Druckschrift 
2 (1488) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

LLI ISermo

ꝓpter hoc dic̄ thema. Qui ſe exiſtimat ſtare videat ne cadat. patet thema. vt vos auiſem inuenio in ſacra ſcriptura ꝙ quattuor ſūt occaſiōesqͥbus ꝑſone deuote cadūt in peccatis. Prima ēper diabolicalē tēptationē. Scd̓a ꝑ familiaremeffectionē. Tertia ꝑ delicioſam cōuerſationem.Quarta ꝑ negligentialē oꝑationē. Et non ſuntplures modi cadendi ⁊ qͥ de iſtis vult ſe auiſarecuſtodire ſemꝑ ſtabit alte .ſ. in gr̄a dei. ergo oſe exiſtimat ſtare videat ne cadat. Dico pͥmo ⁊c̄ſcꝫ ꝑ diabolicā tēptationē. qꝛ lꝫ tēptatio diabolica nō poſſit cogere liberū arbitriū ad peccādūtn̄ illa temptatio hꝫ tantā impetuoſitatem ꝙ niſi hō auiſet ſe venit cū impetu ⁊ ꝓicit ad terram⁊ iſto mō .ſ. impetuoſo diruit vnū magnū murūſcilꝫ dauid Dicat̉ hiſtoria de dauid qͥ de palatio ſuo vidit vxorē vrie lauantē ſe ⁊ ſtatim temptatio demonis venit ad eū dicēs: O quō ē pulchra mittas ꝓ ea ⁊ veniet. qꝛ vir ſuꝰ nō ē in ciuitate ⁊cͣ. Dicat̉ quō peccauit. ij. Regꝭ. xj. O qualis turrꝭ quia erat dauid puer exiſtēs ⁊ cuſtodiens gregē patris interfecit leonē. ita erat fortis⁊ tn̄ nō reſtitit tēptationi. Ratio. qꝛ venit impetuoſe. Iō dixit ip̄e Impulſus euerſus ſū vt caderē. et dn̄s ſuſcepit me. ⁊ dat remedium ne decetero homo cadat dicēſ. Fortitudo mea ⁊ lausmea dn̄s ⁊ factꝰ ē mihi in ſaluteꝫ. psͣ. cxvij. Sic̄ille qͥ ſtat ſolus ⁊ nō ſe tenet ad columnā leui impulſu cadet. Sꝫ qͥ ſe tenet fortit̉ ad columnā fortiſſimā .ſ. dn̄i duobꝰ brachijs amplexando .ſ. vigilia ⁊ oratiōe talis etiā ad magnuꝫ impulſū nōcadet. Id̓o qꝛ dn̄s fortitudo eiꝰ. Ecce qͣre dicitdn̄s fortitudo mea. qͣſi dicat. ego ex me nō ſumfortis. ſꝫ dn̄e teneas vel ſuſtētes me. Iſtud cōſiliū non ſolū ē dauid. ſꝫ xp̄i ih̓ū qͥ in nocte paſſionis dixit apl̓is. Uigilate ⁊ orate vt nō intretꝭ intemptationeꝫ. Mat. xxvj. Sꝫ qꝛ nō tenueruntꝯſiliū eius. ideo impulſi tēptatiōe ceciderunt fugiēdo ⁊cͣ. Patet ergo qͣre aliqͥ cadūt diabolicatēptatione. Id̓o remediuꝫ ē vigilādo in oratiōeappodiare ſe. Id̓o dicit thema. qui ſe exiſtimat⁊c Dico ſcd̓o ꝙ ſcd̓s modus quō ꝑſona deuota cadit ē familiaris affectio. Et iſte multos proſternit. qn̄ enī religioſus vl̓ clericꝰ ſeu heremitaeſt deuotus ⁊ bone vite. ſtat alte ī gr̄a. ⁊ qn̄ diabolꝰ nō pōt ip̄m diruere impingendo ponit ſibiin via ſcandalū vt ibi impingēdo cadat. ſcandalū eſt familiaritas alicuiꝰ mulieris etiaꝫ deuotebenigne et bone intētiōis ſꝫ paulatim cadūt. Etſicut grauiꝰ cadit ille qͥ currit qn̄ impingit qͣꝫ illeqͥ vadit ſpacioſe. ſic grauior ⁊ ꝑiculoſior eſt caſus ꝑſone deuote currētꝭ ad paradiſū ꝑ magnaoꝑa qͣꝫ illius qͥ leuiter ambulat. Id̓o auiſo vos.O quot ſancte ꝑſone fuerūt in mundo que cummaximo feruore ſpūs inceperūt vitā ſanctā currentes vt cameli. ſed impingendo ceciderūt. Oquot mulieres deuote q̄ qn̄ vidēt aliquē religio

