VL

notorio ſe nō īformet. Secus ſi negat̉ vel cōtra abſentem ꝓcedit̉. ⁊ tūc ſufficit ꝙ iudex d̓plano ſe informet licet ꝓ tribunali nō ſedeat⁊ pōt hoc facere etiā ꝑte non citata. ⁊ teſtesetiam nō iuratos reciꝑe. nec cōtra teſtes admittent̉ alique exceptiones. Et ſufficiēt duoad hanc informationē faciendā. ⁊ ſi iudex intali notorio ꝓcederet ex officio. ſibi ſoli et eiꝰdicto crederet̉ de tali informatione recepta.Et quod dictū eſt de notorio facti intellige.In notorio aūt ꝓbationis ſententie ⁊ cōfeſſionis ſemꝑ oportet de eis ꝯſtare iudici. al̓sꝓceſſus nō valet. no. anth. de coha. cle. vr̄a.xlvj. colū. ꝟ. nūquid aūt in notorijs. quia dehoc eſt publica vox ⁊ fama. Sufficit enim ꝙdicāt. ſcio ꝙ hoc eſt notoriū quia de hͦ eſt publica vox ⁊ fama in loco. ⁊ dicit̉ a toto populo vel maiori ꝑte ꝙ tale factū fuit in pn̄tia populi de quo ppl̓us teſtis fuit ⁊ eē potuit. ⁊ ſicpublica laborat fama. nec alicui tergiuerſationi eſt locus. Si aūt eſt factū recens vel d̓ ꝓpinquo loco. tunc teſtis nō ꝓbat notoriū niſi ꝑ propriū ſenſum aſſignet cauſam concludentem p̄ſentiā ⁊ ſcientiā ppl̓i. vt ſcio ꝙ talisinterfecit talem ⁊ eſt notoriū quia p̄ſens fuiin loco ⁊ vidi totū ppl̓m videre vel maioremꝑtem. de quo ppl̓us totus a tota vicinia velmaior ꝑs poſſit eſſe teſtis. nō tn̄ eſt mirū ꝙ teſtis directe dicat de ſe ꝙ vidit int̓fici. In notorio etiā fictiōis ⁊ p̄ſumptiōis ſurgētis a facto notorio. oportet ſimiliter illud factuꝫ a qͦp̄ſumptio inſurgit ꝓbari mō p̄miſſo. ⁊ vbicūqꝫ teſtis de notorio deponit. oportet ꝙ etiam nō interrogatꝰ reddat cauſas notorij percircūſtantias facti. vt no. anth. de coha. cle.vr̄a. an̄penl̓. penl̓. ⁊ vlti. colū. vide etiam qd̓no. e. c. ij. colū. ꝟ. poteſt ſcd̓o dubitari.Notoriū ſi eſt de facto cōtinuo ⁊ ꝑmanēte cōſeruat̉ ꝑ ſeip̄m. ſi eſt de facto interpellato vl̓momētaneo. cōẜuat̉ ꝑ hoīm memoriā dummodo aſſint duo qui deponere poſſint qualiter viderūt ppl̓m vl̓ maiorē ꝑtem ppl̓i hͦ vidiſſe. Si aūt ē de facto antiqͦ. tūc ſufficit memoriam durare ꝑ famā ꝙ factū fuit in cōſpectuppl̓i vel maiori ꝑte pn̄te. ⁊ tunc fama cōẜuat̉illud notoriū ẜm antho. vt no. anth. in. d. c.vr̄a. penl̓. carta. in fine.Notoriū id ē ip̄a qͣlitas notorij licet poſſit probari ꝑte abſente. vt no. anth. in. d. c. vr̄a. xxijcolū. ⁊ etiā ip̄a ꝑte nō citata. vt no. idē anth.e. ca. xlvj. colū. ꝟ. nunqͥd aūt in notorijs. qd̓ē ex eo ꝙ talis probatio ē modici p̄iudieij cūnō fiat niſi ad finē vt iudex poſſit tanqͣꝫ in notorio procedere ordine iurꝭ nō ſeruato. tamēprobatio ipſiꝰ facti qd̓ notoriū dicit̉ n̄ pōt adfinē ferēdi ꝯdemnatoriā diffinitiuaꝫ fieri ꝑte

