Sermo. I.

filiꝰ ꝓcedēs de thalamo ſuo .i. vtero virginaliſed nuptie fiūt in cel̓. qꝛ in hͦ mūdo nō ē locꝰꝯueniēs nec ſufficiēs. Mat. xxij. Sil̓e eſt regnū celoꝝ homī regi qͥ fecit nuptias filio ſuoexquo deꝰ pr̄ eternalit̓ ordinauit illud ꝯuiuium. elegit inuitandos tot imꝑatores. tot reges. tot duces ⁊c̄. O qͦt veniūt ad iſtud cōuiuiū. Iſta electio d̓r p̄deſtinatio. ⁊ illa inuitatio d̓r p̄deſtinatio. de quo apl̓s loquēs taꝫ deſe qͣꝫ de electis dicit Epheẜ. jͣ. Elegit nos ī ipſo an̄ mūdi ꝯſtitutōem. Ecce ſapiētia vel ſcientia dei. ad Roma. viij. Quos p̄deſtinauit:hos ⁊ vocauit. et quos vocauit: hos et iuſtificauit. quos aūt iuſtificauit: hos ⁊ magnificauit. Et hoc oſtēdit deꝰ pr̄ xp̄o inqͣꝫtum erathomo. ⁊ ſic habebat ſcīam p̄deſtinatorū. Etqꝛ ſicut nō eſt niſi vnū eſſe triū ꝑſonarū. ſic ēniſi vna ꝑſona duaꝝ ſubſtantiaꝝ in xp̄o. Itēoſtendit deꝰ pater anime xp̄i librū vite. ⁊ ī carta dextra legit quot pr̄iarche ⁊ ꝓphete ⁊c̄. debebant ſaluari ſiue intrare paradiſum ex ſuapaſſione. In ſiniſtra legit quot mali p̄lati dānabunt̉. nec erunt digni ire ad illud conuiuium. Hec ſapientia oſtendit̉ in euāgelio. Un̄xp̄s diſputando cuꝫ iudeis dixit. Ego vado⁊ queretis me. ⁊ in pctō veſtro moriemī. Nota ego vado .ſ. ad gl̓iam reſurrectōis .ſ. ꝑ viaꝫpaſſionis ⁊ queretis me. vocaliter. qꝛ iudei q̄rebant ſaluatorē. ⁊ nō ꝑſonaliter credēdo ꝙxp̄s ſit ſaluator. Nota. in pctō veſtro moriemī. Iā ſciebat ipſe p̄deſtinatos. Idēdicebatſemel de apl̓is Io. xiij. Scio quos elegerimnō de om̄ibꝰ vobis dico. hoc dicebat ꝓpt̓ Iudā damnādū. Sed hic ē argumentū qd̓ vosfacitis. Si deꝰ hꝫ certā ſcīam damnādoꝝ etſaluandoꝝ. Iā gͦ qͥd oportet me bonū facerenec eſt vis ſi faciā malū. qꝛ ſcīa dei nō pōt falli. ſi ſum de numero p̄deſtinatoꝝ: ibo cū p̄deſtinatis ſaluandū. ſiue faciā bonū ſiue faciaꝫmalū. Idē de p̄ſcitis damnādis. quare faciābonū. qꝛ ſcientia dei nō pōt falli. ⁊ ſic ero dānatus. ⁊ ex hoc tenent malā vitam. Reſponſio ꝙ illud argumentū eſt cū magna ſtulticiaPatet. ſi rex inuitat te ad nuptias filij ſui. ſiſuꝑ hoc tudiceres ſine dubio poſtqͣꝫ rex inuitauerat me ibi ero. ⁊ nō oportet me ꝑare. ſtulte ⁊ fatue diceres. ſed dices. Exqͦ rex me inuitauit. ⁊ fecit mihi honorē volo me parare. qꝛibi erūt magni nobiles ⁊ ꝑſone honorabilesexpendam tantū in vna veſte ⁊ equo ⁊c̄. Sicconſil̓r eſt de p̄deſtinatis. quia includit ꝙ tupares te. Nec ſequit̉. ergo p̄deſtinatio pōt fal

