VIIIce ſibi inhibitū vel quia fuit reꝑtum territoriū illius qͥ talem notarium creauit. ad hoc. c. romanade fo. compet̓. li. vj. vel poteſt obijcere ꝙ ꝯtinēt falſum: quia die ꝯtēta in inſtrumēto vl̓ cedula ip̄ereus crat alibi in alio loco diuerſo ⁊ diſtāti ab illo exp̄ſſo ī inſtrumēto. ⁊ ita ꝓbat̉ vl̓ directis falſit̓.dicti inſtrumēti. vt. l. optimā. ff. de ꝯtrahē. ⁊ ꝯmit. ſtip. c. ex lr̄is. exͣ de teſti. Et eſt rō quia vnum cornus natural̓r eodē temꝑe nō poteſt eſſe in duobꝰ locis diuerſis vt dicūt ph̓i ⁊ naturales: ſic etiamper indirectū ꝓbari poteſt negatiua. vt. c ſuꝑ hoc. exͣ de re. permu. vt ſi qͥs vellet ꝓbare ꝙ non reſignauerit bn̄ficiū ſpōte eoip̄o ꝙ ꝓbat ꝙ fuerit compulſus ⁊ hoc ꝓbat̉ vel ſi coactus vel inductꝰ permetum vel al̓s¶ De ſaluatōne iuriumXVIIOſt hec aūt actor admittit̉ ad ſaluādū ⁊ ſuſtinēdū ſua ꝓducta ⁊ iura ꝯͣ impugnatōes reiqͥa ſaluatō repellet impugnatōem ſeu obiectōem rei ſicut exceptō repellit actorē ⁊ replicatio exceptionē ⁊ duplicatō replicationē ⁊c̄. vt inſti. de repli. §. j.¶ De concluſione cauſe XVIII.Einde poſt p̄miſſa ſic facta ſi partes hoc reqͥrāt. ⁊ idem ſi actor vel reus ſolus reqͥrat ⁊ aduerſarius nō allegat cauſam iuſtā quare fieri nō debet. renunciat̉ ⁊ ꝯcluditur in cā qd̓ importat ꝙ ip̄e partes renunciāt vlterioribꝰ ꝓbatōnibus facti. quia nil ampliꝰ poſſunt ꝓducere quod continet factum. ad hoc. c. cum dilectus. extra de fide inſtru. ⁊. c. ij. de reſti. in integ. li. vjet cle. ſepe. de ver. ſig.¶ De informationibus iudicumXIX.Oſt ꝯcluſionem aūt ip̄e partes ⁊ eaꝝ quelibet poſſunt dare inſtructōes iudici: ⁊ allegationes iuris ad ꝑtem que non ſcribētur in ꝓceſſu. Sed ꝓ auiſamēto iudicis ſeu ad ip̄m reuelandum ⁊ illuminādū: ⁊ hoc multū ꝓdeſt p̄ſertim in iudicibus non iuriſtis vl̓ peritis. Et fiunt hmōi informationes ẜm caſum facti vel iuribꝰ productis: aut al̓s iuxͣ ſtatum ⁊ merita cauſe.¶ De ſententijs ferendispP Oſt hec iudex videat vl̓ faciat videri ꝓceſſum totū ⁊ diligēter viſitari ⁊ videri ſi ſit correc-ctus: ⁊ etiā ꝓbatōnes q̄ omīa debēt eſſe correcta ⁊ bn̄ ordinata ꝑ notarium cāe: ⁊ ꝓceſſusrubricatus in marginibꝰ Quibus omībus viſis ⁊ diligēter inſpectis facit iudex relatōem dicti ꝓceſſus ſuo ꝯſilio aut ſuis aſſeſſoribus. vl̓ ſi ip̄e non viderit ꝑ ſe facit fieri relatōnem vel report̉. corāſe ⁊ ſuo cōſilio de toto ꝓceſſu. Et habita matura deliberatōe cū eiſdē concepta concorditer ſentenua diffinitiua vel interlocutoria ſcribat̉: deinde partibus vocatis ⁊ citatis ſeu al̓s per iudicem aſſignatis ſentētia ꝓferatur. ⁊ ꝑ iudicē ſeden̄ ſi eſſet diffinitiua in ſcpͥtis al̓s eſt nulla. vt. c. fi. de re iud̓.li. vj. Secus