Top. vꝝ
omnia dicat moueri. aut dicat̉ nihil moueri. vt melliſſus ex hac em̄ multa ſequūtur incōuenientia. Et qͥ dicūtꝙ illa eligenda ſtꝭ q̄cūqꝫ ſtꝭpeioris ꝯſuetudīs vel vrbanitatis ⁊ ꝙ eligenda ſtꝭq̄cūqꝫ ſtꝭ repugnātia ꝯcilijs bonoꝝ ⁊optimoꝝ. vt qm̄ voluptas ſit boᵐ bomīs in vita qd̓ repugnat bonis ꝯſuetudinibus. ⁊ qm̄ īiuriam facere qͣꝫ patqd̓ repugnat bonis ꝯcilijs. Audientes em̄ nō odiūt rn̄tēquaſi inferēteꝫ boc/ ẜmocinationis ſiue diſputatōnis cāſꝫ odiunt vt dicenteꝫ q̄ ſibi bona vident̉ ⁊ vera. ⁊ vt āplectentem talia quia ſermones morales credunt̉ ex amore magis qͣꝫ ex ſermone ꝑſuaſiuoQuecunqꝫ ꝟo orōnes falſum ſyllogizantſoluēdū interimētiꝓpter qͥd falſum. non em̄qui qd̓libet interimit ſoluit. ſi hͦ falſū eſt qd̓ īterimitur. habebit eī plurima falſa orō. vt ſiquis dicat eū qui ſedeat ſcribere. ſocratē ꝟoſedere. accidet em̄ ex his ſocratē ſcribere Interempto em̄ ſocratē ſedere nihil magis ſoluta eſt oratio qͣꝫuis falſum anxioma. ſꝫ nonꝓpter hͦ oratio falſa. nā ſi ſit qͥdem aliquis ſedens nō ſcribens āt. non iam ꝯueniet in hoceadē ſolutio. qͣre nō hͦ interimēdū. ſꝫ ſedentēſcribere nō em̄ om̄is qui ſedet ſcribit ſoluitergo oīno qui interimit ꝓpter quid ſit falſuꝫNouit āt ſolutōeꝫ qui ſciuit qm̄ ꝓpter hͦ orōſit falſa. velud ī his q̄ falſo ſcribūtur. non em̄ſufficit inſtare. vt ſi falſum ſit qd̓ interimitur.ſed ⁊ ꝓpter quid falſum aſſignadum. ſic eī eritmanifeſtum vtrum p̄uidens quidem vel nonfaciat inſtantiamHic ꝯn̄r ph̓s on̄t quō reſpōdendum ē ad ꝓpōnes ſyllogiſticas. dicens ꝙ q̄cūqꝫ ꝓpōnes ſiue argumētatōnesſyllogizant falſuꝫ ille ſtꝭ interimende. dūmodo ꝑ eas flm̄ꝯcluditur. Et iſtud ꝓbat ph̓s. Quia non ſꝑ ſoluit falſūſyllogizatum qͥ interimit falſum in p̄miſſis. neqꝫ etꝭ ſoluit ſi falſuꝫ eſt qd̓ interimit̉. qꝛ aliqn̄ ars ſiue argumētatio hꝫ pl̓a falſa. ⁊ tn̄ non oīa illa ſtꝭcauſa falſitatis concluſionis. Cuiꝰ eſt exᵐ ſi quis dicat eum qͥ ſedet in eo ꝙ ſedet ſcribere. ex hoc ſeqͥtur īcōueniēs. accidit em̄ ſocratenſedere. ⁊ ſeqͥtur ex his ſortem ſcribere qd̓ eſt falſum. ⁊ p̄tſic formari ſyllogiſmus. Sedens ſcribit ſortes ſedet ergo ſortes ſcribit. non em̄ ſufficit ibi interimere minoreꝫq̇ eſt ſortes ſedet qͣꝫuis ſit falſa. ſed potius eſt interimereiſtam ꝙ eſt ſedentem in eo ꝙ ſedet ſcribere. qꝛ non omnis qͥ ſedet ſcribit in eo ꝙ ſedet iſte ergo ſoluit omninoargumentationem ſyllogiſticam qui interimit id ꝓpterqd̓ eſt falſum in minore ⁊ non in maiore. Nouit at ſoluere qui ſciuit qm̄ ꝓpter hoc oratio fuit falſa Scd̓a ratio eſt ſicut eſt in deſcriptionibus geometricis figurarūita erit in ſyllogiſmis. ſed ſic eſt in figuris ꝙ non ſoluit̉argumentuꝫ niſi interimatur illud ꝓpter qd̓ ſeqͥtur falſum. igitur ſic etiam erit in dialecticis. Exemplum ē vtſi arguatur linee ducte ab eodeꝫ puncto ad idem pūctiſunt equales. ſed linee ducte ꝑ chordam ⁊ arcum ſtꝭ̓ huiuſmodi. ergo ille ſunt equales qͣꝫuis em̄ interimat̉ maior. non tamen ꝓpter hoc ſoluitur. quia poſito ꝙ illa ſitvera adhuc ſequitur inconueniens qd̓ pͥus. ſed minor de
