Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

In Digilia Natalis dn̄i Sermo

VI

abſit ſaluatoris huius non ſatis condignavideatur eſſe perſona. Puto tamen nonvſqꝫ adeo ambitioſus es ⁊ glorie cupidus:aut zelator honoris: vt ab vno quopiam ēconſeruis tuis ſi preſtare poſſet hanc gratiam ſuſciꝑe detrectares. Nam ſi āgelus autarchangelus eſſet: vel ex ſuperiori quouisordine ſpirituū beatoꝝ: multominꝰ animoſitas tua qd̓ cauſaret̉ haberet. Nunc autētanto ampliore tibi deuotione ſuſcipiēduseſt iſte ſaluator: qͣꝫto differentiꝰ pre ceterisomnibꝰ nomē hereditauit: ieſus chriſtꝰ filius dei. Et vide ſi non euidentiꝰ hec tria adpaſtores loquēs angelus cōmendauit gaudium magnū qd̓ euangelizauit exponens:quia inquit natus eſt vobis hodie ſaluator qui eſt chriſtus dn̄s. Exultemꝰ igit̉ fratres in hac natiuitate ⁊ multiplicit̓ gratulemur in ea: quā ⁊ ſalutis vtilitas ⁊ vnctiōisſuauitas: ⁊ filij dei maieſtas tam elegant̓ illuſtrat: vt nihil deſit ex oībus que deſiderant̉ nec cōmodū nec iocundū nec honeſtum. Exultemꝰ inqͣꝫ ruminātes intra noſmetipſos ⁊ inuicem eructuātes ſuaue verbum: eloquiū dulce: ieſus chriſtus filiꝰ deinaſcitur in bethleem iude. Nec mihi qͥs adiſta reſpondeat: indeuotus: ingratus irreligioſus. Non ē hͦ nouū: olim auditum eſtolim factum ē: olim natus eſt chriſtꝰ. Egoenī dico olim ⁊ ante. Nec mirabit̉ olim etantea: cui ꝓpheticū illud occurrerit in eternū ⁊ vltra. Natus eſt ergo chriſtus: nō modo ante hec noſtra temꝑa: ſed ante tempora vniuerſa. Verum quidem illa natiuitaspoſuit tenebras latibulū ſuū: īmo ꝟo magis lucem inhabitat inacceſſibilē: latet ī corde patris in monte vmbroſo ⁊ ꝯdenſo. Vtergo aliquatenꝰ innoteſceret: natus eſt: et ītemꝑe: natus ex carne: natus in carne: factum eſt verbū caro. Quid tamen miruꝫ ſivſqꝫ hodie dicitur in eccleſia: chriſtus filiuſdei naſcit̉: qn̄ tā longe antea dicebat̉ hauddubiū quin de ipſo: puer natus eſt nobis:Olim cepit audiri verbū hoc: ⁊ nemo ſanctoꝝ aliqn̄ faſtidiuit. Siquidem ieſus chriſtus filius dei: heri ⁊ hodie ⁊ ī eternū. Hīcnimirū primꝰ homo oīum viuentiū pr̄ magnū eructuās ſacramentū: qd̓ in chriſto ⁊ īeccleſia apl̓s poſtmodū euidentiꝰ cōmēda.5. uit: Relinquet ait homo patrē ⁊ matrē etadherebit vxori ſue: ⁊ erunt duo in carnevna. Hinc nihilominꝰ abraam pater oīumcredentiū exultauit vt videret diem hunc:et vidit ⁊ gauiſus eſt. Alioqͥn quando ſer4uum iurantē ſibi per deum celi ſub femore

ſuo manū ponere p̄cepiſſet: niſi ipſuꝫ vtiqꝫdeum celi ex eodem naſciturū femore preuidiſſet. hoc quoqꝫ ꝯſilium cordis ſui homini ẜm cor ſuū reuelauit deus cui iurauitveritatem ⁊ non fruſtrabit̉ eum. De fru­ ꝑctu inquiēs ventris tui ponam ſuper ſedētuam. Vnde ⁊ in bethleē iude naſcitur: ſic̄ ꝓangelus ait ciuitate dauid: vtiqꝫ ꝓpter veritatem dei ad ꝯfirmandas ꝓmiſſiones patrum. Hoc etiam multipharie multiſqꝫ modis ceteris reuelatū eſt patribꝰ ⁊ ꝓphetisAbſit autem vt a diligentibꝰ deum aliqͣndo fuerit negligenter auditum: niſi forte negligere videbat̉ qui dicebat: Obſecro domine mitte quem miſſurus es: aut faſtidirequi clamabat: Vtinam dirumperes celos/et deſcenderes: ceteraqꝫ ſimilia. Idipſumdeinde apoſtoli ſancti viderunt ⁊ audier̄tet manus eorum tractauerūt de verbo vite: quibus ſingulariter aiebat: Beati oculiqui vident que vos videtis. Poſtremo hͦidem nob̓ quoqꝫ ſeruatuꝫ eſt fidelibꝰ vtiqꝫtheſauris fidei cōmendatum: ipſo eque dicente: Beati qui non viderunt ⁊ credide­ 3runt. Pars noſtra hec eſt in verbo vite.Nec ſane ꝯtemptibilis ex qua nimirum viuitur ⁊ qua vincitur mundus: quoniā Iuſtus ex fide viuit. Et hec eſt victoria q̄ vincit mundū: fides noſtra. Hec eſt que velutquodam eternitatis exemplar preterita ſimul ⁊ preſentia ac futura: ſinu quodam vaſtiſſimo comprehēdit: vt nihil ei pretereat:nihil pereat: p̄eat nihil. Merito proindein teſtimoniū fidei veſtre vbi facta eſt voxannūciationis huius in auribus veſtris exultaſtis in gaudio: egiſtis gratias: proſtrati ſoletenus adoraſtis: concurrentes velutſub vmbra alarum eius: ⁊ ſub pennis eiusſperantes. Nunquid non ſinguli natiuitate ſaluatoris audita clamaſtis in cordibusveſtris dicentes: Mihi autem adhēreredeo bonū eſt. Aut potius illud quod idempheta ait: Deo ſubiecta eſto anima mea?Infelix nimirum quiſquis ficte ꝓſtratꝰ corde rigido corpus humiliauit. Eſt enim quihumiliat̉ nequiter: interiora autem eiꝰ plena ſunt dolo. Quiſquis enim neceſſitatemſuam minus conſiderat: minus ſentit incōmoda: minus pericula pauet: minus deuote confugit ad remedia orte ſalutis: minusaffectuoſe ſe ſubijcit deo: minus fideliterpſallit. Domine refugium factus es nobisHuiꝰ adoratio minꝰ accepta: huiꝰ ꝓſtratiominꝰ verax: huiꝰ hūiliatio minꝰ hn̄s: huiꝰminꝰ victorioſa ⁊ minꝰ viuida fides Quid ta

Xph̓e.

Snj. 24.

Snj. 24.

Io. 16

psͣ. 131.

Luc̄. 2.

Io. 20.

hebre .1.

Mat .13.

Eſa. 64.

Exo. 4.

Abdie. 2.

psͣ. 72.

psͣ. 16.

psͣ .89.