in interlocutoria: quia illa poteſt dari verbo ſiue ſcpͥtis ⁊ a iudice ſtāte vel ſedēte niſiiudex eſſet ep̄s vl̓ ꝑſona illuſtris: que ꝑſone poſſunt facere dari ſnīam etiā diffinitiuā ꝑ ꝯmiſſariūvt ibidē. vel facere eā legi in ſui pn̄tia ꝑ notariū cāe¶ De appellatōe interponēda XXIUa ſentētia lata poteſt appellari ab eadem illico ⁊ viua voce dicēdo. Ab hac ſentētia ve-q Oſtra tanqͣꝫ iniqua appello ⁊ peto apoſtolos mihi dari qui ſemꝑ debēt dari reuerētiales di-miſſorij qͣndo appellat̉ a diffinitiua ſententia: quia iudex debet velle ꝙ ſi male iudicaueritꝙ alius ſuꝑior talē ſententiā corrigat ⁊ emēdet. ne pars cōdemnata leſa maneat in periculo aīmeip̄ius iudicis. Poteſt etiā appellari infra decē dies qui currūt de momēto ad momētuꝫ ab illa hora qua ſentētia lata eſt. vt. c. quod ad ꝯſultatiōꝫ. extra de re iud̓. ⁊ tūc tenetur appellare in ſcriptis.al̓s appellatō eſſet nulla. vt. c. cordi. de ap. li. vj. ⁊ petere in fine appellatōis apoſtolos reuerētialesvel dimiſſorios a diffinitiua. Sed qͣndo appellat̉ a grauamine vel ab interlocutoria tūc poteſt da-re r̄futatorios ⁊ iuſtificare ſuū ꝓceſſum vt ſuꝑior informet̉ legittime d̓ eodem. interim ꝓceditur incauſa vlterius quādo dedit refutatorios donec fuerit inhibitus per ſuꝑiorem ad quem appellaturc. ſuper eo. extra de appel. ⁊ poſt non poſſet. Sed quādo eſt inhibitus ſi faceret ante om̄ia reuoca-rentur tanqͣꝫ attemptat̉ et innouat̉. vt. c. nō ſolum. de appell̓. li. vj. ⁊. ff. nil innouā. appel. penden.in rubro ⁊ nigro. Et hec ſufficiāt de prima inſtātia. Unde poſſunt eſſe tres inſtātie in vna cauſa .ſ.prima ſecunda ⁊ tertia: ⁊ tres ſentētie anteqͣꝫ poſſit executōni demādari ſi fuerit appellatum a prima et ſecunda ſentētia. quia a tertia appellari non poteſt.LLIII¶ De executione ſententiarumTita in eadē cauſa tres poſſunt eſſe inſtātie ⁊ tres ſentētie diffinitiue vl̓ interlocutorie etdue appellatōes etiā ſuꝑ eodē articl̓o. qꝛ a tertia ſentētia non pōt nec licꝫ appellari. c. dire-cte. extra d̓e appell̓. ⁊. c. ſua nobis. ⁊ hoc eſt veꝝ ꝙ poteſt bis appellari niſi prima trāſiuerit in remiudicatam. vel niſi pars cōdemnata eidem acquieuit vel eā acceptauit vel exp̄ſſe appellatōi renū-dauit facte iam vel fiende anteqͣꝫ appellaret: quod fieri poteſt per. l. fi. C. de tēp. ap. §. fi. ⁊ ex glo. fide arbitr̄. cum dilectus. Et modis predictis renunciatur eidem expreſſe. poteſt etiam eidem per
Druckschrift
Formulariu[m] aduocato[rum] et p[ro]curatorum Romane curie et Regij Parleammenti : practicam [secundu]m iura co[m]munia clarissime ostendens
Seite
VIIIr
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten