Druckschrift 
2 (1488) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo

IIII

papa inuitauit oēs nos xp̄ianos vt comedamꝰcū eoī dic paſce. Id̓o lauētis vos ꝑ ꝯfeſſionē. ⁊ornetꝭ vos veſtimētis ꝟtutū. ⁊ bone vite. Eccediligētia. Sit timor dn̄i vobiſcū ⁊ cū diligentiacuncta facite. ij. Paral̓. xix. Sextꝰ gͣdus ē prudētia dicēdoꝝ ſcꝫ ne ꝟba ſint ſcandaloſa. diffamatoria. iniurioſa. nec minaꝝ. nec pctōꝝ occultoꝝ reuelatoria. Sꝫ dilige̓ famā ꝓximoꝝ debemus. Id̓o apl̓s. Sermo vr̄ ſꝑ ī gr̄a ſale ſit ꝯditꝰad Col̓. iiij. Noͣ ſale ſit ꝯditus qn̄ comeditis carnes vel piſces nō ſalſos manꝰ vr̄a via recta nonducit̉ nec vehit̉ deciſſorio ad os ſꝫ diuertitur adſal vel ad ſalſā. Ita dꝫ eē de v̓bis vr̄is. qꝛ nūqͣꝫꝟbū dꝫ venire d̓ corde recta via ad os ſꝫ diuertidꝫ ad ſal diſcretiōis cogitādo qd̓ ego volo mōdice̓. erit ſcādaloſū illd̓. vl̓ diffamatoriū vl̓ iniurioſū. Et ſi ſic. tūc cōclude. gͦ nō dicā Septimꝰgͣdus ēcuſtodia internoꝝ ſcꝫ cuſtodire cor a malis cogitatiōibꝰ. deſiderijs. ⁊ ꝯcupiſcētijs. Iſtegͣdꝰ ē maioris ꝑfectiōis. qꝛ d̓ corde ꝓcedunt boua vl̓ mala. Augꝰ. Id̓o pctm̄ qꝛ volūtariū. Rōqꝛ ſi ego teneā manū extentā ⁊ aꝑtā coram vob̓vos poteſtꝭ in ea pone̓ rem ignita vel lutū. Sꝫ īptāte mea ē cōburi vl̓ nō. qꝛ poſſū ſtatī ꝓijcere.Ita imaginatio cordis nr̄i aꝑta ē angelis boniſ⁊ malis. ⁊ pn̄t in ea pone̓ malas imaginationeset cogitando vigilādo ⁊ dormiēdo dicendo: Omō tu poſſes te vindicare de tali. vel tu poſſeshr̄e delectationē cū tali muliere. qꝛ tal̓ oportunitas eſt. ſꝫ ī te ē ꝓijcere vl̓ retinere. Et iſte retinēt̉qn̄ hō cogitat ⁊ moroſe delectat̉. ⁊ ſic aīa cōburit̉. Id̓o cuſtodiat̉ cor. Oī cuſtodia ẜua cor tuum. qꝛ ex ip̄o vita ꝓcedit. qd̓ eſt veꝝ ſi bn̄ cuſtodiat̉. al̓s ſi male ſeqͥt̉ mors. Prou̓. iiij. Iō dicitſcpͥtura in ꝑſona dei. Prebe fili mi cor tuū mihiſcꝫ cuſtodiēdo a malis cogitatiōibꝰ. ⁊ ocl̓i tui vias meas cuſtodiāt ⁊cͣ. Prou̓. xxiij. De eadem dn̄ica ſermo quartus.Pſe vero apprehenſū ſanauit eū. Habet̉ ꝟbuꝫ iſtudoriginaliter Luc̄. xiiij. ⁊ recitatiue ineuāgelio curretis dn̄ice. Mō volo vob̓ p̄dicare totū curſū medicine quē xp̄s ẜuat ī ſua curatione aīaꝝ. Sꝫ pͥus ſalutet̉ ꝟgo maria. Inuenitur ſatis clare ī ſacra ſcriptura tā ī veteri qͣꝫ ī nouo teſtamento ꝙ xp̄s d̓r medicꝰ. Rō clara ⁊ euidens. ꝓprie ⁊ vere ille appellat̉ medicꝰ qͥ hꝫ duoſcꝫ ſcīaꝫ ſpeculatiuā. curſū medicine. qͥ ſcꝫ ſcit ꝓprietates herbaꝝ lapidū ⁊cͣ. et quō debēt applicari infirmitatibꝰ. Scd̓o reqͥrit̉ ꝙ habeat practicā in oꝑe. al̓s nō eēt medicꝰ: ſi in altero iſtoꝝ deficeret. ſi enī nō hꝫ ſcīaꝫ tūc errabit ⁊ ml̓tos īterficiet. talis nō dꝫ dici medicꝰ ſꝫ merdicus. per oppoſitū ſi hꝫ ſcīaꝫ tātā vt galienꝰ ſiue hypocras ⁊nō hꝫ practicā. baccalariꝰ p̄t dici ẜ nō medicus.oꝑtet enī hr̄e medicū ſcīaꝫ ī ītellectu. ⁊ practicaꝫ