i17bet interimi ⁊ debet dici ꝙ hoc debet intelligi de lineis rectis ductis ꝑ idem ſpacium. non aūt de lineis curuis etductis ꝑ diuerſa ſpacia Tertia ratio eſt ꝑ rectam ſolutionem poteſt ꝑpendi ſi reſpondens p̄uidit falſum qd̓accidit in concluſione. ſed hoc non poteſt videri niſi ſoluat ⁊ interimat illud falſum ꝓpter qd̓ ſeqͥtur falſum ī cōcluſione. ergo illud eſt interimendum in p̄miſſis ſyllogiſmi ꝓpter qd̓ ſequitur concluſio falſaEſt aūt orationē ꝓhibere concludi qͣdrupliciter. aut em̄ interimere a quo ſit falſumaut ad interrogantē inſtantiam inferre. ſepeem̄ non ſoluit qd̓ interrogās nō longiꝰ ꝓferre poteſt. Tertiū aūt ad īterrogata dicere inſtantiā. accidit em̄ ex īterrogatꝭ quideꝫ nonfieri. ꝙ volumꝰ eo ꝙ nō bn̄ īterrogata ſūt. addito aūt aliquo fieri ꝯcluſionē ꝯtingit. Siergo nō ampliꝰ poteſt ꝓducere interrogansad īterrogātem erit īſtātia/ ſi āt p̄t ad interrogata. Quarta aūt ⁊ peſſima inſtātia eſt ad tēpus. quidā em̄ in talibus inſtant ad q̄ diſputare pluris eſt tꝑis qͣꝫ pn̄tis exercitationis.ergo inſtantie vt dcm eſt prius qͣttuor mōisfiunt. Solutio āt eaꝝ q̄ dcē ſunt prima. relique autem ꝓhibitiones q̄dam ſunt ⁊ impedimenta concluſionis.Hic ph̓s tradito modo ſoluendi vere intendit determinare de ſolutione ẜm quid. Eſt āt talis ſolutio dupl̓xPrima eſt que ꝓhibet illationē. ⁊ illa dicitur ꝓhibitio.Alia eſt q̄ ſtat cū illatione ⁊ increpat ꝯcluſione ⁊ illa dicitur īcrepatio. Dicit igit̉ ph̓s pͥmo ꝙ qͣttuor modis contingit phibere ꝯcluſionem. Primꝰ modꝰ eſt qn̄ ꝓhibet̉ſiue interimit̉ ex quo debet ſequi ꝯcluſio. Secūdꝰ modus eſt ferre inſtātiam ꝯtra īterrogantem q̄rendo ītellectum q̄ſtionis. vel q̄rendo aliquā ꝯcl̓oem collateralemvn̄ impediat̉ opponēs. qͣꝫuis rn̄s nō ſoluat īterrogatōeꝫTertiꝰ modꝰ eſt ferre īſtātiam ꝯtra īterrogata hͦ ē cōtra p̄miſſas ex hͦ ꝙ interrogationes ſiue p̄miſſe nō beneordinātur ⁊ nō ꝓpter falſitatem. qꝛ ſepe non accidit ꝙ ītendit opponens. Quia nō bn̄ int̓rogata ſtꝭ ⁊ ordīata. addito tn̄ aliquo id eſt qn̄ bene ordinātur ſtatī ſeqͥtur concluſio ⁊ bene p̄t īferri. Et quia iſta īſtātia fit ꝑ indebitūmodū interrogādi ⁊ nō ꝓpter falſitatē/ impeditur orationō tn̄ interimitur. ⁊ ergo iſte modus differt a pͥmo. ⁊ ſiciſto modo reſpondentis eſt q̄rere inſtantiam ad īterrogata. vt ex ea ꝑte impediat ꝯcluſionem. ne aliquid ꝓptereum pati videatur. Quartus aūt modus peſſimꝰ eſthoc eſt qui maxime affligit opponentem ad tempus prolixius hoc eſt ad deductionem tꝑis. Quidam em̄ reſpondentes talibus orationibus inſtant. ad quas diſputareplus temporis requiritur qͣꝫ ad pn̄tem exercitationeꝫ ſiue pͥncipale ꝓpoſitum. ⁊ hoc eſt qd̓ ſupra dictum fuit qd̓vocatur maioris difficultatis aſſumptio. ⁊ his modisimpeditur opponens obuiatiue diſputans ne deueniatad concluſionem intentam. Et ſic patet ꝙ ſunt quattuor modi inſtandi. Conꝑando autem iſtos modosinſtantiarum ad ſeinuicem. dicimus ꝙ inter iſtas īſtan