Dn̄ica. xvi. poſt trinitatis

paſſionis in oratione ſe ꝓſtrauit. Iſte modꝰ ſignat noſtrā defectionē innuēs ꝙ ad terrā oportet nos redire ⁊ qͣſi homo iam ſe reputans moriturū ꝓſtrat̉. Iſte modus mouet cor ad p̄parandū ſe. Sicut ſentētiatꝰ qn̄ ducit̉ ad furcā ꝑcit etpetit vt ſibi parcat̉. Remittit ⁊ ꝯfitetur Ita debemus nos facere. qꝛ iam vadimꝰ ad mortem.Id̓o non ſolum ſemel in anno. ſed ſepe ꝯfiteri etcōmunicare debemꝰ. parcere inimicis ⁊ reſtituere. Id̓o dauid de iſto modo dicit. Uenite adoremus ⁊ ꝓcidamus ante deū: ploremꝰ corā dn̄oqͥ fecit nos. qꝛ ip̄e eſt dn̄s deꝰ noſter ⁊c̄. psͣ. xciiijSi dicat̉ ab aliquo. de iſtis modis quē ẜuabo.Rn̄deo ꝙ ẜm ꝙ ſpūſſanctus mouet vos ẜuetisillum modū deuote cōtinuando.¶ Sermo ſextꝰ de eadem dn̄ica.Oſecro Vos nedeficiatis in tribulationibꝰ. Eph̓.iij. Sermo noſter erit quō debemꝰſuſtinere tribulatiōes ⁊ aduerſitates. nam dicit Gregꝰ ꝙ magna imꝑfectio ē velle habere bona ⁊ ꝓſperitates. ⁊ neſcire vel nolle ſuſtinere mala ⁊ aduerſitates. Sicut enim habemꝰ duo brachia ad amplexandū ꝓſperitatesita ad ſuſtinendū aduerſitates. Sꝫ pͥmo ſalutet̉ꝟgo maria. Scd̓ꝫ ꝙ exꝑientia vſualis declaratde quolibet die vita p̄ſens eſt plena laboribꝰ aduerſitatibꝰ ⁊ tribulationibꝰ. intantū ꝙ vnā ꝯſolationē plures ſequunt̉ tribulatiōes. talis ē conditio huius mūdi. Et pōt declarari naturaliterꝑ regulā ph̓ie dicentꝭ Omne mediū ꝑticipat naturam extremorū. Declaret̉ in qͣttuor elemētisde qͥbus duo ſunt in medio. ſcꝫ aer aqua Aer recipit ab igne caliditatē. ab aqua humiditatem.ideo eſt calidus ⁊ humidus. ptꝫ quō mediū ꝑticipat naturā extremorū. Itē aqua ꝑticipat cumaere ſuꝑius in humiditate. cū terra inferiꝰ in frigiditate. Id̓o aqua eſt humida ⁊ frigida. Ideꝫptꝫ in animalibꝰ. nam ſi equꝰ ſit inter magnamniuem ⁊ magnū igneꝫ. ex vno latere ꝑticipabitcum niue in frigiditate. ex alio cū igne in caliditate. Idem ptꝫ in hominibꝰ de villis q̄ ſunt in finibus regnorū. qꝛ ꝑticipāt cum vtroqꝫ idiomate. Id̓o loquunt̉ mixto modo. patꝫ regula ph̓ieModo videamꝰ p̄ſens vita vbi cōſiſtit. Dicoꝙ eſt in medio inter paradiſum qͥ eſt ſuperius ⁊infernū qͥ eſt inferius in centro terre. et ſunt contraria ī omnibꝰ. Quia cōditio paradiſi ē gaudere letari ⁊ de nullo triſtari ⁊cͣ. Leticia ſempit̓naſuꝑ caput eorū. gaudium ⁊ leticiaꝫ obtinebunt⁊ fugiet dolor ⁊ gemitꝰ. Eſa. xxxv. Cōditio vero damnatoꝝ in inferno eſt dolere triſtari laborare in penis cōtinuis. et de nullo cōſolari. imoquiqͥd ſit ꝓ eis ꝟtitur eis in luctum ⁊ triſticiamquoniā ſciunt qꝛ nihil ꝓdeſt eis Si fiat oratio ꝓmatre vel patre ⁊ ſi eſt in inferno ⁊ tu neſcis tri-