in oꝑe. Ꝙ aūt xp̄s habeat iſta duo: nullū veſtrūcredo in hͦ dubitare. qͥs enī meliꝰ ſcit ꝓpͥetatesherbaꝝ. lapidū. ⁊ ꝯſtellationuꝫ qͣꝫ ille qͥ creauitoīa. Noͣ ꝙ ph̓i nō ſciuerunt ꝓpͥetates oēs d̓ vnofolio ſaluie. Sꝫ de ſcīa xp̄i dic̄ apl̓s. In quo ſūtors theſauri ſapīe ⁊ ſcīe abſcōditi. ad Col̓. ij. etptꝫ ꝙ hꝫ theoricā. hꝫ etiā practicā. qꝛ a pͥncipiomūdi vſqꝫ nūc ſꝑ practicauit. Nunqꝫ aliqͥs fuitcuratꝰ ab aliqͦ morbo niſi ꝑ manꝰ xp̄i. maxime inaīa. intātū ꝙ dauid qͥ fuit vulneratꝰ ī corpore etetiā in aīa ꝑ peccata qn̄ fuit curatꝰ non regratiabat̉ medicꝭ ſꝫ deo. faciens vnū pſalmuꝫ de hͦ di.Bn̄dic aīa mea domino ⁊ oīa q̄ intra me ſūt nomini ſctō eiꝰ Bn̄dic aīa mea dn̄o ⁊ noli obliuiſcioēs retributiōes eiꝰ. Qui ꝓpiciat̉ oībꝰ iniqͥtatibus tuis. qͥ ſanat oēs infirmitates tuas. psͣ. cij.Ergo magnꝰ practicꝰ ē xp̄s. Si gͦ aliqͥs d̓r medicus. qꝛ hꝫ ſcīaꝫ ⁊ practica ⁊ vtrūqꝫ xp̄s hꝫ. ideobn̄ p̄t dici medicꝰ. ⁊ ip̄emet vocauit ſe medicumcū eēt īter publicanos ⁊ pctōres ⁊ phariſei murmurarēt. dixit eis ih̓s. Nō egēt qͥ ſani ſūt medico ſꝫ qͥ male hn̄t. Luc̄. v. qꝛ vnus illoꝝ erat infirmus de ſuꝑbia. aliꝰ de auaricia ⁊cͣ. Id̓o bonū ēꝙ medicꝰ ſit int̓ eos. dic̄ h̓ gloſa Augꝭ. magnus.ad nos de celo venit medicꝰ. qꝛ magnꝰ ꝑ totummūdū vbiqꝫ iacebat egrotꝰ. patꝫ ergo rōne ⁊ autoritate ꝙ xp̄s d̓r medicꝰ maxime aīaꝝ. Id̓o dicit thema. Ip̄e ꝟo ſcꝫ xp̄s apprehenſū ſcilꝫ infirmū in cura ſua ſanauit eū. ptꝫ thema. Cogitauiquō poſſem vob̓ declarare curā ⁊ moduꝫ quemxp̄s ẜuat in curatiōe aīaꝝ. Et vt intelligatis declarabo ẜm moduꝫ ⁊ practicā quā ẜuant medici in curatiōe corporū. Et inuenio ꝙ medici ẜmartem medicine ẜuant decē modos ſcꝫ. Primo per ſudorem. 8 Scd̓o per vomitum. Tertio per dietam. Quarto per vnctionem.Quinto per minutionē.Sexto per cauteriū.rxotj. ijSeptimo per criſterā.ibataOctauo per ſomnū.0z. 5 Nono per exercitiū. Decimo per potionem.Oēs iſtos. x. modos xp̄o medicꝰ ẜuat ī curatione aīaꝝ a pctīs. Id̓o dic̄ thema. Ip̄e apprehēſūſanauit eū. Dico pͥmo ꝙ ẜm artē ⁊ curſū medicine. Aliq̄ infirmitates ſūt q̄ curant̉ ex ſudore. qn̄dicit medicꝰ cooꝑiat̉ ⁊ ſudet ⁊cͣ. et ſic mali hūores exeūt ꝑ poros ⁊ corpꝰ purificat̉. Iſto modoxp̄s curat multas aīas infirmas ex pctīs ſudorelachrymoſe ꝯtritionis qn̄ hō ſe rigat cū memoria ⁊ recordatiōe pctōꝝ dicēdo. O miſer tl̓i diefeci hͦ ⁊ tali hͦ ⁊ hō lachrymat̉. ille lachryme contritionis ſudores ſūt aīe. Iſte ſudor ē tāte ꝟtutꝭꝙ vna gutta ſiue lachryma vere ꝯtritiōis curataīaꝫ ab oībꝰ culpis mortalibꝰ. Scitꝭ quō generāA a ar