Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Beati BernardiSer. LI

noſtra reddēte fructū ſuū: Suꝑ illū monteꝫ.montiū montem coagulatū ⁊ pinguē miſericordia ⁊ veritas obuiauerūt ſibi: iuſticia etpax oſculate ſunt. Illo quoqꝫ in tꝑe vnꝰ iſteinter cęteros montes non modicus: btūs h̓videlicet euāgeliſta dū deſideratū nob̓ noſtre ſalutis exordiū ſuo mellifluo cōmendauit eloquio: veluti ꝑflante auſtro atqꝫ ē vicino ſole radiāte iuſticię: quedā ex eo ſpūaliafluxerūt aromata. Vtinā ⁊ nūc deus emittat verbum ſuū ⁊ liquefaciat ea nobis: ꝑfletſpūs eius ⁊ fiant nobis intelligibilia verbaeuāgelica: fiant in cordibꝰ noſtris deſiderabilia ſuper aurū ⁊ lapidem p̄cioſum multū:fiant ⁊ dulciora ſuper mel ⁊ fauū. Ait itaqꝫ.18 Miſſus eſt angelus gabriel a deo. Non arbitror hunc angelū de minoribꝰ eſſe: qͥ qualibet ex cauſa crebra ſoleant ad terras fungi legatione. Qd̓ ex eius noīe palam intelligi datur qd̓ interp̄tatū fortitudo dei dicit̉:et quia non ab alio aliqͦ forte excellētiore ſevt aſſolet ſpū: ſed ab ipſo deo mitti ꝑhibet̉.Propt̓ hoc ergo poſitū eſt a deo: ne cui vebonoꝝ ſpirituū ſuū anteqͣꝫ virgini reuelaſſeputetur ꝯſiliū: excepto dūtaxat archangelo gabriele qui vtiqꝫ tante inter ſuos inueniri potuerit excellētie: vt tali ⁊ noīe dignꝰ haberetur ⁊ nūcio. Nec diſcordat nomē a nūcio. Dei quippe virtutē chriſtū quem melinūciare decebat: qͣꝫ hunc quē ſimile nomenhonorat? Nam qͥd eſt aliud fortitudo qͣꝫ virtus? Non aūt dedecēs: aut incōgruū videatur: dn̄m ⁊ nūciū cōmuni cenſeri vocabulocum ſimilis in vtroqꝫ appellationis: non ſittamē vtriuſqꝫ ſimilis cauſa. Aliter quippechriſtꝰ fortitudo vel virtus dicit̉: aliter angelus. Angelus enī tm̄ nūcupatiue: chriſtꝰ.iaūt ſubſtantiue. Chriſtꝰ dei virtus ⁊ dicit̉ ⁊eſt: que forti armato qͥ ſuū atriū in pace cuſtodire ſolebat: fortior ſuꝑueniēs: ipſuꝫ ſuobrachio debellauit ⁊ ſic ei vaſa captiuitatispotent̓ eripuit. Angelꝰ ꝟo fortitudo dei appellatus eſt: vel ꝙ huiuſmodi meruit p̄rogatiuā officij quo eiuſdē nūciaret aduentuꝫvirtutis: vel qꝛ virginē natura pauidā: ſimplicem: verecundā: de miraculi nouitate neexpaueſceret ꝯfortare deberet. Qd̓ ⁊ fecit: Ne timeas inquiēs maria inueniſti gratiaꝫapud deū. Sed ⁊ ipſiꝰ ſponſum hoīeꝫ vtiqꝫnihilominꝰ humilē ac timoratū: non irrōnabiliter forſitan iſdem angelus ꝯfortaſſe cre.ditur: qͣꝫqͣꝫ tunc ab euāgeliſta nō noīet̉: Ioſeph inquit fili dauid: ne timeas acciꝑe mariam ꝯiugē tuaꝫ. Conuenient̓ itaqꝫ gabrielad hoc opus eligit̉: īmo quia tale illi nego-

