poſt TrinitatisUnicaº. xxv.

hūano ſꝫ a deo eſt reuelata. vt eſt ſcīa noui ⁊ veteris teſtamenti. Cum gͦ dicit thema. Nolite eēprudentes apud voſmetip̄os. ſupple tm̄ vel nimium de ſcīa que eſt coram vob̓. ſed velitis hr̄eſcīam que eſt ſupra vos .ſ. illā quā deus reuelauit. Rō. qꝛ ſcīa arte ⁊ ingenio ſeu intellectu hūanō inuenta modica eſt. ſed ſcīa a deo reuelata ēalta ⁊ magͣ. Et hͦ poteſtis videre ꝑ quandam ſimilitudinē quā tāgit augꝰ. de ruſtico ſeu paſtore intrāte palaciū ⁊ dicēte. illa eſt camera regis⁊ illa regine ⁊ illa filiorū. ⁊ ille feneſtre ⁊cͣ. ſꝫ ip̄enō intrat cameram regis nec vidit regē. nec ſcitqͥd facit. ſed hͦ ſciunt cubicularij ꝯſiliarij ⁊ barones qͥ intrant camerā ⁊cͣ. Iō iſti iudicant̉ ſapiētes ⁊ nō paſtor ſeu ruſticus. Iſte md̓us eſt palacium dei qd̓ ip̄e fabricauit ⁊ creauit. O iſrl̓ ꝙͣmagͣ eſt domus dei ⁊cͣ. Baruch. iij. Hoc palaciū intrauerūt ph̓i pitagoras. anaxagoras. plato. ariſto. ⁊cͣ. ⁊ nihil ſciuerūt niſi ꝙ in illa camera .ſ. in celo eſt pͥma intelligētia cū ſuis ꝯſiliarijsſcꝫ angel̓. diſputabant de feneſtris .ſ. luna. ſole.ſtell̓. de motibꝰ orbiū. de anīalibus ⁊cͣ. Sed ip̄inō viderunt regem deū. ſꝫ ſecretarij dei .ſ. ſanctipr̄iarche. ꝓph̓e. apoſtoli ⁊ doctores ſctī. iſti habuerūt ſcīam ex diuina reuelatōe ſcientes quomodo deus regit ⁊ gub̓nat mundū. Ptꝫ dr̄a inter antiqͦs ph̓os ⁊ ſanctos apl̓os ⁊cͣ. qͥbus dixitſic. Iam nō dicam vos ẜuos vt ph̓i fuerunt. qꝛẜuus neſcit qͥd faciat dn̄s eius. vos autem dixiamicos. qꝛ omnia q̄cunqꝫ audiui a pr̄e meo nota feci vob̓. Ioh̓. v. Nolite gͦ eſſe imprudentes.Scīa que eſt coram vob̓ apud voſip̄os. ſup̄. tātum .ſ. de ſcīa ph̓oꝝ. Et ꝯcordat ſapiens dicensNe ſis ſapiens apud temetip̄m. Prou̓. iij. qꝛ caderes in errorē apud theologiā. Scīa em̄ ph̓oꝝnon dꝫ recipi in dn̄am diuine ſcīe vl̓ vxorem. ẜin ancillā vel captiuā. ⁊ bonus theologus pōt ſibi ſumere in obſequiū ph̓am. ẜꝫ nō nimis cum eaſtare dꝫ. De ill̓ qui ſtant ⁊ ſe dāt ph̓ie nimiū dic̄ſcriptura. Ue q̄ ſapientes eſtis in oculis veſtrisEſa. v. Propter hͦ dicit the. Nolite eſſe ⁊cͣ. Sidicat̉ gͦ frater quā ſapīam debemus hr̄e ⁊ ſtude̓Reſpondeo di. ꝙ in p̄ſenti ẜmōe ego volo vobis oſtendere ſeptē artes lib̓ales qͣs mgr̄ noſterxp̄s ordinauit. Sicut em̄ ph̓i in ſua ſcīa habentſeptē artes liberaleſ ad qͣs ſtudendū reqͥrunturmulti anni. Ita ego mō de ſcola xp̄i on̄dā ſuasſeptē artes lib̓ales. q̄ ſunt apud noſmetip̄os. qꝛſcꝫ ſupra nos ¶ Prima ſcīa ph̓oꝝ eſt grāmatica. q̄ docet loqui ꝯgrue .ſ. vt ſubſtantiuū ⁊ adiectiuū. nomen ⁊ v̓bum. relatiuū ⁊ an̄cedens conueniāt. Ita in grāmatica xp̄i. ſubſtantiuum eſtdeus cūcta ſuſtinēs. Adiectiua aūt q̄ in eo ſuppoſitant̉ ſeu ſuſtentant̉ ſunt omīa oꝑa bōa ſiuemala penalia q̄ oīa a deo ſunt. ſꝫ mala culpe nonfiūt a deo. peccatū em̄ nō eſt a deo. nec deus cāpeccati eſt. ſed qͥcqͥd entitatis eſt in pctō ē a deo