li aūt ſcientia. Ratio. qꝛ ſcīa dei nō fallitur. ſꝫtu potes deficere ꝑ malam vitā. Unde ſi deꝰore ſuo te inuitaret. ſupponit̉ ꝙ pares te. nevenias cum veſte veteri .ſ. cū peccato ſuꝑbie.⁊c̄. qꝛ antiquius pctm̄ mundi eſt ſuꝑbia. ſedvenires cum noua veſte humilitatis. Idēdealijs vicijs ⁊ virtutibꝰ. Sed ſi tu dicis. poſtqͣꝫ ego ſum inuitatus. nō oportet me parare.certe nō intrabis. Pro illa veritate nota auctoritatē xp̄i Mat. xxv. Sile eſt regnū celorum decē virginibꝰ. Nota hyſtoriā euangelijvſqꝫ neſcio vos. ⁊ Ezech̓. xxxiij. Si dixero iuſto ꝙ vita viuat. ⁊ ꝯfiſus in iuſticia ſua feceritiniqͥtatē. omnes iuſticie eiꝰ obliuioni tradentur. ⁊ in iniquitate ſua quā operatꝰ eſt in ipſamoriet̉. Si aūt dixero impio morte morierꝭ⁊ egerit pnīam ꝓ peccato ſuo ⁊c̄. vita viuet etnō moriet̉. qꝛ verbū dei ſic intelligit̉ ꝙ hō ſitparatus. immo fortiꝰ argumentū eſt. Si illiqui ſunt in paradiſo. ⁊ mille anni fuerunt ibihaberent vnū pctm̄. caderent in momēto d̓celo. quomō ergo tu nō paratꝰ poteris aſcendere. Mat. xxij. Intrauit autē rex vt videretdiſcumbētes. ⁊ vidit ibi hoīem nō veſtitumveſte nuptiali. Et ait illi. Amice quō huc intraſti nō habens veſtem nuptialē. At ille obmutuit. Tūc dixit rex mīſtris. Ligatis manibꝰ ⁊ pedibꝰ mittite eū ī tenebras exterioresNō intelligatis ꝙ ī paradiſo ſit aliqͥs non paratus. ſed intelligit̉ ꝑ ypoſtheſim .i. ꝑ conditionem. ſi ibi eſſet aliqͥs nō paratꝰ ⁊ ī pctō: expelleret̉. Ideo iſta rō. quid oportet me facere bonū. magna ſtulticia eſt. Secūdo ē magna ignorantia. Nam tales intelligunt ꝙ ī libro p̄deſtinatōis ſcribat̉ ſic. tm̄ talis ſaluabitur Petrus vel Iohannes ⁊c̄. Non eſt veruꝫ.immo quecūqꝫ deꝰ ordinat ad aliquem finē.ordinat etiam viam et modū veniendi ad illum finem. Uerbi gratia. d̓ pluuia. Si crasdebet pluere. iam ordinat ante de nubibusque eleuant̉ ⁊c̄. Ideo liber p̄deſtinatōis ſic dicit. Tales ſaluabūt̉ ꝑ bona opera. talis dn̄sꝑ iuſticiam. talis prelatus qui intrauit ꝑ portam ⁊ dat bonum exemplū. talis intrabit exdiligentia animarū. talis dn̄s ꝑ iuſticiam. talis diues ꝑ miſcd̓iam ⁊c̄. Dic de quolibet ſtatu ita ꝙ ſimul eſt via et terminꝰ vel finis. Siergo dimittis viam. oſtendis ꝙ nō es predeſtinatus. Ad hoc auc̄tas Gregorij ī primo libro dyalogoꝝ qͥ ſic dicit. Obtineri nequaqͣꝫpoſſunt q̄ p̄deſtinata nō fuerunt. ſed ea q̄ ſancti viri orādo efficiūt ita p̄deſtinata ſunt vt p̄-

s 3