L

conſue. c. fi. co. xxvj. ꝟ. ꝑ que puto. vide. jͣ. ſb̓ꝟbo p̄ſcriptō. §. p̄ſcribi an poteſt ius exigēdipedagiū.Conſuetudo laicorū nō ligat clericos. nec etiāꝓ eis valet qn̄ ſpecialit̓ ⁊ expreſſe diſponit d̓ꝑſonis clericoruꝫ vel de rebus eccl̓arum. no.bar. in. l. j. C. de ſum. tri. ⁊ idem ſentit io. an.in addi. ſpe. in ti. de conſti. idem ſentit an. ī. c.quod clericis. de fo. compe. Quid aūt de conſuetudine generali non expͥmente ꝑſonas necres eccl̓aſticas. vide plene ꝑ an. in. d. c. quodclericis. ⁊ ꝑ io. an. in regula ſine culpa. in. ij. q̄ſtione pͥncipali li. vj. vide ſub v̓bo lex. §. lex īperialis.Conſuetudo nō poteſt habilitare ꝑſonam al̓sinabilem ad matrimoniū contrahendum ſedecontra poteſt abilem inhabilitare ẜm gloſaꝫvincē. ⁊ goff. de conſang. ⁊ affini. c. quod ſuꝑhis. ſed tunc demū valet cōſuetudo inhabilitans abilem qn̄ habet ꝯcurſum iuris antiquilicet correcti. vel qn̄ eius tranſgreſſio induce̓tſcandalū ẜm glo. in. c. ſuꝑ eo. de cogna ſpūaliHoſti. aūt dicit ꝙ nulla conſuetudo pōt inducere aliquod impedimentū ne matrimoniū cōtrahat̉. niſi ſit approbata ꝑ ius ſcriptū vl̓ perpapā. ita no. ip̄e in. d. c. ſuꝑ eo. vl̓ niſi eiꝰ trāſgreſſio induceret ſcandalū. vt no. ꝑ eū in d. c.j. de cogna. ſpūali. ſecus vbi ſcandalū non imminet. ⁊ qui aliter ſoluit tāqͣꝫ nō intelligēs offendit. ita dicit ip̄e in. c. qd̓ dilecto. de cōſan. ⁊affi. ſed io. an. in. d. c. quod ſuꝑ his dic̄ ꝙ opi.vincē. ⁊ goff. eſt vera in ꝯſuetudine ordinataad matrimoniū impediendū ne cōtrahat̉. ſecꝰſi ordinet̉ ad matrimoniū iam ꝯtractum dirimendū. An. in. d. c. ſuꝑ eo. diſtinguit aut conſuetudo ordinet̉ vt impediat matrimoniū cōtrahendū. ⁊ valet. aut vt dirimat iā cōtractū.⁊ tunc ſi dirimat ad tempꝰ. pōt. ſi aūt dirimatꝑpetuo. nō poteſt. niſi concurſum iuris antiqͥſecū habeat ⁊ eius trāſgreſſio ſcandaluꝫ inducat. vel niſi ſit a iure vel a papa apꝓbata. Adde qd̓ no. io. an. in. d. c. j. de ꝯiugi. ẜuo vbi dicit ꝙ nō valet cōſuetudo ꝙ vidue nō poſſuntnubere niſi pͥus cum dn̄o terre de aliquo ſe redimant. dicit etiā in. c. ſtatutū. de hereti. li. vjin nouel. ꝙ nō valet ſtatutū diſponēs quemlibet ꝯtrahentē cū filiofamilias ſine ꝯſenſu patris certā penā incurrere. licꝫ id nō firmet. ſedhͦ firmat an. in. c. j. de ſpon.Cōſuetudo ꝑticularis in certa eccl̓a ẜuāda eſt.ī ea lꝫ eccl̓a metropolitana vl̓ alie circūuicīe eccleſie eiuſdem puincie habeāt ꝯtrariā conſuetudinem. ſed ſi in aliqͣ particulari eccl̓a nullaeſt cōſuetudo tenet̉ illa eccl̓a ẜuare conſuetudinem eccl̓e metropolitane. ⁊ ſi in metropolitana ceſſꝫ cōſuetudo. tenet̉ ẜuare ꝯſuetudit

