Druckschrift 
2 (1493) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo. V.

qͥd ſunt p̄lati niſi vicarij pape xp̄i. eſt poteſtas niſi a deo. aūt a deo ſunt. ordīata ſūtItaqꝫ reſiſtit poteſtati. dei ordinatiōi reſiſtit. ad Ro. xiij. Si ex potētia aliqͥs honorat̉. multo magis deꝰ dꝫ honorari. eſt fonstotiꝰ potētie a omīs ptās eſt diriuata. Iſtehonor pͥncipal̓ fit deo ī orōe hūili in debet flectere duo genua. Dn̄is tꝑalibꝰ .ſ. regibꝰ⁊c̄. ſolū vnū genu eſt flectēdū .ſ. ſiniſtꝝ. qꝛ ſolum hn̄t dn̄ium ſupͣ corpꝰ. Math̓. x. Nolite timere eos occidūt corpꝰ. aīam aūtpn̄t occidere. ſꝫ potiꝰ timete pōt aīam etcorpꝰ ꝑdere ī gehennā. Prelatis dꝫ flectere genu dextꝝ. qꝛ hn̄t potētiā p̄lationē ſuꝑaīam. Sꝫ deo hꝫ dominiū ſuꝑ corpꝰ ani duo genua dn̄t flecti. qn̄ adoratꝭ corpus xp̄i vel oratis flectitꝭ duo genua. In memetipſo iuraui egrediet̉ de ore meo iuſticiebum. reuertet̉. qꝛ mihi curuabit̉ om̄e geVnu. Iſa. xlv .ſ. dexiꝝ ſiniſtꝝ. ad Ro. xiiij. Uiuo ego dic̄ dn̄s. qꝛ mihi flectet̉ genu. et oīslingua ꝯfitebit̉ d̓o. Nota. ꝯfitebit̉ oīs linguaſꝫ quō habeas niſi vnā linguā. intelligit̉. Dico imo habemꝰ duas linguaſ. corporis ſcꝫ aīe. Lingua corꝑis loqͥt̉ deo īorōe. Lingua aīe loquit̉ deo ī ꝯtēplatiōe. qͥaꝯtēplat̉ corde qd̓ d̓r ore. Lingua aīe eſt ſimil̓lingue angeloꝝ. qͥꝯtēplando loquūt̉. De iſtaduplici lingua d̓t apl̓s. Linguis hoīm loqͣr angeloꝝ. j. Co. xiij. Honor pͥncipal̓ fit deoduobꝰ genibꝰ duabꝰ līguis. qꝛ al̓s ſi linguacorꝑis loquit̉ deo. lingua aīme coquinario⁊c̄. nihil vel paꝝ valet orō. Ptꝫ etiā defectꝰilloꝝ qn̄ pulſat̉ cāpana corꝑe xp̄i vel auemaria. curāt. nec flectūt genua. nec orantqꝛ oēs debēt flectere genua orare duabuslinguis ⁊c̄. ex iſta auc̄tate. Uiuo ego dic̄ dn̄smihi curuabit̉ om̄e genu ⁊c̄. Secūdo debemꝰ deo honorē pͥncipalē ꝓpter ſcīam. quiaſi aliqͥs ꝓpter ſcīam eſt honorādus. vt ꝓbauimulto magis deꝰ eſt fons ſcīe infinite. Naꝫſcīa nr̄a reſpectu ſcie dei ſtulticia eſt. Scientia hꝰ mūdi ſtulticia eſt apud deū. vt d̓t apl̓s.Etiā noctua credit hr̄e bonos oculos. Sꝫnos reputamꝰ cecā. Ita ſe exiſtimat aliqͥd ſcire. nōdū cognouit quō oporteat ſcire. j. Coꝝ. viij. dicit apl̓us de ph̓is credebant ſe ſcire. Dicētes ſe eſſe ſapiētes. ſtultifacti ſunt. ad Ro. j. Socrates optimusph̓oꝝ interrogatꝰ de ſcīa ſua. Rn̄dit. Unumſcio nihil ſcio. Sꝫ deꝰ eſt claritas et̓na etſcīa infinita eſt oīa ſciēs ꝓſpiciēs. qꝛ oīa nu-

