Sermo. II.
Debet dicere filiꝰ. Pr̄ non faciā. qꝛ mgr̄ meꝰxp̄s p̄cepit oppoſitū. Ecce quō intelligūt̉ verba xp̄i odire pr̄em iſto mō. Idē de mr̄e ⁊ vxore de filijs fratre ⁊ amico. etiā de ꝓpria ſenſualitate q̄ inclinat ad delectatōꝫ. ne ꝑ ea faciatꝭaliqͥd ꝯtra p̄ceptū xp̄i. Ecce qͥd eſt obediētiageneral̓. iō auiſetꝭ. ¶ Tertia eſt pnīa ſacram̄talis. Tāta eſt ꝟtus pnīe. ꝙ de diſcipulo diaboli facit diſcipulū xp̄i. Quādiu hō eſt ī peccato mortali ⁊ mala vita. hō eſt diſcipulꝰ diaboli ⁊ paratꝰ intrare ſcolā inferni. Sed ſi hōvult facere pnīam ſacramentalē .ſ. ꝯterendode peccatis dicēdo. O miſer ego ſum religioſus ⁊ nō ſeruaui regl̓am ⁊c̄. Idē de laycis etclericis ꝯfitendo peccata. faciēdo pnīam datam a ꝯfeſſore. Talis penitētia ſacramētaliſfacit hominē diſcipulū xp̄i. Ecce quāta ꝟtuſpnīe. Auc̄tas. Qui nō baiulat crucē ſuā ⁊ venit poſt me. nō poteſt meus eſſe diſcipulꝰ Luce. xiiij. Nota crucē ſuam. nō dicit crucē meam. quilibet xp̄ianꝰ portat crucē xp̄i. ſignādoſe. ſed nō ſaluaret̉ niſi portaret crucemꝓpriaꝫſcꝫ pnīe Crux d̓r a cruciando. ideo ſignificatcrucē pnīe que cruciat penitentē. de qua dic̄xp̄s. Qui non baiulat crucē ſuā. ⁊c̄. Et ſicutcrux xp̄i habuit quattuor brachia tanqͣm qͣttuor partes pͥncipales ſic crux xp̄iane penitētie habet quattuor brachia Primū ſurſum ēꝯtritio. que debet eſſe ſurſum ꝑ reſpectuꝫ addeum quē peccando offendit. al̓s dolere propeccatis propter periculū vel verecundiamvel ꝑditionē bonoꝝ vel fame. nihil valet. qͥanon eſt cōtritio. Brachiū dextrū eſt bonū ꝓpoſitū viuēdi de cetero ẜm diuinā ordinationem. ⁊ nō ẜm ſuā inclinationē. Brachiumſiniſtrū eſt oris cōfeſſio. Sic enim mundat̉camera penitētie a ſtercore peccatoꝝ Brachium inferiꝰ qd̓ ſuſtinet totū pōdꝰ eſt ſatꝭ factōq̄ portat totū onꝰ. ieiunioꝝ. orationū. vigiliarū. elemoſynaꝝ. ⁊c̄. Iſta crux eſt noſtra. d̓ qͣdic̄ apl̓s ad Gal̓. v. Qui xp̄i ſunt. ſupple. diſcipuli. carnē ſuā crucifixerūt. ſupple. ī cruce penitētie. Ecce qͣre dic̄ xp̄s. Qui nō baiulat .i.accipit crucē ſuā. ⁊c̄. ¶ Quarta eſt patientiavirtualis .ſ. patiēter ſuſtinere aduerſitateſ. dolores. infirmitates. pauꝑtatē. ⁊ miſerias. nōreciꝑe amaritudinē cordis. nec murmurareꝯtra deū. ſꝫ cōmittere ſe d̓o. qꝛ ip̄e ſcit qͥbꝰ indigemus. ⁊ qͥd nobis expedit. ⁊ ſic hō fit diſcipulus xp̄i. Rō. qm̄ mgr̄ ⁊ dn̄s nr̄ ih̓s xp̄uſpatiēter ſuſtinuit aduerſitates. tribulatiōes.ꝑſecutiones. ideo vult vt ſui diſcipuli aſſimi