ſtatur. qꝛ nihil ſibi ꝓdeſt. Item ꝓpter inuidiaꝫde amicis qͥ ſaluant̉ dolent Idē ſi damnant̉. qꝛeorū pena augmentat̉. Sicut quādo igni addūtur ligna ignis augmentat̉. Vnde dānati plangendo dicūt Defecit gaudiū cordis noſtri. verſus ē in luctum chorus noſter. cecidit corona capitꝭ noſtri. ve nobis qꝛ peccauimꝰ. ꝓpterea meſtum factū eſt in dolore cor noſtrum. Thren̄. v.Modo audite rōnem exquo nos ſumꝰ ī medioNam ſuꝑius eſt paradiſus vbi eſt ſummū gaudium. ⁊ inferius infernꝰ vbi eſt ſūma tribulatioet triſticia. Et qꝛ ex regula nos ꝑticipamus naturam extremoꝝ. habemꝰ hic aliqua gaudia comedendo bibēdo delectando ⁊cͣ. ⁊ habemꝰ etiātribulationes aduerſitates. ⁊ qꝛ infernus ē nob̓ꝓpinquus plus abūdant tribulatiōes Gaudiaenī huius mundi ſūt gutte. que diſtillāt de fauoſpūſſancti. qͥ diſtillat in te vnaꝫ guttā. in alio aliam ⁊cͣ. Id̓o Boetius qͥlꝫ fuiſſet philoſophꝰ fecit libros theologie dicēs. Om̄is dulcedo felicitatis humane multis amaritudinibꝰ eſt reſperſa. id ē. inuoluta. Et ita abūdant tribulationes.vnde apl̓us exhortans nos dicit. Obſecro vos⁊cͣ. imo patiēter ſuſtineatis non dimittēdo amorem dei. nec ꝑdere deuotionē debetis. nec bonāvitā. patꝫ thema. Inuenio ī ſacra ſcriptura tresrōnes. maxime quare nos non debemꝰ deficereſꝫ patiēter ſuſtinere tribulatiōes ⁊ aduerſitatesqꝛ ꝑ tribulationes huius mūdi.¶ Homo depurat̉ a magnis defectibꝰ.¶ Homo p̄ſeruat̉ a multis offenſionibꝰ.Homo augmentat̉ multū ī gratijs ⁊ meritisEx his tribus nō debemꝰ deficere in tribulationibus. ſed patiēter ſuſtinere. Id̓o apl̓us in themate Obſecro vos ne deficiatis in tribulationibus. ¶ Dico pͥmo ꝙ homa ꝑ tribulationes ⁊ aduerſitates huiꝰ mundi purificat̉ a magnis defectibus. qꝛ de peccatis p̄teritis de qͥbus nulluspoteſt ſe excuſare tribulationibꝰ infirmitatibꝰ ⁊aduerſitatibꝰ. ſi patiēter recipiant̉. nō murmurando cōtra deuꝫ. nec indignando. ſed dicēdo:domine exquo vobis placet faciatis de creatura veſtra ſicut vobis placuerit Dico ꝙ tunc homo depuratur ⁊ purificatur anima de peccatis⁊ defectibꝰ. Ratio. quia quādo peccator cōfitetetur cōfeſſori om̄ia peccata ſua nullū abſcōdēdo. ⁊ in fine dat ſibi penitentiā. Si peccator humiliter recipit ⁊ ẜuat illam penitētiā anima depurat̉: ⁊ deus ſibi remittit peccatuꝫ. hec ē fidesnoſtra certiſſima Fiat ergo ratio. ſi penitētia data a ſimplici cōfeſſore ⁊ peccatore. purificat animā ſi illā ẜuatis humiliter. Quāto ergo magispurificat̉ ex penitentia data a papa ih̓u. vt ſunttribulatiōes. aduerſitates. qꝛ omne malū peneeſt a deo. Creditis vos ꝙ xp̄s delectet̉ qn̄ eſtisin lecto infirmus. vel quādo aliaꝫ aduerſitatemhabetis. ꝓfecto vt ſic ſibi non placet. ſꝫ ſic̄ placet