A

Arbitrator debet iudicare ẜm equitateꝫ. arbiter vero ẜm ius. Arbitri ergo ẜuare debēt rigorem iurꝭ. arbitratores iuſticiā. ẜm Io. an.vt noͣ. an. in. d. c. qͥntauallis. ꝟ. iij. dr̄ia.Arbitrator pōt ferre ſententiā ſiue laudū in eccleſia. arbiter non. ſicut nec iudex. no. an. ī. d.c. qͥntauallis. ꝟ. xxij. dr̄ia.Arbitrator pōt manū extēdere ad res extra cōpromiſſum. qd̓ intellige ẜm Bar. quādo ſe extendit ad cōnexa. ſed ad oīa extranea nō pōt.nā ſi de re eſſet cōpromiſſū. poſſit de quātitate et rei extimatiōe laudare. idē ſi aliqͥd rei vl̓ſpeciei vel quātitatis aſſignaret in recōpēſationē adiudicati ſuꝑ re ſuꝑ qͣ pͥncipaliter eſt cōpromiſſuꝫ. no. an. in. d. c. qͥntauallis. ꝟ. xxiii.differentia.Arbitrator ſi ſuꝑ toto ꝓnūciauit bene vel male. functus eſt officio ſuo ⁊ non poterit ampliꝰmutare. Cy. dicit ꝙ ſi iure ſuo poteſt laudare⁊ pōt mutare. ſi iure alieno ⁊ ẜuauit formā cōpromiſſi nō pōt mutare lꝫ nulliter laudaueritſecus ſi formam nō ẜuauerit. qꝛ tūc non ē functus officio ſuo. ſi tn̄ in cōpromiſſo dictū ſit vtꝓnūciare poſſit quotiens voluerit. tūc ſemꝑmutare poterit etiā circa idem. qd̓ ītellige qn̄laudū fuit nullū. noͣ. an. ī dicto. c. qͥntauallis.ꝟ xviij. differētia. ⁊ vide oīno qd̓ ip̄e noͣ. eo.ti. ꝟ. oppono. ꝙ nō pōt. ⁊ ſub. ꝟ. arbiter. §. arbiter p̄t interlocutoriā.Arbitrator cogit̉ laudare ſi cōpromiſſuꝫ ſuſcepit. non tn̄ videt̉ ſuſcepiſſe lꝫ p̄ſens fuerit. vl̓aliter ⁊ ſciens ⁊ nō cōtradixerit. arbiter autēnō cogit̉ laudare lꝫ cōpromiſſum ſuſceperit:niſi in cōpromiſſo ſit pena appoſita vl̓ pignera. An aūt valeat pactū ꝙ arbitrator nō poſſit cogi. dic vt noͣ. an. in. d. c. qͥntanallis. §. xxjdifferentia.Arbitrator ſi eſt aſſumptus ſuꝑ ſubſtantialibꝰꝯtractus et nō arbitrat̉. nō valet cōtractꝰ. qꝛnō recedit̉ a ꝑſona. ſecus ſi ꝑfecto cōtractu aſſumptus ē ſuꝑ aliquo acceſſorio. qꝛ tūc ex cōtractu ꝑfecto orit̉ actio. cui p̄t officiū iudicisdeẜuire ſuꝑ acceſſorio. lꝫ ille nō arbitret̉. noͣ.an. in. d. c. qͥntauallis. ꝟ. xxj. differētiaArbitrator eſt ille cui dicit̉ volo ſtare volūtatitue. ſed quādo fit cōpromiſſum ī aliquē vt ſciſcitet̉ an ꝑtes poſſit ꝯcordare. talis nō d̓r arbiter nec arbitrator. ſꝫ mediator. noͣ. an. d. c.qͥntauallis. ꝟ. qͥd ſi ſuſcipiat. Itē arbitratord̓r ille cui qͥs dicit volo ſtare dicto tuo. ſꝫ ſi inique arbitret̉ poͣt peti reduci ad arbitriū boniviri. noͣ. ff. de arbi. l. penul. ⁊ Bar. in. l. fi. ff. d̓p̄to. ſtipu.Arbitrator eſt ille in quē cōpromittit̉ vt ī arbitratorē vel in bonū virū: niſi ꝑ aliqua ꝟba cōpromiſſi aliud poſſit apprehēdi. noͣ. an. in. d.