Ser. VIIIcium iniūgitur: recte tali nomīe deſignatur.Miſſus eſt gͦ angelus gabriel a deo: qͦ? Inciuitatē galilee cui nomē nazareth. Uideamus ſi vt ait natanael: a nazareth poteſt ali Iequid boni eſſe. Nazarereth interp̄tat̉ flos.Uidet̉ auteꝫ mihi quoddā ſemē fuiſſe diuine cognatiōis tanqͣꝫ ē celo iactatū in terras:allocutiōes ⁊ ꝓmiſſiōes facte celitꝰ ad pr̄esabraaꝫ ſcꝫ yſaac: ⁊ iacob. De quo ſemīe ſcriptum eſt: Niſi dn̄s ſabaoth reliquiſſet nob̓ſemē: ſicut ſodoma fuiſſemꝰ: ⁊ quaſi gomorra ſimiles eſſemꝰ. Floruit autē hoc ſemē: inmirabilibꝰ que oſtenſa ſunt in exitu iſrael d̓egypto in figuris ⁊ enigmatibꝰ ꝑ totum iterin deſerto vſqꝫ in terram ꝓmiſſiōis: ⁊ deinceps in viſionibꝰ ⁊ vaticinijs ꝓphetarū: inordīatiōe qͦꝫ regni ac ſacerdotij vſqꝫ ad chriſtum. Chriſtꝰ autē huius ſemīs ⁊ hoꝝ floꝝnon īmerito fructꝰ eſſe intelligit̉: dicēte dauid: Dn̄s dabit benignitatē: ⁊ terra noſtraˢdabit fructū ſuū. Et iterū. De fructu ventrꝭᵖtui ponam ſuꝑ ſedem tuā. In nazareth ergo nunciat̉ chriſtꝰ naſciturꝰ: quia ī flore ſperatur fructus ꝓceſſurꝰ. Sed ꝓdeūte fructuflos decidit: quia veritate apparente in carne: figura pertranſijt. Unde ⁊ nazareth ciuitas galilee dicit̉. id eſt. trāſmigratiōis: qꝛ naſcente chriſto oīa illa tranſierūt que ſuperiꝰenumeraui: que vt ait apl̓s: in figura ꝯtingebant illis. Hos gͦ flores ⁊ nos qͥ iam fructum tenemꝰ ꝑtranſiſſe videmur: ⁊ duꝫ adhuc florere videbant̉: tranſituri p̄uidebant̉Unde dauid: Mane ſicut herba tranſeat: pꝫmane floreat ⁊ trāſeat: veſꝑe decidat induret ⁊ areſcat. Ueſꝑe etenim. id eſt. qn̄ venitplenitudo tꝑis in quo miſit deꝰ vnigenitum ẜſuū factū ex muliere: factū ſub lege: dicenteipſo: Ecce noua facio oīa vetera tranſierūt Eet diſparuerūt: quō in nouitate ſuccreſcētisfructus flores decidunt ⁊ areſcūt. Vnde rurſus ſcriptū eſt. Fenū aruit ⁊ floſ decidit: ver 5bum autē dn̄i manet in eternū. Credo nonambigi: qͥn verbū fructꝰ ſit: verbū aūt chriſtus eſt. Bonus itaqꝫ fructꝰ chriſtꝰ qui manet. Sed vbi eſt fenū qd̓ aruit: vbi eſt flos qͥdecidit: Proph̓a rn̄deat. Oīs caro fenū: ē.oīs gloriā eius tanqͣꝫ flos feni. Si oīs carofenū: ergo carnalis ille populus iudeoꝝ fenum fuit. An non fenū aruit: dum idē populus ab oī ſpūs pinguedine vacuus ſicce littere adheſit. An non ētiam flos decidit: qn̄gloriatio quā habebāt in lege non remāſit?Si flos non decidit: vbi gͦ regnū: vbi ſacerdotiū: vbi ꝓphete: vbi templū: vbi deniqꝫmagͣlia illa de qͥbus gloriari ſolebāt ⁊ dicere

1. Coꝝ. I

psͣ 14

Textus

Mat .1.

psͣ. 84.

Tertus

sͣ. 75.

Gal̓. 4.

Eſa. 43.

Eſa. 43.

Eſa. 5o

paͣ. xv

Coꝝ. ie

pͣs. 84psͣ 131.

Io. 1.

Eſa. i

Textus