nō vocata qꝛ hͦ nullo iure cauet̉ nec aliqͥs doctor dicit. ⁊ qͥ hͦ diceret male diceret. qꝛ diabolicū eēt dicere ꝙ vbi neceſſaria ē probatōillā fieri poſſe ꝑte nō vocata ad penā etiā capitalē imponēdā. Iſtud em̄ eēt tollere partidefenſionē q̄ de iure naturali ē ⁊ auferri nonpōt ꝑ legem hūanā. vt in clemē. paſtoral̓. dere iudi. ⁊ vide. jͣ.. §. notoriū an excuſet a citatione.Notoriū iuris ē probatio finita ꝑ mediū in iure facta aut ex facto iudicialiter diſcuſſo ſiueal̓s notorio a iure ſumpta approbata. ficta vl̓p̄ſumpta. Et hāc diffinitionē declara. vt no.anth. in. d. c. vr̄a. .xxv. colū.Notoriū iuris approbationis ⁊ fidei ē om̄e qd̓liquet ex probatione teſtiū in iudicio facta. ſiue probatio ſit om̄ino plena ſiue ſit ex indicijs ⁊ documētis dūmo tn̄ ſit ſb̓ſecuta publicatio. qd̓ tꝑat hoſti. qn̄ probatio ē in tali ſtatu ꝙ ꝯͣ eā nil oꝑat̉ opponit̉ vel opponi pōt. qꝛtūc probatio vacillat. Si aūt opponi pōt ⁊ n̄opponit̉. tūc probatio notoriū inducit. ⁊ hecprocedūt etiā in probatione facta ꝑ viam exceptionis. qd̓ ē verū ſi exceptio plene examinet̉ ⁊ ad finē ad quē opponit̉. ſecus ſi ſummarie examinet̉. Et ideo probatio facta in iudicio ſummario nō inducit notoriū niſi ad finēſummarij iudicij. no. anth. in. d. c. vr̄a. xxviijcolū. Rota aūt ſimplicit̓ dicit ꝙ notoriū īducit̉ ꝑ probationē in iure legitime receptā. vtno. Ro. cōclu. xvj.Notoriū iuris approbatiōis ⁊ fidei ſicut inducit̉ ex probatiōe teſtiū ita ex probatiōe īſtrumentorum qn̄ ſunt in iudicio publicata: qͥnimo oīa iudicialit̓ acta dicūt̉ notoria. no. antho. de coha. cle. vr̄a .xxviij. colū. qd̓ intellige qn̄ cōtra ea nil opponit̉ ꝓut ꝓxime dictuꝫeſt de teſte. ⁊ dato notorio pͥncipio ⁊ ꝙ aliqͥdcōſtet ex actis. om̄e qd̓ ex eo ſequit̉ notoriuꝫeſt ẜm ia. bu. vt no. antho. e. c. xxv. colū. licꝫaūt om̄e id de quo in actis iudicis conſtat dicat̉ notoriū. veꝝ eſt qͣꝫtū ad ip̄m actū ſi reuocet̉ in dubiū an ille actus factꝰ ſit. nā ex quoin iudicio fit. notoriū eſt ip̄m actū fuiſſe ſcm̄ſed tn̄ ille actꝰ ſic factꝰ nō inducit notoriū approbationis ⁊ fidei niſi fiat cū plena cauſe cōgnitione. vt no. anth. e. c. xxiiij colū.Notorium iuris approbationis ⁊ fidei inducitur ex vera cōfeſſione facta in iudicio qn̄ nilopponit̉ contra cōfeſſionē nec petit̉ reuocarivt erronea ⁊ fuit ſponte facta in iudicio. ſecſi coacte vel metu tormētorū. ⁊ metus eſt talis qui confeſſioni detrahat al̓s ſecus. Et predicta ꝓcedunt in ꝯfeſſiōe facta in iudicio etiam ſummario īmo etiam nullo. dum tamē nōſit nullum ex defectu iuriſdictionis. vt notat̉