Dn̄ica in Quinquageſima

vie noſtre ſcꝫ celum beatorū. Nunqͣꝫ enī iſte terminus fuit cognitus ꝑ ītellectuꝫ naturalē philoſophoꝝ. De hoc pulchre loquit̉ ſanctꝰ Tho. pͥma ꝑte. q. j. arti. j. oſtendens neceſſitateꝫ doctrine ſacre vltra philoſophicaſ diſciplinas eo ꝙ eaordinati ſumus diuinitus ad finē ſupernaturalem tranſcendentē naturalē noſtrā apprehenſionem Licet enī per motū philoſophi habueruntcognitioneꝫ de celo lune mercurij veueris ſolisiouis ſaturni ⁊ celi ſtellarū ſcꝫ firmamenti ⁊ primi mobilis nō tn̄ poterūt aſcēdere vſqꝫ ad celuꝫempyreū qd̓ eſt īmobile. ⁊ eſt locus iſte beatoꝝad quē aſcendimus. Eſt iſte locus videtur a nobis ſolum per fidem. Et de iſto loco loquit̉ apoſtolus dicens: Oculus nō vidit nec auris audiuit. nec in cor hoīs aſcendit que p̄parauit deushis qui diligunt illū. nobis autē reuelauit deusꝑ ſpiritū ſuū. j. Corꝭ. ij. Nota cum dicit oculꝰ ſcꝫintellectus philoſophoꝝ nō vidit. quia nolebātcredere niſi illud qd̓ videbant oculo intellectusſcꝫ per certam demonſtrationem. Nec auris audiuit ſcꝫ iudeorū. Moyſes enim et alij ꝓphetemulta miracula audierūt a deo. ſed nunqͣꝫ audierunt ꝙ deus ꝓmitteret eis illum locuꝫ. Nec incor hominis ſcꝫ infidelis aſcendit que deus preparauit ⁊cͣ. Ecce quomodo fides eſt neceſſariaſcꝫ ad videndū locum. ſed modicuꝫ eſſet ſcire locum beatitudinis niſi etiam ſciremus viā. Id̓onotate tres vias quas etiam ſcimus per fide Etprima via eſt de innocētia baptiſmali. ⁊ iſtaꝫ ſcimus per fidem et v̓bum chriſti dicendo. Amenamē dico vobis niſi quis renatus fuerit denuonon poteſt ītrare ī regnū dei. Ioh̓. iij. Affirmatiua eſt ⁊ negatiua. Secūda via eſt digna penitentia. ꝑ iſtam habēt ire illi qui perdiderūt pͥmāviā. Digna penitētia ē dolere de peccatis. ⁊ ꝯfiteri cum ꝓpoſito nō redeūdi Iſta via ſcit̉ ꝑ fidē⁊ ꝟbum xp̄i dicētis. Penitentiam agite qm̄ appropinquabit regnū celoꝝ. Mat. iiij. Tertiavia eſt firma obedientia. hoc eſt viuere ẜm deiordinationem. ⁊ non ẜm ꝓpriam inclinationeꝫẜm eius p̄cepta. ⁊ non ẜm ſui ꝓpria ſentimēta.Hec etiā habet̉ ꝑ fidem ⁊ vbum xp̄i dicētis Sivis ad vitam ingredi ẜua mandata. Mat. xix.Id̓o apl̓us. per fidem ambulabamꝰ. ij. Corꝭ. v.Nota ꝑ fidem ſcꝫ videndo termiuū. Dico ſecūdo neceſſariuꝫ ē viatori audacia cordialis vltrareſpectum viſualem ſcꝫ non timere nec ꝓpter altitudinem loci. debet quis dubitare quin poſſitaſcēdere ſed recipere audaciā cordis nec ꝯfidasde intellectu nec auxilio tuoꝝ opeꝝ ſed dei dicēdo. Deus eſt qui de nihilo creauit ⁊ redemit. etmihi illum locū p̄cio ſui ſanguinis emit. ⁊ me ꝑbaptiſmū mundauit. ⁊ ſacramentoruꝫ remediaordinauit. Id̓o non dubito qͥn illuc aſcendam:quia non ꝓ ſe. quia incorporeus ē. deus enī ſpiritus eſt. Ioh̓. iiij. ſed ꝓ me illū locum creauit tā