Un̄ dicit. b. Tho. pͥma. ij. ꝙ deus nō eſt cā p̄ctīſed bn̄ actus qͥ eſt in peccato deus cauſa eſt. qͥaactus peccati eſt qͥd poſitiuū ⁊ eſt ens. mō om̄eens deriuat̉ ⁊ cauſat̉ a pͥmo ente. vt patꝫ. ij. metha. Non tn̄ vt dixi deus peccati ſiue mali culpe cauſa eſt. quia quo ad ſuuꝫ formale mala culpe non ſunt entia nec qͥd poſitiuū. ſed quid pͥuatiuum. deformitas em̄ que eſt formale peccati ſiue male culpe eſt q̄dam pͥuatio. Veſtra aūt opera deo ſunt attribuenda. qꝛ ip̄e facit omīa. ⁊ ſicſubſtantiāt̉ in deo. Et iſta eſt bona congruitasattribuere deo illa que fiūt ⁊ non creaturis. qꝛ īcongruum eſſet. Verbi gratia. de pluuia ſi attribuitur deo tunc eſt bona grāmatica. ſed ſi creaturis tunc eſt incongruitas. qꝛ nature ⁊ conſtellationes ſolum ſunt inſtrumēta. bonitas lr̄e nōattribuit̉ calamo. ſed notario. Ita pluuia velſiccitas a bundantia vel ſterilitas. fames l̓ mortalitas. non inſtrumentis ſed deo attribuendaſunt. quia inſtrumenta nihil poſſunt niſi qd̓ deꝰvult ⁊ ꝑmittit. Ideo ſancti patres antiquitusomnia attribuebant deo. Dixit Iſaac Iacob filio ſuo. Quomō inqͥt tam ciio inuenire potuiſtifili mi? Reſpondit. voluntas dei fuit ⁊c̄. Geneſis .xxvij. Item quomō eſau queſiuit a Iacob.Quid ſibi volunt iſti ⁊ ſi ad te ꝑtinent? Reſpōdit iacob. paruuli ſunt quos donauit mihi deꝰẜuo tuo. Gen̄. xxxiij. Ecce qualiter attribuebātdeo noſtro adiectiua in quo omnia ſubſtantiantur. Idem de malis. ſi habetis infirmitatem dolorem ⁊ aduerſitatem. ſi ꝑditis bona vel filios.non dicatis. hoc fecit mihi talis ⁊cͣ. ſed deo attribuantur omnia. Ita fecit Iob qui ꝑdidit ⁊cͣNota breuiter hiſtoriaꝫ vſqꝫ Sit nomen domini benedictuꝫ. Iob. j. Iſta eſt optima grammatica ⁊ congrua in ſcola xp̄i quādo ſubſtantiuuꝫ⁊ adiectiuum conueniūt. De iſta grammaticaregula de doctrinali chriſti quaꝫ repetebat apoſtolus vt baccalarius. Ex ip̄o quia originaliterꝑ ipſum formaliter. ⁊ in ip̄o ſunt omnia .ſ. ſb̓ſtātialiter. Ad Roma. xj. ¶ Secūdo debent conuenire nomen ⁊ verbum in grammatica chriſti.Nomen eſt fama quādo ꝑſona ex aliquo eſt inſignis ⁊ famoſa digna noīe. ſed pauce ſunt. habes pauca nomīa ī ſardis. Apoca. iij. id eſt paucas notabiles ꝑſonas dignas nominari. Ideoſapiens. Curam habe de bono nomīe. Eccī. xljUerbum eſt ẜmo tuus. tunc nomen ⁊ v̓bū concordāt quādo tu non diffamas nec mordes necpublicas peccatum ſecretum ꝑſone nominate.ſed cum reuerentia ⁊ honore loqui vis de eis.Regula dicit autori. Omnis ſermo malus nonꝓcedet ex ore veſtro. ſed ſi quis bonus. ad edificationem fidei vt det gratiam audientibus. adEphe. iiij ¶ Tertio relatiuū ⁊ an̄cedens debētꝯuenire in grāmatica xp̄i. relatiuū eſt ꝟbum veſtrū. an̄cedēs eſt negociū de qͦ loqͥmini. Et con-