Sermo

fortitudinē. psͣ. xxix. Iſta eſt volūtas dei benecens. Dauid. Beneplacitū eſt dn̄o ſuꝑ timentibus eum. ⁊ in eis qͥ ſperāt ſuꝑ miſcd̓ia eius. psͣ.cxlvj. Nota ſuꝑ timētes eum. ſcꝫ qͥ timent mitare ſtatuꝫ. qꝛ ſicut arbor q̄ trāſplantat̉ moriturvel eſt ſaltē timor de eius morte. Ita de ꝑſona q̄mutat ſtatum. ¶ Dico tertio ꝙ vult deꝰ a nobisſaluationē celeſtialē. Ecce ordinē. Primo vultꝯuerſionem. Scd̓o durationē. Tertio ſaluationem. qꝛ ad iſtū finē creauit nos. Cuiuſlibet agētis intentio eſt ducere opus ſuū ad finem ꝓpterquē oꝑatur. Ita xp̄s de ſe dicit. venit filius ſcꝫhomīs ſaluare qd̓ perierat. Mat. xviij. Perijthomo in hoc mūdo in quo poſuit nos deus. ſeddeus in carnē venit oſtēdens nobis viā paradiſi dicēs: Hec ē via. ambulate in ea. ⁊ nō declinetis neqꝫ ad dextrā neqꝫ ad ſiniſtrā. Eſa. xxx. Odicūt gentes. ſi ego irem ꝙ iſtā viam non eſſemdiues. Id̓o faciunt vſuras furta rapinas. et ſicde alijs peccatis Ecce qͣliter pereūt ꝯtra dei voluntatē. qͥ non vult cogere liberū arbitriū. Id̓oxp̄s. ſic non eſt voluntas ante patrē veſtrū qͥ incelis ē. vt pereat vnꝰ de puſillis iſtis. Matth̓.xviij. Uult ergo deꝰ ſaluationē celeſtialē. ⁊ iſtaeſt volūtas dei ꝑfecta qͥ ducit ad paradiſū. quicepit in vobis opus bonuꝫ ꝑficiet vſqꝫ ad diemxp̄i ih̓u ſcꝫ in morte. qn̄ recipiet animā de corpore. ad Philip̄. j.¶ De eadem dn̄ica ſermo qͥntus.Ratres debitores ſumus. Verbū iſtud habet̉ originaliter. ad Roma. ca. viij. ⁊ recitatiue in epl̓a currentis dn̄ice. Pro declaratiōe huius ꝟbi oꝑtet declarare de qͦ ſumꝰ debitores etqͥbꝰ. Pro cuius declaratione recordor de qͣdaꝫdoctrina ph̓i in libro poſterioꝝ. ꝙ demōſtratiopotiſſima eſt qn̄ ꝑ diffinitionē eſſentialē rei ꝓbātur ⁊ cognoſcūt̉ ꝓpria elꝰ. ergo ad ſciendū ꝯditiones et ꝓprietates hoīs ⁊ ad qͥd tenet̉. videamus diffinitionē hoīs. de qͦ inueni duas diffinitiones. Prima por. ſꝫ defectuoſa. ſcd̓a eſt theologie. Prima eſt aīal rōnale mortale. ⁊ iſta habet tres defectus. Primo deficit ſibi vniuerſalitas. qꝛ diffinitio debet cōpetere oībꝰ ſuis ſuppoſitis. ſꝫ iſta nō ꝯuenit xp̄o nec ꝟgini marie. ⁊ ẜmopiniones magiſtroꝝ doctoꝝ etiā nō ꝯuenit beato Ioh̓i euāgeliſte. qꝛ dicunt aliqui doctoreseum eſſe in celo cuꝫ corpore ⁊ aīa ⁊cͣ. Scd̓s de fectus eſt. qꝛ iſta diffinitio nullā facit mentionē niſi de cauſa materiali ⁊ formali. ſed de cauſa effectiua ip̄ius hoīs nihil dicit q̄ eſt deꝰ. qꝛ ph̓i nonintellexerūt creationeꝫ. imo dixerūt ꝙ ex nihilonihil fit. Tertiꝰ defectus ē. qꝛ nō facit mentionēde cauſa finali ip̄ius homīs. ſcꝫ de beatitudinenec miruꝫ. qꝛ cognitio ph̓oꝝ non tm̄ aſcendit. lꝫeorum cognitio aſcēderet vſqꝫ ad nonū celum.

