Sermo. IIII.
libeꝝ arbitriū ad peccandū. tn̄ illa tētatio hꝫtantā impetuoſitatē ꝙ niſi hō auiſet ſe: venitcū īpetu ⁊ ꝓijcit ad terrā. Et iſto mō .ſ. impetuoſo diruit vnū magnū muꝝ .ſ. dauid. Dicatur hyſtoria d̓ Dauid. qͥ de palacio ſuo viditvxorē vrie lauantē ſe. ⁊ ſtatim tētatio demonis venit ad eū di. O quō ē pulcra. mittas ꝓea ⁊ veniet. qꝛ vir ſuꝰ nō ē ī ciuitate ⁊c̄. Dicaturqūo peccauit. ij. Re. xj. O qͣlis turrꝭ erat dd̓ qͥpuer exn̄s ⁊ cuſtodiens gregē pr̄is interfecitleonē. ita erat fortꝭ ⁊ tn̄ nō reſtitit tētatōi. Rōqꝛ venit impetuoſe. Iō dixit ipſe. Impulſuseuerſus ſum vt caderē: ⁊ dn̄s ſuſcepit me. Etdat remediū ne d̓ cetero hō cadat di. Fortitudo mea ⁊ laus mea dn̄s: ⁊ factꝰ ē mihi ī ſalutē. pͣs. cxvij. Sicut ille qͥ ſtat ſolꝰ ⁊ nō ſe tenetad columnā: leui impulſu cadet. ſꝫ qͥ ſe tenetfortit̉ ad colūnā fortiſſimā .ſ. dn̄i. duobꝰ brachijs amplexando .ſ. vigilia ⁊ or̄oe. tal̓ etiā admagnū impulſū nō cadet. id̓o qꝛ dn̄s fortitudo eiꝰ. Ecce qͣre dicit. dn̄s fortitudo mea. qͣidicat. ego ex me nō ſū fortꝭ. ſed dn̄e teneas vl̓ſuſtētes me. Iſtud ꝯſiliū nō ſolū ē dauid. ſedxp̄i ih̓u qͥ in nocte paſſiōis dixit apl̓is. Uigilate ⁊ orate vt nō intretis in tētatōꝫ. Mat. xx.vj. Sed qꝛ nō tenuerūt ꝯſiliū eiꝰ. iō impulſitentatōe ceciderūt fugiēdo ⁊c̄. Ptꝫ gͦ qͣre aliqͥcadūt diabolica tētatōe. Iō remediū ē vigilādo in or̄oe appodiare ſe. Iō dicit thema. q̄ ſeexiſtimat ⁊c̄. ¶ Dico ſcd̓o ꝙ ſcd̓s modꝰ qūo ꝑſona deuota cadit ē familiarꝭ affectō. Et iſtemultos ⁊ multas ꝓſternit. qn̄ em̄ religioſusvel clericꝰ ſeu heremita ē deuotꝰ ⁊ bone vite.ſtat alte in gr̄a. ⁊ qn̄ diabolꝰ nō pōt ip̄m diruere impingēdo. ponit ſibi ī via ſcādalū. vt ibiimpingēdo cadat. Scandalūē familiaritasalicuiꝰ mulieris etiā deuote ⁊ benigne. boneintētōis. ſed paulatim cadūt. Et ſic̄ grauiꝰ cadit ille qͥ impīgit qn̄ currit qͣꝫ ille qͥ vadit ſpacioſe. ſic gͣuior ⁊ ꝑiculoſior ē caſus ꝑſone deuote currētis ad ꝑadiſuꝫ ꝑ magna oꝑa qͣꝫ illiusqͥleuit̉ ambulat. Ideo auiſo vos. O qͦt ſctē ꝑſone fuerūt in mūdo que cū maximo feruoreſpūs inceperūt vitā ſanctā. currētes vt cameli. ſed impingēdo ceciderūt. O qͦt ml̓ieres deuote. q̄ qn̄ vidēt aliquē religioſuꝫ deuotū velclericū. cupiūt hr̄e ſuā familiaritatē. etiā bona intentōe dicēdo. O qūo ē iſte gͣtioſus hōego faciā amiciciā cū eo. Dicat̉ hic hyſtoriaq̄ ꝯtigit in italia de filia illiꝰ comitis deuotiſſima. q̄ clā dimiſit pr̄em. ⁊ in habitu diſſimulato iuit romā ⁊c̄. Tūc fuit verificata ꝓphetia
