RLXV¶ Orā vob̓ ⁊cͣ. ꝙ lꝫ a. xx. xxx. ⁊cͣ. ac a tāto tꝑe ⁊ ꝑ tātū tꝑs ⁊cͣ tā de iure vſu more ſtilo obẜuātiaet ꝯſuetudine ltīme p̄ſcpͥtis ac incōcuſſe ⁊ inuiolabil̓r ꝑ p̄dc̄a tꝑa obẜuatꝭ ius patronatꝰ ſiAue ius pn̄tādi ꝑſonā idoneā ad dc̄am pro. ec. in .n. dum ⁊ quotiēs caſus vacation̄ ipſiusīmīebat ⁊ qn̄ īminet ſpectaſſet ⁊ ꝑtinuiſſet ac ſpectare ⁊ ꝑtinere ꝯſueuiſſet ꝓut hodie ſpectat ⁊ pertinet ad nobiles vicꝫ. A. ⁊. B. ⁊cͣ. ꝓ tꝑe exn̄tes an̄ceſſores ⁊ ꝓgenitores dn̄i. B. ac hodie dum vacat ad ip̄m. R. eiſdē ſuis an̄ceſſoribus in iure prōnatus p̄dc̄o ſuccedētē ꝑtinet ſolū ⁊ inſolidū abſqr cuiuſcūqꝫ alterius reqͥſition̄ preẜtim dicti dn̄i. G. ⁊ eius ꝓgenitoꝝ. Et ꝙͣꝫuis etiā a tꝑibus ſupradictis ⁊ ꝑ ip̄a tꝑa de iure vſu ⁊cͣ. ꝓgenitores ac an̄ceſſores dicti dn̄i. R. fuiſſent ⁊ eēt ꝓut etiā ideꝫR. ſalua pn̄ti ꝯtrauerſia eſt in poſſeſſiōe ſeu quaſi iuris pn̄tādi ꝑſonā idoneā ad dcām eccīaꝫ divacauit ⁊ quando vacat. ⁊ ſepe ac ſepiꝰ perſonas idoneas ad eādē pn̄taſſent. fuiſſentqꝫ etiā pn̄ta-tiones hmōi ꝑ tꝑa p̄dcā vt p̄mittit̉ facte valide ⁊ efficaces. ſuūqꝫ debitū ſortite effectuꝫ. ⁊ per ip̄ospn̄tati ꝑ ordinariū ltīme inſtituti. ⁊ qͣꝫqͣꝫ ⁊cͣ. bo. me. dn̄s. A. vltimus ipſiꝰ eccīe rector fuiſſet ⁊ eſſꝫ ꝑprēm ltīmū ⁊ naturalē dicti dn̄i. R. cui patri ip̄e. R. poſt eius mortē in om̄ibus ⁊ ſingul̓ bonis iuribus ⁊ actōibus ⁊ iureprōnatus hmōi ſucceſſit. ⁊ ad dc̄am eccīam pn̄tatus etiā legittime ꝑ loci ordinariū inſtitutus. nihilominꝰ tn̄ p̄dc̄a eccīa ꝑrochiali vltimo ꝑ obitū dicti quōdā. H. exͣ Ro. cur̄defuncti vacan̄ p̄fatus dn̄s. C. pn̄tatōem ꝑ dc̄m dn̄m. R. de ꝑſona dn̄i jo. ad dcām eccīam parro.infra tꝑs debitū ⁊ al̓s ltīme factꝭ temere ⁊ de facto ſe oppoſuit ⁊ oppōit. impediuit ⁊ impedit ac fe-cit ⁊ facit quominus p̄dc̄a pn̄tatō ſuū debitū ſortiat̉ effectū. ⁊ quo minꝰ dictus jo. pn̄tatus ad eā-dem ecciam inſtituat̉. Et lꝫ ſuꝑ p̄miſſis ⁊ occaſiōe p̄miſſoꝝ de ⁊ ſuꝑ iurepa. ſeu pn̄tādi hmōi coraꝫvenerabili viro. A. curie Cōſtan̄ officiali orta fuiſſet materia queſtion̄. ⁊ qͣꝫqͣꝫ idē official̓ debuiſſetꝑnūciare ⁊ ſentētiare ius pn̄tādi ad dc̄m. R. ꝑtinuiſſe ⁊ pertīere de iure: ac dictā pn̄tatōem fuiſſeet eſſe canonicā: ⁊ ſuū debitū debuiſſe ⁊ debere ſortiri effectū: ip̄e tn̄ official̓ tal̓r qual̓r ꝓcedens: ꝓ-nunciauit dc̄m. C. ab impetitōe dc̄i dn̄i. R. fuiſſe ⁊ eſſe abſoluend̓ cū expen̄ ꝯdēnatōe nulliter ⁊ d̓facto: a qua qͥdē pn̄ſa ſnīa ꝓ parte dicti. R. infra decēdiū fuit ad ſedē apl̓icā appellatū. cāqꝫ appel-latōis hmōi ⁊ negocij pͥncipalis necnō nullitatis dicte pn̄ſe ſnīe vob̓ dn̄o auditori ꝯmiſſa.