c. qͥntauallis. ꝟ. ex hīs decidit̉ qͥd de tali. Sꝫarbiter cenſet̉ ille in quē cōpromittit̉ vt in arbitrū ⁊ in bonuꝫ virū. qꝛ arbiter d̓r bonꝰ vir.noͣ. an. e. ti. ꝟ. ex his decidit̉ qͥd ſi dicat.Arbitrator dicit̉ ille in quē cōpromittit̉. vt inarbitrū arbitratorem ⁊ amicabilē cōpoſitorē.cū ptāte ꝓcedendi de iure ⁊ de facto ⁊ ſententiādi de iure tm̄. idem ſi cōpromittit̉ in eū vt īarbitratorē ⁊ amicabilē cōpoſitorē cū eademptāte. qꝛ nō repugnat arbitramēto ꝙ eiꝰ arbitriū deducat̉ ad limites iuris. ⁊ tunc informabit arbitrator arbitrium ſuum a iure. nō ſolaequitate.Arbiter aūt dicit̉ ille in quē cōpromittit̉ vt inarbitrū cū poteſtate p̄dicta. vt noͣ. an. in. d. c.qͥntauallis. ꝟ. ex his decidit̉ qͥd ſi ī cōpromiſſo. ⁊. ꝟ. ſe. nā arbiter cenſet̉ qͥ vt arbiter aſſumit̉. niſi ex alijs verbis aliter appareat. vt qꝛdictū ſit ꝙ poſſit ꝓcedere ordine iuris nō ſeruato vel alijs cōſimilibꝰ ꝟbis. noͣ. an. e. ti. ꝟ.ex his decidit̉ qͥd d̓ tali. Itē arbiter cēſet̉ illeqͥ eligit̉ vt litis diſceptator. noͣ. an. eo. ti. ꝟ. exhis decidit̉ qͥd ſi dicat.Arbitrator an arbiter dicat̉ ille in quē cōpromittit̉ tāqͣꝫ in arbitrū arbitratorē ⁊ amicabilēcōpoſitorē vl̓ tāqͣꝫ ī arbitrū ⁊ arbitratorē ſimplicit̓. dic ꝙ p̄t quaꝫ viā vult eligere. vel arbitri vl̓ arbitratoris ẜm Bar. lꝫ ſpecu. dixerit ꝙvidet̉ electꝰ vt arbiter ſaltē vbi adiecta ē pena. noͣ. an. ī. d. c. qͥntauallis. ꝟ. ex his decidit̉qͥd ſi eſt.Arbitrator an arbiter dicat̉ ille qui aſſumit̉ vtpoſſit ꝓcedere ordine iuris ẜuato vel nō ẜuato. dic ꝙ vtrāqꝫ habebit ptāteꝫ. et ſin̄ expͥmitan ꝓcedat vt arbiter vl̓ vt arbitrator. cognoſcit̉ ex modo ꝓcedēdi. qꝛ ſi ordinē iuris ẜuauit in totū. cenſet̉ arbiter. al̓s cēſebit̉ arbitrator ẜm Inno. etſi ab initio ſeruauit ordinē etī fine no (qꝛ forte ſine ſcriptis ſentētiauit) nōvalet ſnīa. qꝛ ꝓcedendo ab initio ẜuato iurisordine. videt̉ viaꝫ arbitri elegiſſe ⁊ alteri viearbitratoris renūciaſſe ẜm Dy. ſed ꝟitas eſtẜm Hoſti. ꝙ valet ſnīa tanqͣꝫ arbitratoris. qꝛvie arbityatoris nō repugnat ꝙ ꝓ ꝑte vel ī toto ſeruet̉ ordo. pōt tn̄ ſeruare ⁊ non ẜuare ꝓut ei placet. Ex his ſeqͥt̉ ꝙ ſiue a pͥncipio ſeruauit ordinē ⁊ nō in fine. ſiue in fine ſeruauitordinē ⁊ nō in pͥncipio medio ⁊ fine. ꝙ iudicabitur vt ſnīa arbitratoris. etſi ē equa ẜm naturalē eqͥtatem. ei ſtabit̉ ẜm Io. an. vt noͣ. an. ind. c. qͥntauallis. ꝟ. iiij. dr̄ia. lꝫ Butri. alit̓ dixerit in hoc vltimo. vt noͣ. an. e. c. ꝟ. ex hͦ decidit̉ alia diſputatio.Arbitratoris cōpromiſſum nō finit̉ morte alterius cōpromittētiū. qꝛ illud ē pactū vel tranſactio q̄ trāſit ad heredes: etiā ſi cōpromiſſum

b