli monituꝫ dum adhuc eſt aīale fuerit ſemīatum. Sermo II vnde ſupraOdie dilectiſſimi celi diſtillauerūt a facie dei ſynai a facie dei iſrael: ⁊ pluuia voluntaria ſegregata ē hereditati chriſti. Spiritus enī ſctūs ꝓcedens a pr̄e largiori munere ſue maieſtatis in apl̓os ſuꝑuenit: ⁊ tribuit eis chariſmatū dona. Poſt magnificentiāenī reſurgentis: poſt gloriā aſcendētis: poſtreſidentis ſublimitateꝫ: non reſtabat niſi vtexpectatio iuſtoꝝ leticia aduēiret: ⁊ celi muneribꝰ celeſtes hoīes implerent̉. Uide autēſi non ⁊ ſentētiarū pondere: ⁊ verboꝝ ordine hec oīa eſaias longe ante p̄dixit. Erit inquit in die illa germe dn̄i in magnificētia etgloria: ⁊ fructus terre ſublimis: ⁊ exultatiohis qui ſaluati fuerint de iſrael. Germē dn̄iieſus chriſtꝰ ſolus de mūdiſſimo ꝯceptus ſemine: qꝛ ⁊ ſi in ſimilitudīe carnis peccati: n̄tamen in carne peccati. Et ſi filiꝰ carnis adenon tamē filiꝰ p̄uaricatiōis ade: qꝛ non fuitnatura filiꝰ ire: ſicut reliqui oēs qui in iniqͥtatibꝰ ſunt ꝯcepti. Iſtud ergo germen qd̓ d̓virga ieſſe virore ꝟgineo pullulauit in magnificētia fuit cuꝫ reſurrexiſſet a mortuis: qꝛtūc dn̄e deus meus magnificatꝰ es vehemēter ꝯfeſſionē ⁊ decorē induēs: amictꝰ lumineſicut veſtimēto. Quāta autē aſcendētis gloria: cū medius angeloꝝ ⁊ animarū ſanctarūad patrē deduceriſ: ⁊ triūphatrice palma celis inuectꝰ: ſuſceptū hoīem in ipſa dīnitatisclaudis. idemptitate? Quis cogitet nedumloquatur qͣꝫ ſit fructus terre ſublimis in cōſeſſu ad dexteram patris: quod vtiqꝫ celeſtium oculos reuerberat naturarū: qd̓ angelicus intuituſ ꝯtremit non attingit? Ueniat gͦexultatio dn̄e ieſu his qui ſaluati ſunt d̓ iſrael: apl̓is tuis quos elegiſti ante mūdi ꝯſtitutionem. Veniat ſpūs tuus bonus qͥ ſordes

Io. 14.

10 90

Eſa. 4.