illa Hieremie. Fortis imꝑegit ī fortē ⁊ ambopariter ꝯciderūt. Hiere. .xlvj. Quia fortꝭ eratilla puella ⁊ fortis ille ſanctꝰ ſacerdos. Ideoml̓ieres vos auiſetis ꝙ vos cū nullo qͣꝫtūcunqꝫ deuoto recipiatis familiaritatē. nec intromittatꝭ vos de coqͥna. Dicatis ſibi. Pr̄ orateꝓ me. ⁊ orabo ꝓ vobis. ego nō ſū coqͥnaria ⁊c̄.Ideo dicit ſcpͥtura. In via ruine nō eas ⁊ nōoffendes in lapides. nec credas te vie laborioſe. ne ponas aīe tue ſcādalū. Ecc̄i. xxxij. Uiaruine .ſ. cadēdi ē familiaritas. Ibi offendit̉ īlapidibꝰ pctōꝝ. Uia ē laborioſa ꝓpter corꝑiset aīe ꝑditōem. ergo Qui ſe exiſtimat ſtare ⁊c̄.¶ Terciꝰ modꝰ cadēdi ē ꝑ delicioſam ꝯuerſationē. qn̄ .ſ. tenent bonā vitam. ſed de delicijsmūdi volūt qͣꝫtū pn̄t reciꝑe ſine pctō. Iſti cadent nō impulſi nec offendēdo. ſed ex lubricitate vie. Quia ſicut ille qͥ vadit ꝑ viā lutoſaꝫ licet nō impellat̉ nec inueniat ſcandalū. cadetex lubricitate. qd̓ non fieret ſi ꝑ viā ſiccā incederet. Ita qn̄ ꝑſona vult ire ꝑ viā deliciaruꝫ.bn̄ comedere. ⁊ ſepe rigare guttur: dicēdo. vere iſtud nō ē pctm̄. exqͦ hō non frāgit ieiuniaeccl̓ie. Itē comedere carnes. portare camiſiātalis diu ſtare non pōt ẜm Bern̄. Lubricauerūt veſtigia nr̄a in itinere plateaꝝ nr̄aꝝ. appropinqͣuit finis nr̄. Threnorū. iiij. ¶ Notadrn̄as int̓plateas ⁊ vicos. Platee ſunt late. ⁊ſignāt ꝑſonas q̄ late vadūt in delicijs ⁊c̄. Pervicos ſtrictos ſignant̉ ꝑſone q̄ reſtringūt ſea delicijs ⁊c̄. et vadūt ſine ꝑiculo de luto. Sꝫde illis qͥ vadūt ꝑ plateas deliciaꝝ: dicentibꝰHoc bn̄ pōt fieri. qꝛ non ē pctm̄. dicit. appropinqͣuit finis nr̄ .ſ. bone vite. De iſtis Dauidconcordās cū Hieremia dicit. Ipſi obligatiſunt .i. inuoluti. ⁊ ceciderūt. pͣs. xix. Remediūqd̓ habemꝰ h̓ ad hͦ dat apl̓s di. Carnis curaꝫne feceritis in deſiderijs. Ro. xij. Licet bn̄ īneceſſarijs. qꝛ qn̄ ꝑſona deuota infirmat̉ queal̓s nō ꝯſueuit comedere carnes. nec dormire in lecto. ſed ꝯſueuit portare ciliciū ī infirmitate non dꝫ iſta ẜuare. Quia ſic̄ aſinꝰ oneratꝰcadēs in terrā nō p̄t ꝯmode eleuari niſi onusdeponat̉ qͦ eleuato iteꝝ reponit̉ ſibi onꝰ Sicꝑſona de pnīa ē vt aſinꝰ ſuꝑ ſe portans onuspnīe. q̄ ſi cadat ꝑ īfirmitatē dꝫ deponere onꝰqꝛ al̓s nō poſſꝫ curari. ſatis pnīa ē hr̄e patīaꝫin infirmitate. Poſt curationē reſumatꝭ onꝰEcce qͣre dicit. Carnis curā ne feceritꝭ in deſiderijs. Nemo em̄ vnqͣꝫ carnē ſuam odio habuit. ſed nutrit ⁊ fouet eā ncc̄arijs. ad Eph̓. v.¶ Quartꝰ modꝰ eſt ꝑ negligentialē oꝑatōem