vigentem in alijs circūadiacentibus eccleſijsno hoſti. ⁊ io. an. in. c. ſuꝑ eo. de cogna. ſpūa.vide qd̓ no. de offi. archi. c. vl. in glo. fi. ⁊ de elec. cū eccl̓a vulterana. ⁊ de cenſi. ſuꝑ eo. ⁊ deꝯſue. cum olim. in tex. ⁊ glo.Cōſuetudo ratōnabilis valet ſꝫ irratōnabil̓ nōvalet. ⁊ licet qͥdam dicāt an ſit ratōnabilis vl̓nō certam doctrinā dari nō poſſe ſed arbitriūfore. veritas tamen eſt ꝙ illa dicit̉ ratōnabil̓q̄ eſt a iure approbata vel ſaltē non improbata. ⁊ tunc p̄ſumitur rationabilis donec irratōnabilitas detegat̉. niſi eſſet cōtra ius qꝛ tūc p̄ſumitur irratōnabilis donec ratōnabilis probetur. ẜm io. an. vt no. an. de conſue. c. fina. iniij. ⁊. iiij. colū. vide. sͣ. §. conſuetudo ratōnabilis dicitur.Conſuetudo cōtra ſubſtantiā actus non valetqꝛ impoſſibilitatem continet. no. an. in. c. fi. decōſue. iiij. colum.Conſuetudo irratōnabil̓ licet ẜm leges habeatnomē ꝯſuetudinis. tn̄ ẜm canones perdit illd̓nomē ⁊ appellat̉ corruptela. no. an. in. c. fi. deꝯſue. carta. x. ꝟ. ex his concludit̉ differētia cōſuetudinis.Cōſuetudo pōt induci exp̄ſſo ⁊ tacito cōſenſu⁊ ex ſcripto ⁊ nō ſcripto qn̄ iliud agit̉ ꝙ ꝯſuetudo inducat̉. nō tn̄ inducit̉ mumētaneo conſenſu ſꝫ aſſuefacto. ⁊ hͦ verū in ꝯſuetudīe veraſed ficta ⁊ intitulata pōt momentaneo inducino. an. in. d. c. fi. de ꝯſue. v. colū.Cōſuetudo an extēdat̉ de vna re vel ꝑſona adaliā vl̓ de vno iure ad aliud. vide inno. io. an.⁊ an. in. ca. fi. de offi. archidiaconi. ⁊ de capel.mona. c. dilectus. Aduerte tn̄ ꝙ ꝯſuetudo extendit̉ ad oppoſita ẜm inno. vt no. an. de cenſi ꝑuenit. in fine.Cōſuetudo differt a p̄ſcriptōe qꝛ ꝯſuetudo acqͥrit ius ꝯtra quēlibꝫ indifferēt̓. p̄ſcriptio aūtꝯtra ſingulare ⁊ ꝯtra pl̓es vt ꝯtra ſingularesẜm cy. Itē finis ꝯſuetudīs eſt creare ius publicū qd̓ appellat̉ diſpoſitōes. finis p̄ſcriptōiseſt creare ⁊ q̄rere ius vt pͥuatū qd̓ appellat̉ diſpōſitū. Itē ꝯſuetudo ē ex ꝑte eꝰ cui fauer ⁊ cꝰꝯtra quē determinat̉ ad certā ꝑſonam. vl̓ etiam ſi ex parte eius cui queritur ſit certa perſona vel locus. dummō ex parte eiꝰ contra quēdeterminet̉ ad omnes indifferent̓ ⁊ nō ad plures vt ſingl̓os. vel etiā ecōu̓ſo ſi ex ꝑte eꝰ ꝯtraquē det̓minet̉ ad certa ꝑſonam ſiue ad pl̓es ⁊ſingulos. ſed ex parte eius cui querit̉ eſt indifferens non determinata ad certam perſonampreſcriptio ꝟo eſt que ex parte vtriuſqꝫ determinatur ad certam ꝑſonam vel ſaltem determinatur ad certā ꝑſonam vel locū ex ꝑte eiuscui queritur ſed ex parte eius contra queꝫ de