da aꝑta ſunt oculis eiꝰ. ad Heb̓. iiij. Quiacorda cogitatōes ꝟba etiā ſecreta ꝓlata oīa pn̄tia futura oīa ſcit nuda aꝑta ſūtoculis eiꝰ Si ꝓpt̓ ſcīam debet̉ honor alicuihoī. multo magꝭ deo. exqͦ oīa ſunt nuda. Nota in corꝑis xp̄i adoratiōe denudare dꝫcaput ſuū. etiā religioſus clericꝰ qn̄ ī chorodic̄ antiphonā vl̓ rn̄ſoriū. ſil̓ia. dꝫ caput ſuum denudare qͣntūcūqꝫ vigeat frigꝰ. Mulieres maritate ſeu vidue ſꝑ in orōe caput debent hr̄e velatū. ſecꝰ de v̓ginibꝰ. Iſta eſt doctrina pauli. pͥma ad Cor. xj. Oīs vir oransaut ꝓphetans velato capite. deturpat caputſuū .ſ. xp̄m. Oīs aūt mulier orās vel ꝓphetās velato capite. deturpat caput ſuū Patꝫculpa negligētia irreuerētia illoꝝ ī orōeſeu corꝑis xp̄i adoratōe denudāt caput ſuum. ſꝫ ſi hn̄t loqͥ pape vl̓ regi ſeu mgr̄o ſciuntdiſcooꝑire caput. ⁊c̄. Tertio honorat̉ aliquis ꝓpter vtilitatē. qꝛ exqͦ recipit beneficiaab aliqͦ niſi ſit ingratꝰ honorat bn̄factorē ahabuit vel ſpectat hr̄e vtilitatē vel ꝓficuumIſta rōne iuriſte honorant̉. videamuſquā vtilitatē habemꝰ a deo. Declaret̉ regulam ph̓i dicētis. Reꝝ naturaliū recipientium ꝑegrinas formas .i. extraneas. quedamrecipiūt ꝑmanēter. q̄dā ſolū in pn̄tia agentisUerbi gratia de aqͣ que de natura ſua eſt frigida. recipit calorē eſt ſibi forma extraneatn̄ retinet illud magnū tꝑs. Idē de cādelacui lumē eſt forma ꝑegrina. tn̄ recipit ꝑmanēter. ſꝫ aer neſcit retinere formā ꝑegrinam niſi in pn̄tia agētis. qꝛ qͣꝫdiu corpꝰ luminoſumeſt ſibi pn̄s illuminat̉. qd̓ ſi abeſt ſtatim ꝑditlumē. Idē de ſpeculo qd̓ neſcit retinere imaginem niſi ī pn̄tia agētis. qͥcqͥd nos habemus recipimꝰ a deo. ꝑfectōnes bonarecipimꝰ ſunt nobis vt forme ꝑegrine. Ideoapl̓us. Quid habes qd̓ accepiſti. ſi auteꝫaccepiſti qͥd gloriaris qͣſi acceꝑiſ. pͥma adCor. iiij. Nec recipimꝰ ꝑmanēter. ſꝫ ſolum inpn̄tia agētis qꝛ ſine eo nihil poſſumꝰ retinere ſicut dedit. ſic ꝯtinue influit ꝯſeruādo. aliter ſi inſtans amoueret a nobis ſuā pn̄tiaꝫ.totū anihilaret̉. ꝯtinuū influxum eius retinemꝰ bona ab eo recepimꝰ. Si ꝓpt̓ vtilitatē habitā vel habendā aliqͥs dꝫ honorariMulto magis ex iſta rōe debemꝰ deū honorare pͥncipalit̓. Honor quē ſibi debemus exiſta rōe in ꝯſiſtit in orōe ſolum flectamus genua. ſꝫ ꝓſternamꝰ nos ad terram. Etiſtū modū ſeruat eccl̓ia in die veneris ſanctavy 2