Beati BernardiSer. LII
Beati Bernardiconfeſſionis occurrat. Peccaui dn̄o ait ipſedauid ad nathan ꝓphetā cū de adulterio ⁊homicidio argueret̉. Et trāſtulit dn̄s pctm̄a te ait ꝓpheta. Nimirū mīa et ꝟitas obuiauerunt ſibi. Et hoc quidē: vt declines a malo. Iam vero vt facias bonum in: tympano⁊ choro tibi pſallēdū eſt: vt ip̄a mortificatiocarnis tue et penitentie fructus: ac iuſticieopera in vnitate ⁊ cōcordia fiāt: quoniā vnitas ſpiritus vinculū eſt ꝑfectionis. Neqꝫ addexterā neqꝫ ad ſiniſtraꝫ declinaueris: Sūtenī quorū dextera ē dextera iniqͥtatis. Phariſeus ille cuiꝰ ſupra meminimus: non erat ſicut ceteri hoīm: ſed ipſe ſibi vt diximus teſtimoniū perhibuit ẜꝫ nō verū. Sane quiſquisille eſt in quo miſcd̓ia ⁊ veritas obuiauerūtſibi: iuſticia et pax oſculate ſunt: ſecure glorietur: ſed in eo qui ſibi teſtimoniū perhibetin ſpiritu vtiqꝫ ⁊ veritatē. Vt inhabitet gloria in terra noſtra: miſcd̓ia ⁊ ꝟitas obuiauerunt ſibi: iuſticia ⁊ pax oſculate ſunt. Si gloria patris filiꝰ ſapiēs: cū ſit ſapiētia ip̄a ſapientior nemo: liquet ꝓfecto gloriā pr̄is: chriſtum dei virtutē ⁊ dei ſapiētiā eſſe. Quia ergo multipharie ml̓tiſqꝫ modis de eo p̄dictūfuerat in ꝓphetis ꝙ in terris vidēdus eſſet:⁊ inter hoīes ꝯuerſaturꝰ: quo nam modo idfactū ſit: ⁊ impletis q̄ de eo per os omniū ꝓphetaꝝ dicta fuerant: habitauerit gloria interra noſtra: pſalmiſta indicat in his verbisac ſi manifeſte dicat: Vt verbuꝫ caro fieretet habitaret in nobis: miſcd̓ia ⁊ ꝟitatas obuiauerunt ſibi: iuſticia ⁊ pax oſculate ſunt.Magnū ſacramētū fratres ⁊ diligētiꝰ perſcrutandū: niſi ⁊ intellectꝰ myſterio: ⁊ ip̄i qͦꝫintellectui verba deeſſent. Dico tn̄ vtcunqꝫmodicū id qd̓ ſentio: ſi forte vel occaſionemdediſſe videar ſapiēti. Uidere mihi videordilectiſſimi quattuor virtutibꝰ his amictuꝫprimū hominē ab ipſo ſue creatiōis exordioet vt ꝓpheta meminit veſtimēto ſalutis indutū. Eſt em̄ in his quattuor illa ſalutis integritas: nec ſine his omnibꝰ pōt cōſtare ſalus: p̄ſertim cū nec poſſint eſſe virtutes ſi abinuicē ſeparent̉: Acceꝑat ergo homo miſericordiā cuſtode ſcꝫ atqꝫ pediſſequā: vt ip̄a p̄ueniret ip̄a ⁊ ſequeret̉ eū: ip̄aqꝫ ꝓtegeret etꝯſeruaret vbiqꝫ. Uides qualē nutriciū ꝯtulit paruulo ſuo deꝰ: qualē dedit pediſſequāhomini recēs or̄o. Sed erat illi neceſſariusetiā e ruditor tāqͣꝫ ingenue ⁊ rationabili creature: vt non ſicut iumētū aliqd̓ cuſtodiret̉ſed tanqͣꝫ paruulus educaret̉. Cui ſanę magiſterio nemo poterat aptior inueniri ꝙ veritas ipſa: q̄ eū in agnitionē ſumme perduce
ret aliquando veritatis. Interim vero ne ſapiens inueniret̉ vt malū faceret: eſſetqꝫ peccatum ei tanqͣꝫ ſcienti bonū ⁊ minime facienti: iuſticiā qͦꝫ qua regeret̉ accepit. Adhuc autem et pacē qua foueret̉ ⁊ delectaret̉ addidit manꝰ benigniſſima creatoris. Pacē vtiqꝫ duplicē vt nec intꝰ pugne nec foris timores: id eſt nec caro ꝯcupiſceret aduerſus ſpiritū: nec eſſet ei creatura vlla formi dini. Nāet beſtijs omnibꝰ libere impoſuit nomina:ſerpēs ipſe qui violētia non p̄ſumpſit frauide magis eum aggreſſus eſt. Quid huic deerat: quē miſericordia cuſtodiebat: docebatveritas: regebat iuſticia: pax fouebat: ſedheu homo iſte ad multā perniciē ⁊ inſipientiam ſibi deſcēdit de hieruſaleꝫ in hiericho.Siqͥdem incidit in latrones: a quibꝰ et anteomnia legit̉ deſpoliatꝰ. An non deſpoliatꝰ: Hqui dn̄o veniente nudū ſe eſſe conq̄rit̉. Necvero poterat reueſtiri vel ablata ſibi recipere veſtimēta: niſi xp̄us amitteret ſua. Sicutem̄ viuificari in anima niſi interueniēte corporali morte xp̄i nō potuit: ita nec veſtiri ſine eius deſpoliatione. Et vide ſi non ꝓpterhas qͣttuor ꝑtes veſtimēti qd̓ amiſerat pͥmꝰ⁊ vetus homo in totidē qͦꝫ diuiſa ſunt ſecundi ⁊ noui hominis veſtimēta. An forte queris tunicā incōſutilē q̄ nō diuidit̉ ſed ſorte ꝓuenit. Ego diuinam arbitror eſſe imaginē:nimirū non aſſuta ſed inſita atqꝫ ipſi impreſa nature: diuidi ſcindiqꝫ nō poteſt. Ad imaginem nēpe ⁊ ſimilitudinē dei factus eſt homo: in imagine arbitrij libertatem: virtuteshabēs in ſimilitudine. Et ſimilitudo quidēperijt: verūtamen in imagineⁱ pertranſit homo. Imago ſiquidem in gehena ipſa vri poterit nō exuri: ardere ſed non deleri. Hec ergo non ſcinditur: ſed forte prouenit. Et quocūqꝫ perueniat anima: ſimul et ipſa erit. Nāſimilitudo non ſic: ſed aut manet in bono:aut ſi peccauerit anima mutatur miſerabiliter: iumentis inſipientibus ſimilata. Sedquia ſpoliatum virtutibus quattuor hominem diximus: quo nam modo ſingulis ſitſpoliatus congruum vt dicamus: Perdidit homo iuſticiam: cum eua ſerpentis:adam mulieris voci obediuit potius qͣꝫ diuine. Erat tamen reſiduum aliquid quodapprehendere poſſent: idqꝫ dominus ſuo illo ſcrutinio innuebat: ſed abiecerūt etiam illud ꝯuerſi in verba malicie: ad excuſandasexcuſationes in peccatis. Prior enim iuſticie portio non peccare: ſecunda per penitentiam dānare peccatū. Perdidit ⁊ miſericordiā cū ſic exarſerit eua in concup ſcentia ſua
pͥs .38.
Coll̓.
Heb̓.
Lu. i