qꝛ vocauerunt pͥmum mobile. tamē ad celuꝫ qd̓eſt locus beatitudinis non ꝑtingerūt. tamē ph̓icredebāt ſe demōſtrare Sed diffinitio bona ⁊ ſine defectu eſt theologoꝝ. dicēs. homo ē creatura rationalis ad beatitudineꝫ ordinata. In hͦ. ꝙdicit homo eſt creatura. facit mētionē de cauſaeffectiua: qꝛ homo eſt effectꝰ dei. qꝛ creatura eſteffectus creatoris. ⁊ ꝯuenit cum ſcriptura. Scitote qm̄ dn̄s ip̄e eſt deus. ip̄e fecit nos ⁊ nō ip̄inos. psͣ. xcix. In hoc ꝙ dicit rationalis oſtēditcauſam formaleꝫ. ⁊ differt ab angelo. qꝛ angelꝰnon rationalis ſed intellectualis. Rationalis ē.qꝛ ꝑ diſcurſū accipit cognitionē de rebꝰ ſcꝫ ꝑ nota ꝑuenit ad cognoſcendū ignota. ſed angelꝰ ſine diſcurſu ſimul intelligit. patet ꝙ hic defecit.Porphi. qm̄ dixit. ſumꝰ rationales nos vt dij. ſꝫmortale additum nob̓ ſeꝑat nos ab illis. Cauſamaterialis etiā pōt addi in diffinitione Cauſa finalis tangit̉ cum dicit̉ ad beatitudinē ordinataEx iſta diffinitiōe ego facio fundamētū. qꝛ hō ēcreatura dei. ideo obligat̉ ſuo creatori ī aliquo.Item qꝛ ē rationalis. ⁊ ꝑ ꝯſequēs ꝓximo ſocialis. ideo in aliquo tenet̉ ꝓximo. Itē qꝛ ad beatitudinē ordinat̉ tenetur ſibimet in aliquo. ſcꝫ vtſe p̄pararet ad illam. Ergo fratres debitores ſumus. ſcꝫ deo ꝓximo ⁊ nobiſmetipſis.¶ Primo debemꝰ deo honorē pͥncipalē.¶ Scd̓o debemꝰ ꝓximo dilectionē fraternaleꝫ¶ Tertio debemꝰ nobiſmetip̄is rigorē pnīaleꝫ.Dico pͥmo ꝙ debemus deo ⁊cͣ. dicit ph̓s ꝙ honor eſt exhibitio reuerentie in teſtimoniū virtutis. pͥmo ethicoꝝ. verbi gratia. quādo homo videt honorabilē ꝑſonaꝫ cogitat ꝙ eſt virtuoſa ⁊excellens in aliquo. ideo fit ſibi reuerentia. Iſtareuerentia exhibet̉ alicui ꝑſone ꝓpter aliquamquattuor cauſaꝝ. ſcilicet vel ꝓpter potentiā. vl̓ꝓpter ſcientiā. vel ꝓpter vtilitatē. vel ꝓpter ſāctitatem. ¶ Propter potentiā honorant̉ non ſolum imꝑatores reges ⁊cͣ. ſed etiā officiales in teſtimoniū ꝟtutis potētie. ꝓpter hoc p̄cepit apoſtolus ẜuitoribus. vt domīos ſuos honorēt ⁊cͣ.di. Quicūqꝫ ſunt ſub iugo ſerui dn̄os ſuos om̄ihonore dignos arbitrent̉. ne nomē dn̄i ⁊ doctrina blaſphemet̉ j. Timotꝭ. vj. Nota omni honore non hyꝑdulie nec latrie. que ſoli deo cōpetit.ſꝫ omni honore ſcꝫ cordis non deſpiciēdo. ⁊ orisreuerētialiter loquēdo. ⁊ operis humiliter obediendo. ¶ Secūdo aliqui honorant̉ ꝓpter ſcientiam. lꝫ pauꝑ ſit ſi habet ſcientiā acquiſitā vl̓ infuſam dignus eſt honore Id̓o p̄cepit deꝰ honorare ſenes. Rationē aſſignat Iob. xij. quia ī antiquis eſt ſapientia. ſcꝫ vt cōmuniꝰ. ⁊ in ml̓to tēpore prudētia. Id̓o p̄cepit deus. corā cano capite cōſurge. ⁊ honora ꝑſonam ſenis. Leuit̓. xix.Tertio ꝓpter vtilitatē qn̄ aliqua ꝑſona eſt alicui vtilis ⁊ benefica. talis ꝑſona honoratur abalia. Iſta rōne fit honor medicis. qꝛ ſunt vtilesR r 2