extollentes. Verū etiā et ſi hmōi affectꝰ fuerit circaglorioſā carnē xp̄i/ nequaqͣꝫ in eo meritū caritatis vl̓vere deuotiōis cōſtare arbitrādū ē: ſꝫ in tātū eē vti-lem et arripiendū/ quātuꝫ inordinatas affectiōes etpaſſiōes vitioſas ꝑ ip̄m extirpamꝰ vel extinguimꝰvt ſupra etiā fuit tactū. Nec tn̄ talis affectꝰ reſpuendus ē: ſꝫ tenendꝰ et in amminiculū caritatis et cōtravitioſas affectiones in adiutoriū ē aſſumēdꝰ: ſꝫ meritū caritatis et vere deuotiōis in eo nō ē collocandūvel ponendū. Un̄ Hugo in libro de amore. Nec putes ꝙ ẜm momentaneos affectus dei eſtimādus ſitamor: ſꝫ potius ẜm continuā hūane voluntatis qͣli-tatē. Multi aūt hic decipiūt̉/ meritū ⁊ ꝑfectiōꝫ ī hacdilectione vel inclinatiōe affectuoſa reqͥrentes. Sꝫvt ex dicta origine et cauſa cōſiderare poteris affec-tuoſa dilectio vel talis dulcis inclinatio etiam circacarnem chriſti vel quecumqꝫ huiuſmodi interdumplus afficit/ minus diligentem ⁊ minus ꝑfectiorem.Non enim tantum diligit quiſqꝫ quantum hanc di-lectioneꝫ ſentit/ et quantum ſibi in illo ſtatu diligerevidetur: ſed quantum in virtutibus: in humilitatevidelicet et patientia alijsqꝫ virtutibus/ et caritatefuerit fundatus: et in ſeruandis mandatis fidelis habetur. Talis autem dulcis affectus in deum etiaminterdum carnalis eſt et fallax/ et humanitatis poti-us qͣꝫ gratie: cordis qͣꝫ ſpiritus: ſenſualitatis qͣꝫ rationis: ita vt magis accendat ad minus bonum/ et mi-nus ad maius; et ad id quod ſapit amplius/ qͣꝫ ad idquod expedit. Eſt aūt alia deuotio cum iam: verbigratia: poſt longa certamīa/ poſt multa exercitia di-