Sermo

eſt corpꝰ ⁊ membra ī vtero. aīa in illo creat̉ ⁊ incipit viuere homo ⁊ poſt naſcit̉ ⁊cͣ. ſed finis ē incelo. non creauit nos deꝰ ad diu habitanduꝫ inhac vita vt ptꝫ. ſed ad ꝯſequendū gl̓iam paradiſi Id̓o dicit ſcriptura Nō habemꝰ hic manentēciuitatē ſꝫ futura inquirimus Heb̓. vltꝭ. Nd̓ nōhabemꝰ hic manentē ciuitatē neqꝫ villā neqꝫ caſtrū ⁊cͣ. Ecce diuerſitas inter pͥncipium ⁊ finemhoīs eſt. Nō eſt ſic de aīalibus et auibꝰ. qꝛ ſieuthabēt pͥncipiū in hoc mūdo: ita etiā ⁊ finem. qn̄enī morit̉ totū reſoluit̉ in qͣttuor elemēta. Et ccce ſignuꝫ huiꝰ qd̓ dn̄s dedit nobis. oīa aīalia reſpiciūt ad terrā ⁊ vadūt curua. qͣſi vellēt dicereſi ſcirent loqui. nos nihil habemꝰ ī celo ſꝫ ī terraNos ꝟo ſolū cū plantis tangimꝰ terrā oſtēdentes ꝙ ī terra habemꝰ iniciū. Sꝫ ſumꝰ erecti nos⁊ ad celū reſpicientes qͣſi ad domū noſtrā. Et lꝫcorꝑa incinerent̉ tn̄ in iudicio reſurgent ⁊ ſimulcū aīabus aſcēdent in celuꝫ. Autoritas. Noſtraꝯuerſatio in celis eſt qͣꝫtū ad aīam vnde ⁊ ſaluatorem expectamꝰ dn̄m noſtrū ih̓m xp̄m qͥ reformabit corpus hūilitatis nr̄e ꝯfiguratū corporiclaritatis ſue. ad Phil̓. iij. Patet differētia īterpͥncipiū ⁊ finē hoīs. Id̓o dicit thema aſcēde ſuperiꝰ ⁊ erit tibi gl̓ia. pͥmo qͣꝫtum ad aīam et poſtiudiciū ſimul in aīa ⁊ in corꝑe. ptꝫ thema. Modo dicētet aliqͥs veſtꝝ. ego bn̄ vellē libēter aſcēdere. qꝛ lꝫ habeam hic pͥncipiū ꝯceptionis. formationis. ⁊ creatiōis. et nutritiōis. tn̄ bn̄ videoꝙ nō poſſum hic remanere ⁊ vellē aſcēdere. Sꝫꝑ quam ſcalā poſſum aſcendere neſcio vel optoſcire. ꝓpter hoc volo vob̓ modo oſtēdere ſcalā⁊ recipiā fundamentū a quadā reuelatiōe factaIacob: qͥ quadaꝫ nocte vidit ſcalam ſtantē ſuꝑterrā: ⁊ cacumē eius tangebat celuꝫ. angelos qͦꝫdei aſcendētes ⁊ deſcēdētes ꝑ eā et dn̄m innixūſcale. Gen̄. xxviij. Iſta ſcala eſt bona vita. quiaſi ad celū volumꝰ aſcēdere ꝑ iſtā nos oꝑtet trāſire. qꝛ in paradiſo nullꝰ intrat rōne generis. p̄lationis. dominij tꝑalis. nec diuitiaꝝ. nec ſciētie.Nota cū dicit ſtantē ſuꝑ terrā. qꝛ bona vita hichabet ſuū pͥncipiū qd̓ eſt recedere a peccatꝭ a mala ſocietate: ⁊ facere pnīaꝫ. ꝯfiteri. ſatiſfacere. ꝑcere inimicis ⁊cͣ. Cacume eius tangens celū. qꝛbona vita h̓ incepta ⁊ cōtinuata ducit ad celumangelos qͦꝫ aſcēdētes. qꝛ ꝑ ſcalam bone vite aliqui aſcēdūt. ⁊ aliqui deſcēdūt. Aſcēdūt illi qͥ incipiūt bonā vitā ⁊ ꝯtinuāt eā de bono in meliusSꝫ deſcendūt qͥ incipiūt cū magno feruore: ſedpaulatim refrigerant̉ vt aqua calida ſemota abigne frigeſcit. ⁊ reuertunt̉ tales ad pͥmū ſtatumvel efficiunt̉ peiores. Id̓o dauid. Aſcēdūt vſqꝫad celos .ſ. qͥ non ꝑſeuerant. aīa eoꝝ in malis tabeſcebat. Et dn̄m innixū ſcale. qꝛ deꝰ ē merces⁊ p̄miū bonoꝝ opeꝝ. vnde dicit xp̄s. venite adme oēs qͥ laboratis ⁊ onerati eſtis: ⁊ ego reficiaꝫvos. Mat. xj. Ecce ſcala. ergo aſcēde ſuꝑiꝰ ⁊cͣ.

