SermoII

Er aliam viamreuerſi ſunt in regionē ſuā Mat. ijHoc verbū ẜm intellectum hiſtoricum declarat viam reuerſionis trium regum .ſ. ꝑ aliam viam reuerſi ſunt in regionem ſuam ⁊ nō ꝑ illam ꝑ quamⁱ venerant iuxͣ diuinam ordinationē ⁊ angeli reuelationem dicentis eis ne redirent ad herodē. Sed iuxta intellectum allegoricum ⁊ ſpūalem dicit̉ de nob̓ quiddebemus facere .ſ. ire ad regionē noſtrā nō ꝑ viam ꝑ quam venimus ſed aliam ꝓpter qd̓ oportet declarare tria puncta.¶ Primꝰ qͣlis ē terra vel regio nr̄a ꝓpria ad qͣmdebemꝰ ire finaliter¶ Scd̓s qͣlis eſt via ꝑ quā poſſemꝰ errare vt caueamus ab ea prudēter.Tertiꝰ qualis ē via ꝑ quā ſine errore ꝑueniamus ad patriā ſecuriterꝘͣtum ad pͥmū dico ꝙ gloria celeſtis illa ē terraꝓpria ⁊ regio ad quā debemus ire finalit̓ que noſtra eſt triplici rōne ⁊ iure .ſ. Creationis. Redemptionis. Legationis. Ꝙtū ad primū quare creditis ꝙ deus creauit celum. nō ꝓ ſe. quia iam habebat habitationē latam .ſ. ſuam eternitatē ⁊ verius dicit̉ ꝙ celū ⁊ terra ſtant in deo qͣꝫ ꝙ deꝰ ſtatin celo vel in terra. quia deus nō indiget ſuſtētamento nec celum creauit ꝓ angelis ex neceſſitateRatio quia cum ſint creature ſpirituales nō indigent loco corporali. ſed ipſum creauit ꝓ nobisqui ſumus corꝑales. Ideo indigemus loco corporali. ergo iure creationis illa regio eſt noſtra.Autoritas. Annunciat de ea .ſ. gloria amico ſuoꝙ poſſeſſio ſua ſit ⁊ ad eā poſſit aſcendere. Iobxxxvj. Nota amico ſuo. quia ſolum amici dei intrant ibi. Inimici aūt faciunt ſe indignos intrare illud. Et ad eam poſſumus aſcendere .ſ. ꝑ ſcalam virtutum ⁊ bonorū operū. Sed eſt hic argumentum in oppoſitum. quia dicit Dauid ꝓpheta. Celum celi dn̄o terrā aūt bedit filijs hominū.psͣ. cxiij. Celum .i. gloria celi deo. Qūo ergo dabitur homini iure creationis. Reſponſio ꝙ ꝑ eſſentiam ⁊ naturam gloria celi ſoli deo debet̉. qͥaſua eſt eſſentialiter ⁊ naturaliter. terra aūt cōpetit homini ſed gloria celi competit homini ꝑ amminiſtrationē diuinalem. Ideo dicit. annūciatde ea amico ſuo. ¶ Secundo eſt noſtra iure redemptionis. quia chriſtus ipſam emit nobis magno p̄cio ſcꝫ ſanguine ſuo Nō em̄ ip̄am emit proſe. quia iam erat ſua. ſed ꝓ nobis. quia nullꝰ ſanguis humanus nec om̄iuꝫ creaturarū factaruꝫ ⁊fiendarum ſuffeciſſet ad emenduꝫ illam gloriamſolum ad horam vnaꝫ. Sed venit filius dei quidedit p̄cium ⁊ ſuꝑabundans. Ideo ſancti qͥ ſūtin gloria dicunt deo. Redemiſti nos deo in ſanguine tuo ex omni tribu ⁊ populo ⁊ natione. ⁊ feciſti nos deo noſtro regnum ⁊ ſacerdotes ⁊ regͣ-