pulchre ordinatum. Naꝫ decor dat ſpem. Ideodicit̉. Qui ſperāt in domino mutabunt fortitudinem aſſumunt pēnas ſicut aqͥle current ⁊ nonlaborabunt. ambulabūt ⁊ nō deficient. Eſa. xl.Nota qui ſperant in domino mutabunt fortitudinem. quia ſi ante in hoc mundo habuerūt fortitudinem corporalem ad ambulandū ſaltandū⁊cͣ. mutabunt fortitudinē corporis ſcilicet in feruorem cordis. Si querat̉. ⁊ quomodo fiet. Reſpōdet. aſſumēt pennas ⁊cͣ. vbi ponit tres gͣdusbonarum perſonaꝝ. Et primus gradus eſt contemplatiuoꝝ. Nam iſti aſſument pennas vt aqͥle ſeu alas. due ale ſunt due ſpes. vna de dei potentia. alia de dei miſericordia. Prima aſſumit̉ꝑ ꝯfidentiaꝫ de dei potentia ſcꝫ ꝙ poteſt nos facere equales angelis in gloria. Secūda aſſumit̉confidendo de dei miſericordia qͥ non ſoluꝫ pōiimo vult nos ſaluos facere. His duabꝰ alis cōtemplatiui volant ad paradiſum. Secūdus gradus eſt actiuorū qui currendo ꝑ magna oꝑa miſericordie ⁊ penitētie feſtināter cū magno ardore ſpūs currūt ad paradiſum. Tertius graduseſt obedientiū cum dicit. Ambulabunt ⁊ nō deficient ſcꝫ faciendo illa ad que tenent̉ diligenterIn omnibꝰ iſtis neceſſaria eſt virtus ſpei q̄ datferuorem cordialē. ¶ Dico tertio ꝙ neceſſariuꝫ ēviatori aſcēdenti in altum duratio fortitudinisne deficiat in medio. Hec autē duratio fortiꝰ habetur ꝟtute charitatis. Nam charitas dat fortitudinem voluntati ne mutet ꝓpoſitū ſꝫ ꝙ ꝑſeueret. Dat etiā fortitudinē cōtra temptatiōes diaboli. ⁊ ꝯtra occaſiones mūdi. ⁊ inclinatiōes carnis. et ideo dicebat apl̓s. Det vobis deus vt incharitate radicati ⁊ fundati poſſitis cōprehēdere cum oībꝰ ſanctis ſupple gloriam dei. ad Eph̓.iiij. Nō differentiā īter radicatū ⁊ fundatū Radicati ſicut arbores qͣꝝ eſſe ⁊ viuere eſt ī radice.Itē fundati vt domus cuius eſſe ⁊ ꝑmanere eſta bono ſuppoſito ⁊ fundamēto. Radix ē virtuscharitatis dans humiditateꝫ deuotionis eſſendi ⁊ viuendi ſpūaliter. ⁊ fundamentū eſſendi etꝑmanendi in eadem. Multi tamen ſunt radicati per deuotionem. ſed non ſunt fundati. qꝛ modico vento temptatiōis ſtatim cadūt ⁊ eradicātur. Sꝫ ſi ſunt fundati non timent. Ecce neceſſitas iſtaꝝ ꝟtutum in hoc mundo. Id̓o dicit thema. Nunc ſcꝫ in hoc mundo manent fides ſpescharitas tria hec. Nota dicūtur theologicales.ꝓpter obiectum ⁊ ꝓpter cauſam. De pͥmo obiectum aliarū ꝟtutum eſt res creata. qꝛ obiectumhūilitatis eſt deſpectus honorū. Obiectū caſtitatis eſt deſpectus luxurie. Obiectū miſcd̓ie eſtdiſpenſare bona in pijs cauſis. ⁊ ſic de alijs. Sꝫobiectum iſtarū triū ꝟtutum eſt deus. qꝛ deꝰ eſtobiectū fidei. quia fides nihil aliud eſt qͣꝫ credere. nam deus dixit Spes eſt ſperare. quia deusꝓmiſit. Charitas autē eſt diligere deū ꝓpter ſe