Declaraui vob̓ duo. Primo rōeꝫ quō habemꝰaſcēdere in celū. qꝛ ibi ē finis nr̄. Scd̓o ſcalam ꝑquā habemꝰ aſcēdere. Modo oꝑtet ſcire gͣdusqͦs habemꝰ trāſire. Pro quo notādū ꝙ ſepteꝫſunt gradus in qͥbus ſtat bona vita.¶ Primus credētia .xij. articuloꝝ.¶ Scd̓s reuerentia diuinorū.¶ Tertius beniuolētia ꝓximoꝝ.¶ Quartus regentia mēbroꝝ.Quintus diligentia agendoꝝ.Sextus prudentia dicendoꝝ.Septimus cuſtodientia internorū.Primꝰ eſt ergo credentia articuloꝝ .ſ. ꝙ homohabeat credētiā fidei firmā ſine errore dubitation. ⁊ falſa opinione dicēs. licꝫ nō habeā rōneꝫde hͦ naturalē. nec intellectu poſſim cōp̄hēdere.tn̄ qꝛ vos dn̄e qͥ non poteſtis mētiri nec deciꝑe:nec decipi dixiſtis hͦ ore vr̄o: ⁊ dimiſiſtis in ſcriptis ꝑ quattuor euāgeliſtas: ⁊ determinat idemeccl̓ia. id̓o credo dn̄e. Ecce fides neceſſaria. Ratio. in om̄i via pͥmuꝫ qd̓ eſt hoī neceſſariū eſt ſcire terminū qͦ vadit. Cū ergo nos in hͦ mundo ſimus viatores: ⁊ terminꝰ ad quē ſit deus in celooportet vt a nob̓ ſciat̉. Modo nulla alia res inhͦ mūdo dat nob̓ cognitionem de deo niſi fides.cū ergo dicit thema. Aſcēde. ⁊ vbi aſcendaꝫ? ſuperiꝰ .ſ. ad deū in celo: ⁊ qͥs ⁊ qualis ē deꝰ: dicitfides ꝙ vnus ē ī ſubſtātia ⁊ trinꝰ in ꝑſonis. Itēdeclarat fides ꝙ de illis tribus ꝑſonis nō paternec ſpūſſanctꝰ ſꝫ filius factꝰ eſt homo ꝯceptus ⁊natus de ꝟgine. Fides tenet ꝙ ē indutꝰ de ſcarlata rubea ꝓpter paſſionē ⁊ ſanguīs effuſioneꝫ.⁊ ꝙ voluit ſuſpendi in ligno crucis ne aliqͥs ſibicredens ⁊ obediens ſuſpendat̉ in furca inferni:Idē dicit fides ꝙ ſurrexit die tertia indutꝰ mantello gl̓ie ⁊cͣ. Itē ꝙ modo eſt ſuper oēs celos regnans: ⁊ ſuꝑ oēm creaturā. Itē eſt indutꝰ de albo quolibet die in hoſtia ꝯſecrata. Ecce quō fides declarat qͥs ⁊ qͣlis eſt deꝰ. oportet ergo hr̄ecredentiā articuloꝝ ad cognoſcēdū deum. Id̓oapl̓s. Credere enī oportet accedētē ad deū. qꝛ ē⁊ ꝙ inqͥrentibus ſe remunerator ſit. Heb̓. xj. Siergo vis deuꝫ cognoſcere ꝑ fidē oportet te ſcireCredo in deū. in qͦ ꝯtiuent̉ articuli fidei. ⁊ dicere quolibet mane ⁊ ſero cū ꝓteſtatiōe Sicut miles qͥ facit regi homagiū. Ideo dauid. Credidiſcꝫ corde. ꝓpter qd̓ locutꝰ ſū in ore. Ego autemhūiliatus ſū nimis in corꝑe. Ecce primū gradūScd̓s eſt reuerentia diuinoꝝ exqͦ habemꝰ credētiam articuloꝝ: reqͥrit̉ ꝙ etiaꝫ habeamꝰ reuerentiaꝫ diuinoꝝ. Ratio naturalis. Motꝰ reuerētialis ad aliquē eſt ẜm credentiā extimationē⁊ excellentiā quā habes de illo. Si veniat intervos miles facitis ſibi magnaꝫ reuerētiā ſꝫ maiorem duci ⁊ multo maiorē regi. Itē magnā reuerentiā facitꝭ ep̄o. maiorē cardinali. ſꝫ multo maiorem pape. patꝫ ergo ratio. Si ergo ꝑ primumA a a