bimus ſuꝑ terram viuorum. Apoc̄. v. Redemiſti nos nō dicit emiſti ſed redemiſti .i. iteruꝫ emi.ſti. Dicunt om̄es ſancti doctores concorditer ꝙtanta erat ꝟtus ſanguinis chriſti ꝙ minima eiꝰgutta fuiſſet p̄ciū ſufficiens ⁊ ſuꝑabundans. Cūergo tot guttas effuderat primo in circūciſiōe ⁊cͣIdeo nō ſolum emit ſed redemit. Et feciſti nosdeo noſtro regnum ⁊ ſacerdotes. Nota dicit regnum ⁊ ſacerdotes. quia om̄es qui intrant gloriam paradiſi ſunt regnū quātū ad animam in qͣdeus regnat in intellectu ꝑ cognitionem. In memoria per beneficiorū recordationē. In volūtate ꝑ amorem ⁊ deuotionem. Et ſunt ſacerdotesquātū ad corpus ip̄m deo ſacrificando ꝑ penitētiam. ⁊ ſic exponit gloſa. Et regnabimus ſuꝑ terram nō dicit in terra. patet ergo ꝙ illa patria eſtnoſtra iure redemptionis. Tertio eſt noſtra iurelegationis. quia dn̄s noſter ieſus chriſtus in ſuovltimo teſtamento ipſam nobis dimiſit. Deꝰ fecit duo teſtamēta .ſ. vetus ⁊ nouuꝫ. In veteri teſtamento non dimiſit illam alicui. ſed dimiſit argentum aurū panē vinū cibū ⁊ potū fructus ⁊ victoriam inimicorū Deinde fecit aliud teſtamētūſcꝫ nouū morte confirmatū. Teſtamentū em̄ nouum in morte chriſti confirmatū eſt. ergo ⁊ pͥmūeſt caſſatum. In nouo aūt teſtamēto legauit gloriam celeſtem di. Nolite timere puſillus grex qꝛcomplacuit patri veſtro dare vobis regnū. Lu.xij. Non ſumus puſilli reſpectu ſanctorū angelorū. Et ne deſꝑemꝰ di. Et qūo nos habebimusregnū dei. id̓o dic̄ xp̄s. Nolite timere ⁊cͣ. Sꝫ ſūtmulti in mūdo qͥ magꝭ audiūt ⁊ curāt de ꝓmiſſionibꝰ ve. teſta. qͣꝫ de ꝓmiſſiōibꝰ no. teſta. qꝛ nō curāt de gl̓ia et̓na ⁊ futura. ſꝫ de pecunijs de honoribꝰ dignitatibꝰ de victoria inimicoꝝ ⁊cͣ. q̄ om̄iaſunt trāſitoria ⁊ tꝑalia. Iō de legato et̓no dēmꝰcurare ⁊ ip̄m appete̓ ⁊ deſiderare. Si aliqͥs milesdimiſſꝫ vob̓ aliqd̓ caſtrū in ſuo teſtam̄to de qͦ nōdū hr̄etis poſſeſſionē nocte ⁊ die laboraretꝭ vt ipſum hr̄etꝭ. Ꝙͣto gͦ magꝭ de caſtro gl̓ie nob̓ a xp̄odimiſſo. Sꝫ pauci ſūt qͥ laborāt vt habeāt poſſeſſionē. Iō dic̄ Ciprianꝰ in ſua epl̓a de mortalitate. patriā nr̄am ꝑadiſū cōputemꝰ ꝑentes pr̄iarchas ⁊ ꝓph̓as iā hr̄e cepimꝰ. Vt qͥd non ꝓperamus vt qͥd nō currimꝰ vt pr̄iaꝫ nr̄aꝫ vide̓ ⁊ parētes nr̄os viſitcre poſſemꝰ. magnꝰ illuc carorū numerꝰ nos ſpectat turba filiorū parētū ⁊ amicorūqͥ iā ſūt de ſua ſalute ſecuri adhuc de nr̄a ſollicitiptꝫ pͥmꝰ pūctꝰ. ¶ Scd̓o videndū ē qͣlis ē via perquā errauerūt pͥmi ꝑentes ⁊ nos ſil̓iter poſſemꝰUt caueamus. dico ꝙ in pͥncipio mūdi via fuiterrata ꝑ adā ⁊ euā qͥ inuenerunt tres vias tortaſqͥbꝰ deuiauerūt ⁊ amiſerūt ꝑadiſi patriā ⁊ venerūt in hāc vallē miſerie ⁊ lachrymarum.¶ Prima fuit via ſuꝑbie¶ Scd̓a fuit inobedientie.¶ Tertia fuit gule