Beati GernardiLF. AA1
4
nos gratie pro noſtre exiguitatis modulo p̄parantes: exinanire per omnia noſmetipſoset a delectatiōibꝰ miſeris ⁊ caducis ꝯſolationibꝰ euacuare ſtudeamus dilectiſſimi cordanoſtra: maxīeqꝫ inſtanti nūc die feſto: ⁊ feruentius ⁊ fiducialiꝰ vnanimit̓ ꝑſeueremꝰ inoratione vt ſua nos viſitatiōe: ſua ꝯſolatiōeet ꝯfirmatiōe dignet̉ ſpūs ille benignꝰ: ſpūſdulcis: ſpūs fortis: infirma roborās: aſperaplanās: corda purificās: qui cū pr̄e ⁊ filio idipſum ſꝫ nō iſipſe eſt: vt tres vnū ⁊ vnū treseſſe veriſſime ꝓrſus ⁊ fideliſſime catholica eccleſia fateat̉: a pr̄e adoptata: a filio deſponſata: a ſpūſctō ꝯfirmata: qͥbus vt vna ſub̓a:ſic eadē nihilominꝰ gloria ī ſecl̓a ſecl̓oꝝ Am̄In feſto Penthecoſtes Sermo 1Elebremus dilectiſſimi hodie ſpūſſctī ſolennitatē tota cū iocūditate celebrandādignā oī deuotiōe. Dulciſſimū enī quiddaꝫin deo ſpūſſctūs eſt: benignitas dei: ⁊ idemipſe deus. Proinde ſi celebramꝰ ſctōꝝ ſolēnia: qͣꝫtomagis eius a quo habuerūt vt ſctīeſſent qͦtqͦt fuere ſancti? Si veneramur ſctīficatos: qͣꝫtomagis ipſum ſctīficatorē ꝯuenithonorari: Hodie vtiqꝫ feſtiuitas ē ſpūſſancti qua viſibilit̓ apparuit inuiſibilis: ſicut etfiliꝰ cum ſit nihilominꝰ inuiſibilis in ſeipſo:dignatꝰ eſt exhibere ſe in carne viſibilē. Hodie ſpūſſctūs reuelat nob̓ aliqͥd de ſeipſo: ſic̄ante de pr̄e ⁊ filio aliqͥd noueramꝰ. Nam ꝑfecta trinitatis cognitio vita eterna eſt. Nucaūt ex ꝑte cognoſcimꝰ: reliqͣ credimꝰ queminime ſufficimꝰ comp̄hende̓. Et de pr̄e qͥdemnoui creationē clamātibꝰ creaturis: ipſe fecitnos ⁊ non ipſi noſ. Inuiſibilia enī dei a creatura mūdi: ꝑ ea q̄ facta ſunt: intellecta ꝯſpiciunt̉. At ꝟo eternitatē ⁊ īmutabilitatē ipſius comp̄hendere multū eſt a me: lucē habitat inacceſſibilē. De filio aūt magnū aliquidnoui eius gr̄a ſcꝫ incarnationē. Nam generationē eius qͥs enarrabit? Quis comphendat equalē genitū genitori? Iam ⁊ de ſpirituſcto ſi nō ꝓceſſionē qua ex patre filioqꝫ ꝓcedit: illa eniꝫ mirabilis facta eſt ſcīa ex me:ꝯfortata ē ⁊ non potero ad eam: noui tn̄ aliquid videlicet ꝑ inſpirationē. Duo enī ſuntvnde ꝓcedat ⁊ quo. Proceſſio a pr̄e ⁊ filiopoſuit tenebras latibulū ſuū: ſed ꝓceſſio adhoīes hodie cepit innoteſce̓: ⁊ eſt iam fidelibus manifeſta. Et pͥus eqͥdem qm̄ ſic oportebat ſignis viſibilibꝰ inuiſibilis ſpūs ſuumdeclarabat aduentū: nūc eius ſigna qͦ ſpūaliora ſunt: eo magis congrua: ęo magis vi-
dentur ſpūiſancto digna. Venit tūc ſuꝑ diſcipulos in linguis igneis vt verba ignea loquerent̉: ⁊ legem igneam lingue ignee p̄dicarent. Nemo conq̄rat̉: ꝙ mīme nobis illamanifeſtatio ſpūs fiat. Unicuiqꝫ eniꝫ daturmanifeſtatio ſpūs ad vtilitatē. Deniqꝫ ſi dicere opus eſt nob̓ illa manifeſtatio potiꝰ qͣꝫapl̓is facta eſt. Ad qͥd enī illis neceſſarie lingue gentiū: niſi ad ꝯuerſionē gentiū: Fuit īeis alia quedā manifeſtatio magis ad eos ꝑtinens: ⁊ hec vſqꝫ hodie fit in nobis. Manifeſtū enī fuit indutos eſſe virtute ex alto quide tanta puſillanimitate ſpūs ad tantam deuenere ꝯſtantiam. Non eſt iam fugere: noneſt abſcondi ꝓpter metū iudeoꝝ ꝯſtantiusmodo p̄dicant: qͣꝫ deliteſcerēt ante timidiꝰDeniqꝫ mutationē illam dexterā excelſi manifeſte declarat pͥnceps apoſtoloꝝ: prius qͥdem inter ancille verba formido: poſtmodūinter pͥncipū ꝟbera fortitudo. Ibāt ait ſcri Aptura gaudentes a ꝯſpectu ꝯcilij qm̄ dignihabiti ſunt ꝓ noīe ieſu ꝯtumeliam pati: queſane prius cum duceret̉ ad ꝯciliū: ſolum reliquerāt fugientes. Quis dubitet adueniſſeſpiritū vehementē qui mentes eoꝝ inuiſibili illuſtraret potentia? In hūc moduꝫ etiammodo que ſpiritꝰ operat̉ in nobis: teſtimonium ꝑhibent in nobis de eo. Quia igiturmandatū accepimꝰ vt declinantes a malo faciamus qd̓ eſt bonū: vide quēadmodū ſpūſin vtroqꝫ adiuuat infirmitatē noſtrā. Namdiuiſiones gratiarū ſunt: idem autem ſpiritus. Propterea ad declinandū a malo triaoperat̉ in nobis: compūctionē: ſupplicationem: remiſſionē. Initiū enī reuertēdi ad deum penitētia eſt: quaꝫ ſine dubio ſpiritꝰ operatur non noſter ſed dei: idqꝫ ⁊ certa ratiodocet ⁊ ꝯfirmat auctoritas. Quis enī cū adignem venerit algens ⁊ fuerit calefactus dubitabit ei ab igne veniſſe calorem quē habere non poterat ſine illo? Sic ergo qui priusin iniqͥtate erat frigidus: ſi poſtmodū feruore quodam penitētie accendat̉: aliū ſibi ſpiritum qui ſuū arguit ⁊ diiudicat nō dubitetadueniſſe. Habes hoc ⁊ in euangelio vbi cūloqueret̉ de ſpiritu quē accepturi erant credentes in eum: Ille inquit arguet mundumde peccato. Sed quid ꝓdeſt penitere de culpa ⁊ non ſupplicare pro venia? Neceſſe eſtvt etiam hoc ſpiritꝰ operet̉: dulcedine quadam ſpei replens animū ꝑ quam fiducialit̓poſtules nihil heſitans. Uiſne oſtēdaꝫ tibietiam hoc opus eſſe ſpūſſancti? Utiqꝫ dumabeſt ille: tale aliquid in tuo ſpiritu nō inuenięs. Deniqꝫ ipſe eſt in quo clamamꝰ: abba
40 .16.
be. 3.
Act. .5.