¶ Quare petit ⁊cͣ ꝑ vrāmqꝫ diffinitiuā ſnīam ⁊c̄. ⁊ declarari ꝑ p̄fatū officialē in cā hmōi ⁊ ꝑtes p̄-dictas male vl̓ ſaltē nulliter fuiſſe ⁊ eē ꝓceſſum ſentētiatū ⁊ diffinitū. ip̄iūſqꝫ ſnīam reuocādam. etꝗtūs de fcō ꝓceſſit ānulland̓ fore ⁊ ꝑ vos ānullari ⁊ reuocari. Ac ꝓ ꝑte dc̄i dn̄i. R. ab eodē officiali ⁊ a dc̄a eius ſnīa bn̄ fuiſſe ⁊ eē appellatū. necnō ꝓnūciari decerni ⁊ declarari iuſpatronatus ſeupn̄tādi ad dictā eccīam ꝑrochialē in. N. ad dc̄m. R. ⁊ eius ꝓgenitorē ꝑtinuiſſe. necnō ad ip̄m ꝑtinere de iure. dictāqꝫ pn̄tatōem ꝑ ip̄m de ꝑſona dn̄i jͣ. factā fuiſſe ⁊ eē canonicā. ſuūqꝫ debitum de-buiſſe ⁊ debere ſortiri effectū. dc̄oqꝫ. C. ſuꝑ iurepatronatꝰ ſeu pn̄tandi hmōi nullū vnqͣꝫ ius cōpetijſſe neqꝫ cōpetere. oppoſition̄qꝫ moleſtation̄ ꝑturbation̄ ⁊cͣ de ⁊ ſuꝑ dc̄o iure prōnatus. et pn̄tandi hmōi et eius occaſiōe p̄ſtitꝭ et p̄ſtita fuiſſe et eſſe ⁊cͣ. ipſiqꝫ de et ſuꝑ oppoſition̄ ⁊cͣ. ac iure patronatus hmōi ꝑpetuū ſilētiū ⁊cͣ. ip̄mqꝫ. C. in expen̄ ⁊cͣ. vt. sͣ.¶ Libellus appellatoriꝰ rei ſuꝑiure patronatꝰ ꝓ quo lata fuit abſolutoria in partibusc l Orā vob̓ ⁊cͣ Et dicit ꝙ lꝫ. A. p. ⁊cͣ. ius paotrnatus ſiue pn̄tādi ꝑſonā idoneā ad ſupradc̄aꝫeccīam in. N. dum ⁊ quotiēs ⁊cͣ ineſſet ſeu ꝯtinet̉ in Rocca opido ⁊ bonis in. H. dc̄e dyotrāſireqꝫ ꝯſueuiſſet ⁊ trāſierit cū Rocca ⁊cͣ. ⁊ bonis p̄dc̄is: necnō ſpectaſſet ⁊ ꝑtinuiſſet: ſpectareqꝫet pertīere ꝯſueuiſſet ac hodie ſpectet ⁊ pertīeat ad poſſeſſorē ꝓ tēpore dc̄i Rocce opidi ⁊ bonorūin. H. dc̄e. N. dyo. abſqꝫ reqͥſition̄ ꝯſilio vel aſſenſu alteriꝰ cuiuſcūqꝫ. Et qͣꝫqͣꝫ etiā a tꝑibus ſupra-dictis ⁊ ꝑ ip̄a tꝑa de iure vſu ⁊cͣ. ſupradicti poſſeſſorꝭ Rocce ⁊cͣ. fuiſſent ⁊ eēt ꝓut etiaꝫ p̄fatus dn̄sC. ſalua pn̄ti ꝯtrouerſia eſt in poſſeſſiōe pacifica vel qͣſi iuris pn̄tādi ꝑſonā idoneā ad dc̄am eccleſiam dū vacauit ⁊ qn̄ vacat: ac ſepe ⁊ ſepius hmōi poſſeſſores ꝑſonas idoneas ad eādē pn̄taſſentfuiſſentqꝫ pn̄tation̄ hmōi ꝑ tꝑa p̄dc̄a vt p̄mittit̉ facte valide ⁊cͣ. dictuſqꝫ dn̄s. C. tꝑe vltime vacati-onis dicte eccīe ⁊ dudū ante ⁊ poſt fuerit ꝓut hodie eſt iuſto titulo ⁊ bona fide in poſſeſſiōe Rocce: ac etiā opidi ⁊ bonoꝝ in. H. p̄dictis ſolus ⁊ inſolidū pacifica ⁊ qͥeta: nihilominus tn̄ predc̄a ec-cleſia vltimo ꝑ obitū quōdā. H. ⁊cͣ. exͣ ro. cu. ⁊ in ꝑtibus defuncti vacan̄: ſupradictus. R. aduerſa-rius pn̄tatꝭ ꝑ dc̄m. R. de ꝑſona dn̄i. H. ⁊cͣ. ⁊ lꝫ ſuꝑ p̄miſſis ⁊ occaſſion̄ p̄miſſoꝝ de ⁊ ſuꝑ iure patro.hmōi corā officiali ⁊cͣ orta fuiſſꝫ materia q̄ſtionis: idē official̓ iuſte ⁊ ſcē ꝓcedēs ẜuatis ẜuādis qͣndam ſnīam per qͣm dc̄s. c. ab impetition̄ dicti. R. aduerſarij abſoluit vna cū ꝯdēnation̄ expē. tulitdiffinitiuā. A qͣ qͥdē ſnīa abſolutoriā ꝓ ꝑte dc̄i. r. aduerſarij fuit ad ſe. ap. appellatū vt d̓r. Et hmōipn̄ſe appellatōis cā vna cū toto negocō pͥncipali vob̓ dn̄o auditori d̓r commiſſa¶ Quare petit ⁊c̄. per p̄fatū officialē in cā hmōi inter p̄dictas partes bn̄ fuiſſe ⁊ eē ꝓceſſum ſentē-tiatū ⁊ diffinitū: ipſiuſqꝫ diffinitiuā ſnīam ꝯfirmand̓ fore ⁊c̄. ⁊ ꝓ parte dicti dn̄i. r. ab eodē officiali
Druckschrift
Formulariu[m] aduocato[rum] et p[ro]curatorum Romane curie et Regij Parleammenti : practicam [secundu]m iura co[m]munia clarissime ostendens
Seite
XXXVr
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten