Cōpendiū theologiede leple8
ẜdit eſt ipſo bono indignꝰ Et iſtatriſtitia nō p̄t ꝓprie oriri ex bonisꝟtuoſis ſeu honeſtis. ex qͥbꝰ aliqͥsiuſtꝰ ⁊ ꝟtuoſus effici p̄t. qꝛ iā qͦdāmō ſibi ip̄i repugnaret Si ꝟo oriatur et veniāt ex bonis tꝑalibꝰ cūẜm doctrinaꝫ fidei tꝑalia bona q̄indignis ꝓueniūt. ex iuſta dei ordinatiōe diſponant̉ vel ad eorumdamnationē. et hmōi bona tꝑaliaqͣſi nihil ſint in ꝯꝑatiōe ad bonafutura q̄ ſeruant̉ bonis. iō hmōitriſtitia ꝓhibet̉ Iuxta illud pſal̓.Doli emulari in malignātibꝰ. neqꝫzelaueris faciētes iniqͥtatē Et alibi Pene effuſi ſt̓ greſſꝰ mei. qꝛ zelaui ſuꝑ iniqͦs paceꝫ pcc̄oꝝ videns¶ 4ª mō qn̄ aliqͦs dolꝫ ſeu triſtat̉de bonis alteriꝰ. in qͣntū ſcꝫ ille alter ip̄m ī dc̄is bonis excellit ſeu excedit Et hec triſtitia ē ꝓprie īuidiaet ē ſꝑ prauā et pcc̄m. qꝛ dolet deeo de qͦ gaudēdū eſt ſcꝫ de bonoꝓximi Et ſic ꝓprie accipit̉ hicDe vicio ſeu pccō ireIcēdū inde venit de ira q̄ẜm Augl. ſic deſcribit̉ Iraeſt vlciſcēdi libido Scd̓mꝟo caſſiodoꝝ ſic deſcribit̉ Ira eſtimmoderatꝰ animi motꝰ ꝯcitatusad penā ſeu vindictā Et intelligit̉hec diffinitio. nō de ira que ꝓceditſeu denoīat̉ ꝑ zelū. q̄ eſt qn̄ qͥs cōtra ip̄a viciā mouet̉ ẜm ordinē rōnis ad bonū finē. qꝛ etiā interdūhō ſibi ip̄i ꝓpter ſua pcc̄a et vicia
nicijsfraſcit̉ ſꝫ intelligit̉ de ira q̄ ꝓceditet nominat̉ ꝑ viciū. de qͣ etiā ſolūhic agēdū ē Ira em̄ duplex hꝫ eē.ſ. nature ⁊ moris Quo ad eē nature nō ē ꝓprie niſi paſſio qͥdaꝫ. rōnecuiꝰ paſſiōis ſic pure ſeu abſolutēꝯſiderate ira nō eſt pcc̄m. imo magis ē pena Quo vero ad eſſe moris ſeu morale in qͣntuꝫ illa paſſiodeordinat a debito ordine rōnisdebitoqꝫ fine. tūc dicit ⁊ importatviciū et pcc̄m Dā ira iſto mō nondicit purā paſſionē imo quādamactionē qua deordinat̉ hō ⁊ quātū ad deū et quātū ad proximumNult em̄ a ſe vindictā exqͥre̓ quānō debꝫ niſi a deo vel a iudice cōſtituto expete̓ Iel illā vindictamexerceri appetit ꝯtra illū qͥ nō meruit vel vltra id qd̓ meruit. vel nōẜm legitimū modū et ordine. velnō ꝓpter debitū finē Gregꝭ. xxxili. moꝝ. ſex aſſignat ire filias q̄ ſūtrixa. tumor mētis. contumelia. clamor. indignatio. blaſphemia. quarū nūerꝰ ſeu ſufficientia ſic accipit̉Triplicit̓ p̄t ira ꝯſiderari. vno mōẜm qd̓ ē in corde. ſcd̓o mō ꝓut eſtin ore ſeu locutiōe. tercio modo ꝓut ē in facto ſeu oꝑe Quo ad pͥmūmodū ſcꝫ in quātū ira eſt in cordenaſcunt̉ duo vicia Inū in reſpectu ad illū con quē hō iraſcit̉ qꝛ .ſ.eū qͦdāmō abhorret ⁊ indignū reputat. vt ſibi tale vel tale qͥd fecerit. et tūc eſt indignatio Aliud viciū qd̓ inde naſcit̉ ē in reſpectu ad