lent̉ ſibi. Or̄ xp̄m tenere modū qͦrundā antiquoꝝ ph̓oꝝ qͥ ꝑ patīam volebāt illos ꝓbareyqͥ volebāt eſſe diſcipuli. Signāter legitur d̓apictagora ph̓o ꝙ qn̄ aliqͥs volebat eſſe diſcipulꝰ ſuꝰ. pͥmo faciebat ip̄m ad portā ſcole exlpectare. deinde faciebat ip̄m ab alijs vituperari di. Et qͥs es tu. Rn̄debat. Uellē eſſe diſcipulꝰ hꝰ mgr̄i ⁊ ph̓i. Et ille. Uade ad trahēdum aratrū ruſtice. ⁊ hmōi. Si erat patiēsrecipiebat ip̄m ī diſcipulū. al̓s nō. hūc modūẜuat ille magnꝰ mgr̄ ⁊ doctor xp̄s ī ſua ſcola.Qn̄ aliqua ꝑſona ꝓponit in corde ſuo tenerebonā vitā ⁊ ſanctā. ſignū eſt ꝙ vult eſſe diſcipulus xp̄i. O dic̄ xp̄s. ſpecta modicuꝫ. oꝑtetvt ꝓberis de patiētia. ſtatim alij vituperanteū dicētes. O qͣlis hypocrita. fantaſticꝰ. fatuus ⁊c̄. Si in his ꝟbis iniurioſis hꝫ patīam.bn̄ ſtat. iō vult adhuc vt ꝓbet̉ magꝭ ꝑ ictus ſiue verbera .ſ. infirmitatū. doloꝝ. ⁊c̄. Dꝫ vosmurmuratis dicēdo O miſer qͥd eſt hͦ. an̄ nōſentiebā iſta. iō teneatꝭ fortit̉. qꝛ tūc xp̄us recipiet vos in diſcipulū ſuū. Hoc etiā mō deuſpr̄ ꝓbauit filiū ſuū xp̄m. licet iam ſciret quiderat in eo. ſꝫ vt nobis ip̄m daret in exempluꝫpatiētie. Iō dic̄ xp̄s Math̓. x. Nō eſt diſcipulus ſuꝑ mgr̄m nec ſeruꝰ ſuꝑ dn̄m ſuū. Sufficit diſcipulo ſi ſit ſicut magiſter eiꝰ. ⁊ ſeruo ſiſit ſic̄ dn̄s eiꝰ. Si patrēfamilias beelzebubvocauerūt. qͣꝫto magis domeſticos eiꝰ .ſ. diſcipulos. ¶ Quinta veritas eſt beniuolētiacordialis. Uult mgr̄ noſter Ih̓us xp̄s ꝙ ſuidiſcipuli nō habeāt diſcordias. diuiſiōes vl̓rixas. ſꝫ ꝙ ꝯcorditer viuāt. Rō. qꝛ mgr̄ pacis⁊ charitatis ⁊ dilectionis nō vult ī ſcola ſuadiſcipulos maliuolos ⁊ diſcordes. Iō om̄iſvilla ſeu cōmunitas pacifica eſt ſcola chriſtiEt omnis cōmunitas diuiſa eſt ſcola diaboli. Iō dic̄ xp̄s Io. xiij. In hoc cognoſcēt omnes qꝛ mei eſtis diſcipuli ſi dilectionē habueritis ad inuicē. iō debēt pacificari ſe remittēdo iniurias. ⁊ qͣꝫto maior eſt iniuria q̄ remittitur. tāto magis placet deo. al̓s ſcola infernieſt parata. vbi ꝯtinuo ⁊ ſemꝑ ſe iniuriantur¶ Sexta eſt beniuolētia liberal̓ .ſ. ſe mutuoiuuādo. tā in bonis tꝑalibꝰ qͣꝫ ſpūalibus. Rōqm̄ ſicut mgr̄ ſcole hꝫ multos ẜuitores captiuos ⁊ liberos. non decet diſcipulos nobileseſſe tenaces ⁊ auaros. cū ignobiles liberalesſint. Totꝰ mūdus eſt ſcola mgr̄i xp̄i. cuiꝰ ſeruitores ⁊ ancille ſunt oēs creature inſenſibileſ. Dauid. Ordinatōe tua ꝑſeuerat dieſ. qm̄oīa ẜuiūt tibi. pͣs. cxviij. Sol ad inſtar capti