An Iorores.
xlip
An Iorores.ptū et ſapiētes infatuati Et pꝫ hͦꝑ exēplū groſſū Si pr̄ vnꝰ habeat filios duos quoꝝ vnꝰ nihil ſcitde ſecretis ſui pr̄is ſꝫ iolū ꝙ ſit pr̄ſuꝰ ⁊ ꝙ totū ſuū eſſe ab eo habeat⁊ ꝙ debeat eū amare ex toto corde ⁊ ei ẜuire ⁊ eū honorare ⁊ ſic facit de toͣ ſua affectiōe Alt̓ autē filiꝰmultū ſciat de ſecretis pr̄is ſui ꝑreuelationē a pr̄e ſibi factā. ⁊ detalibꝰ ſcit loqͥ magnanimit̓ ⁊ tn̄ nōhabebit aliqͣm vel qͣſi nullā affectionē dulcē ⁊ amoroſaꝫ ad pr̄eꝫ ſuum neqꝫ ad obſeqͥum eiꝰ Iſtis ſtātibꝰ. peto qͥs illoꝝ filioꝝ a dictopr̄e plꝰ amabit̉ ⁊ plꝰ hōrabit̉ ⁊ magis remunerabit̉. Nō enim dubiūqͥn pͥmꝰ Et inſuꝑ a pr̄e ſuo ꝓptertale affectionē ad ip̄m habitā inſtruet̉ āpliꝰ de ſecretꝭ. pr̄is ſui ⁊ detota eiꝰ hereditate Scd̓s āt ꝯdēnabit̉ ꝓpt̓ ſuā ingͣtitudinē et maliciaꝫ. ⁊ ꝓpt̓ abuſū cognitiōis ſecretorū ſui pr̄is ſibi reuelatoꝝ ab eodē¶ Que ſint oꝑa ꝑCapl. vili. q̄ deꝰ ꝑfectiꝰ ꝯgLare iā on̄di ſic̄ noſcit̉mihi videt̉ non fruſtra etimꝑtinent̉ eē loquēdū ſimplicibꝰ de vitā ꝯtēplatiua ꝓ introductiōe eoꝝ ad dei amoreꝫ et eiꝰdeguſtationē ⁊ ſaporē ꝑ ſanctasdulcesqꝫ affectiōes. ſicut ꝑ ſpembonā timorē ſc̄m. ꝑ ardēs deſideriū. ꝑ diſplicentiā ⁊ triſticiā offenſe diuine ꝑ pcc̄m. ⁊ ſic de affectionibꝰ alijs Et qͣntū ad hͦ cognitiovel ſciētia lr̄aꝝ ſeu lr̄atura non req̄rit̉ vltra plenā groſſamqꝫ fideꝫ
ſeu credulitatem qͣm tales ſimplices tenēt de deo ⁊ de ſua potētiaſapiētia. ⁊ bonitate. de ſuis mādatis ⁊ myſterijs gene̓alibꝰ de nr̄a redēptiōe. de paradiſo. ac de īfernoEt non eſt exile. poſſe adqͦrere ſapiētiam hmōi de qua dixi Teſtat̉enim Guilhelmꝰ doctor eximiꝰ ꝙint̓ omnia dei oꝑa nullū plꝰ notificat ⁊ agnoſce̓ facit deū ſuam qͣꝫbonitatē qͣꝫ iſta delectatio q̄ cumſpūali placētia recipit̉ in anina. cūip̄e deꝰ eā ſecrete viſitat poſtqͣꝫ ſeꝓfūde humiliauerit an̄ eiꝰ maieſtatē Et ſi ita eſt. imo qꝛ ita eſt. patꝫꝙ ſimplex ⁊ illr̄ata ꝑſōa meliꝰ ꝯgnoſcit deū / amādo eū ⁊ in aīa ſuaeiꝰ oꝑa recolēdo ſic̄ dc̄m e̓ qͣꝫ face̓p̄t qͣntuncūqꝫ lr̄atꝰ ⁊ ph̓s ꝑ oꝑaexteriora ⁊ ꝑ rōnes naturalit̓ acceptas Unde dn̄s nr̄ ieſus xp̄spr̄i ſuo gras agit quia abſcondithec alta myſtēia a ſapiētibꝰ ⁊ prudētibꝰ hꝰmūdi. ⁊ reuelauit ea paruulis Exempla etiā ſupra poſitade infirmitatibꝰ ⁊ mellis naturahec declarāt manifeſteCōtinuatio ſeu epiCapi. lx. logꝰ dc̄oꝝ ſub breOſtmodū rn̄di Vuitateet rōnē aſſignaui quā obcauſā mō gallice ꝯſcriberem ſimplicibꝰ ꝑſonis/ ſcꝫ vob̓ ſororibꝰ meis ⁊⁊ dilectis ꝑ genealogiam carnalē. et ſi deo placet plꝰ ꝑſpūalē affinitatē. Nunc intēdo deſcendere ad proſequendum quodconcepi. demonſtrando vobis aliqualiter et modo groſſo iter vite