ſum deuotū vel clericū cupiūt habere ſuaꝫ familiaritatē etiaꝫ bona intentiōe dicendo. O quō ēiſte gratioſus homo ego faciā amiciciā cum eo.Dicat̉ h̓ hiſtoria q̄ ꝯtigit in italia de filia illiꝰ comitis deuotiſſima q̄ clam dimiſit patreꝫ ⁊ in habitu diſſil̓ato iuit romaꝫ ⁊cͣ. Tūc fuit verificataꝓphetia illa Hieremie. Fortis impegit in fortē⁊ ambo pariter ꝯciderūt. Hiere. xlvj. Quia fortis erat illa puella ⁊ fortis ille ſanctus ſacerdosId̓o mulieres vos auiſetis ꝙ vos cū nll̓o qͣꝫtūcunqꝫ deuoto recipiatis familiaritatē nec intromittatis vos de coquina. Dicatis ſibi. pat̓ orate ꝓ me ⁊ orabo ꝓ vobis ego nō ſū coquinaria.⁊cͣ. Id̓o dicit ſcriptura. In via ruine non eas ⁊offendas in lapides nec credas te vie laborioſenec ponas aīe tue ſcandalū Ecc̄i. xxxij. Uia ruine ſcꝫ cadendi ē familiaritas ibi offendit̉ in lapidibus pctōꝝ. via ē laborioſa ꝓpter tꝑis ⁊ aīe ꝑditionē. ergo Qui ſe exiſtimat ſtare ⁊c̄ Tertiꝰmodus cadendi ē ꝑ delitioſam cōuerſationē qn̄ſcꝫ tenēt bonā vita ſed de delicijs mundi volūtquantū poſſunt reciꝑe ſine pctō Iſti cadūt nonimpulſi nec offendēdo ſꝫ ex lubricitate vie. quiaſicut ille qͥ vadit ꝑ viam lutoſam lꝫ nō impellat̉nec inueniat ſcandaluꝫ tn̄ cadit ex lubricitate ꝙnō fieret ſi ꝑ viā ſiccam incederet. Ita qn̄ ꝑſonavult ire ꝑ viam deliciaꝝ bn̄ comedere ⁊ ſepe rigare guttur dicēdo. vere iſtud nō eſt peccatū exquo hō nō frangit ieiunia eccl̓ie. Itē comederecarnes portare camiſiā. talis diu ſtare nō poteſtẜm Bern̄. Lubricauerūt veſtigia nr̄a in itinereplateaꝝ nr̄aꝝ ⁊ appropinqͣuit filiꝰ nr̄. Thren̄. iiijNota differētias inter plateas ⁊ vicos. plateeſunt late ⁊ ſignant perſonas q̄ late vadūt in delitijs ⁊cͣ. ꝑ vicos ſtrictos ſignant̉ ꝑſone q̄ reſtringunt ſe a delitijs ⁊cͣ. ⁊ vadunt ſine ꝑiculo de luto. Sꝫ de illis qͥ vadunt ꝑ plateas delitiaꝝ dicētibus hoc bene pōt fieri. qꝛ non ē pctm̄. dicit appropinqͣuit finis noſter .ſ. bone vite. De iſtꝭ dauid ꝯcordans cū Hiere. dicit. Ip̄i obligati ſuntid ē. inuoluti. ⁊ ceciderūt. psͣ. xix. Remediū qd̓habemꝰ hic ad hͦ dat apl̓s di. Carnis curā ne feceritis in deſiderijs. Roma. xiij. lꝫ bene ī neceſſarijs. qꝛ quādo ꝑſona deuota infirmat̉ que al̓snon ꝯſueuit comedere carnes nec dormire in lecto ſed cōſueuit portare cilicium. in infirmitatenō debet iſta ẜuare. qꝛ ſicut aſinus oneratus cadens in terrā nō pōt cōmode eleuari niſi onꝰ deponat̉. quo eleuato iterū reponit̉ ſibi onus Sicꝑſona de penitētia eſt vt aſinꝰ ſupra ſe portansonus penitētie q̄ ſi cadat ꝑ infirmitatē debet deponere onus. qꝛ al̓s nō poſſet curari. ſatis penitētie eſt habere patiētiā in infirmitate. Poſt curationem ſumatis onus. Ecce qͣre dicit Carniscuram ne feceritis in deſiderijs Nemo enī vnqͣꝫcarnem ſuā odio habuit ſꝫ nutrit ⁊ fouet eam neceſſarijs Eph̓. v Quartꝰ modꝰ ē ꝑ negligētia