uina cooperante gratia/ iam ipſa vitia imperio rati-onis ſubegit: indutus quodāmodo naturali affectuboni et dulciter in eis delectans et requieſcens. Hecnō eſt tranſitoria: ſed quodāmodo medullis animeinfuſa/ et ꝑ habitus virtutum in anima radicata: ſemper ꝓmpta/ ad dei beneplacita adimplenda/ ſiue adquelibet agenda ſiue ſufferenda: ſi hoc fit cum dulciaffectione et delectatione. Ipſa eſt vera deuotio etvolūtatis cōtinua et ꝑmanens qualitas: penes quāamor debet eſtimari. Quantum vitia extinguis: qͣꝫtum in virtutibus proficis: tantum in hac deuotiōeniſi a deo tibi diſpenſatorie ſubtrahatur.¶ De tribus neceſſarijs his qͥ volūt legitime cōtra vitia p̄liari: vicꝫ ſtrenuitate: ſeueritate et benignitate. ¶ Capitulū. l.Taqꝫ noli teipſum decipere: noli putare ꝙpoteris aſcēdere niſi vitiā ſtudueris extirpa-re. Quia aūt non inuenis in te bonum. id eſtin carne tua: ſed ipſa vitia in te caſtrametata ſunt cō-tra te incōcupiſcibili et iraſcibili ⁊ ſola voluntas tuatecum eſt. Nam velle adiacet tibi: ideo ip̄am volūtatem neceſſe eſt armari cōtra omnia huiuſmodi genera vitiorum. Oportet aūt ꝙ ſit armata a dextris ⁊ aſiniſtris. Sint igitur hec eius arma: ſtrenuitas: ſeue-ritaſ: benignitas. Diffinitur aūt ſtrenuitas ſecūdumBonauēturam: quidam vigor animi excutiens om-nem negligentiā/ et diſponens animam ad faciendūopera bona: vigilanter/ cōfidenter et eleganter. Seueritas eſt quidā vigor animi reſtringens omneꝫ cō-cupiſcētiā et habilitans animā ac feruenteꝫ reddens