¶ Annunciatione Marie Se
Cxvt nec ſibi nec viro nec filijs parceret naſcituris: ſimul omnes terribili maledicto et neceſſitati mortis addicēs. Adam quoqꝫ indignationi diuine mulierem pro qua peccauerat obiecit. quaſi poſt tergū eius volens declinare ſagittam. Uidit enim mulier lignuꝫquod eſſet pulchrum viſu: et ad veſcendumſuaue: et a ſerpēte audierat tanqͣꝫ deos ſe futuros. Funiculus triplex difficile rumpiturcurioſitatis: voluptatis: et vanitatis. Hecſola mundus habet: concupiſcentiā carnis:concupiſcentiam oculorum: et ſuperbiā vite. His abſtracta ⁊ illecta miſericordiaꝫ omnem crudelis mater ab ecit. Sic et adam qͥmulieri male miſertus eſt vt cum ea peccaret: benę noluit miſereri vt penaꝫ ſuſtineretpro ea. Priuata eſt etiam mulier ꝟitate: primo quideꝫ male detorquēs quod audieratmorte morieris: ⁊ dicens ne forte moriamurdemū ſerpenti credens penitꝰ abneganti etdicenti: nequaqͣꝫ moriemini. Priuatus eſt ⁊adam veritate vbi eam cōfiteri erubuit: folia excuſationū operimenta pretendēs. Sic. 5. quidem ipſa dicit: Qui erubuerit me coramhominibꝰ: erubeſcam ⁊ ego eum coram patre meo. Pacē quoqꝫ ꝓtinꝰ amiſerūt: quianon eſt pax impijs dicit dn̄s. Nonne em̄ cōtrariam legem inuenerant in membris ſuis:.n̄. 3. quos de nouo pudere ceꝑat nuditatis? Timui ego inqͥt eo ꝙ nudus eſſem. Non ſic miſer non ſic paulo ante timebas: non q̄rebasfolia: licet corpore nudus ſicut ⁊ modo. Exhoc ſane vt ꝓphete ipſius parabolam proſequamur: qui ſibi obuiaſſe eas ⁊ reconciliatas in oſculo memorauit grauis quedaꝫ inter virtutes videt̉ orta contentio. Siquidēveritas et iuſticia miſerum affligebant: pax⁊ miſericordia zeli huiꝰ expertes iudicabātmagis eſſe parcendum. Sunt etem̄ collectanee he due ſibi: quēadmodū ⁊ priores. Un̄de et factū eſt vt perſeuerantibꝰ illis in vltione et preuaricatorē hincinde cedentibꝰ: etpreſentes moleſtias futuri cumulantibꝰ cōminatiōe ſupplicij: ille ſuccederet in cor patris redeuntes ad dominuꝫ qui illas dedit:Solus ſiqͥdem idem ipſe cogitabat cogitationes pacis cum afflictiōis plena omnia viderent̉. Siqͥdem nō ceſſabat pax: nō ei miſericordia dabat ſilentiū: ſed pio quodā ſuſurrio paterna pulſantes viſcera loquebanturNunqͥd ineternū ꝓijciet deus: aut nō apponet vt ꝯplacitior ſit adhuc? Nūqͥd obliuiſcetur miſereri deꝰ: aut ꝯtinebit in ira ſua miſericordias ſuas: Et qͣꝫuis diu multūqꝫ viſusſit diſſimulare pater miſerationū vt interim
ſatiſfaceret zelo iuſticie ⁊ veritatis: nō tamēinfructuoſa fuit ſupplicantiū importunitasſed exaudita eſt in tꝑe oportuno. Forte em̄interpellātibꝰ tale dicit̉ dediſſe reſponſum.Uſqꝫ quo p̄ces vr̄e? Debitor ſum ⁊ ſororibꝰvr̄is: qͣs accinctas videtis ad faciendū vindictā in nationibꝰ: iuſticie ⁊ veritati. Vocētur ⁊ veniāt: et ſuꝑ hͦ verbo parit̓ ꝯferamꝰ.Feſtinant ergo legati celeſtes ⁊ vt viderūtmiſeriā hoīm ⁊ crudelē plagā: vt ꝓph̓a loqͥtur: angeli pacis amare flebāt. Qui em̄ fidelius q̄rerēt aūt rogarēt q̄ ad pace̓ ſūt: qͣꝫ āgeli pacis? Sane ex deliberatione qm̄ aſcēditveritas ad conſtitutā diem: ſed aſcēdit vſqꝫad nubes: necdū plane lucida ſed ſubobſcura adhuc zelo indignatiōis. Factūqꝫ eſt vtlegimus in ꝓpheta: Dn̄e in celo miẜicordiaʸtua: ⁊ veritas tua vſqꝫ ad nubes. Mediusaūt pater luminū reſidebat: ⁊ vtraqꝫ ꝓ parte ſua vtiliꝰ qd̓ habebat loq̄bat̉. Quis putas illi colloquio meruit intereſſe ⁊ īdicabitnobis? Quis audiuit et enarrabit? Forte inenarrabilia ſūt ⁊ nō licēt homini loqͥ. Summa tn̄ ꝯtrouerſie totiꝰ hec fuiſſe videt̉. Egetmiſeratiōe creatura rōnalis ait miſcd̓ia: qm̄miſera facta eſt: ⁊ miſerabilis valde. Venittēpus miſerēdi eiꝰ: qꝛ iā p̄terijt tp̄us. Econtra veritas: Oportet inquit impleri ſermonem quē locutꝰ es dn̄e. Totus moriat̉ adaꝫneceſſe eſt cū oībꝰ qͥ cū eo erant: qͣ die vetitūpomū in p̄uaricatiōe guſtauit. Vt qͥd ergoait miſcd̓ia: vt qͥd me genuiſti pr̄ citiꝰ perituram? Scit em̄ veritas ipſa: qm̄ miſcd̓ia tuaperijt ⁊ nulla eſt: ſi nō aliqn̄ miſerearis. Similiter autē econtrario ⁊ illa loq̄bat̉: Quisem̄ neſciat ꝙ ſi p̄dictā ſibi p̄uaricator ſentētiam mortis euaſerit: perijt nec permanebitiam in eternū veritas tua domine? Ecce vero vnus cherubin: id eſt magni conſilij angelus ad regem ſalomonē ſuggerit eſſe mittēdas: Qm̄ filio inqͥt datū ē oē iudiciciū. Et Iin eiꝰ ergo ꝯſpectu miſcd̓ia ⁊ veritas obuiauerūt ſibi: eadē q̄ ſupra meminimꝰ verba q̄rimonie repetētes. Fateor ait ꝟitas zelū bonū miſcd̓ia habet: ſꝫ vtinā ẜm ſciētiā. Nuncaūt qͥd p̄uaricatori potiꝰ qͣꝫ ſorori iudicat eēꝑcēdū. At tu inqͥt mīa neutri ꝑcis ſꝫ tāta indignatiōe ſeuis in p̄uaricatorē vt inuoluasꝑit̓ ⁊ ſororē. Quid mali merui: ſi qͥd habesadu̓ſū me dicito mihi. Sinautē: qͥd me ꝑſeq̄ris? Grādis controuerſia frēs ⁊ intricata nimiū diſceptatio. Quis nō illic diceret: bonūerat ſi natꝰ non fuiſſet hō iſte? Sic erat dilectiſſimi oīno ſic erat: nō videbat̉ quō ſil̓ poſſent erga hoīeꝫ inſcd̓ia ⁊ ꝟitas conſeruari.
Sen̄. 3.
Lvr. o.
fͥg .35.
Ioh̓ .5.