SermoILLx

cōſiſtit. Id̓o xp̄s: Qui ꝑſeuerauerit vſqꝫ ī finēſaluus erit. Mat. x. Ideo dicit thema. Nō oīsqui dicit mihi dn̄e dn̄e. Id̓o xp̄s. Hec eſt volūtas eius qͥ miſit me matris. vt omne qd̓ dedit mihi pater ſcꝫ ꝑ bonam vitaꝫ. non ꝑdam ex eo ſcꝫꝑ inconſtātia. Ioh̓. vj. Dicūt aliqui. ⁊ qͣlis dn̄seſt xp̄s. qꝛ ſi hō ſeruiat ſibi. c. ānis ſine aliqͦ defectu. ⁊ ꝓ vno defectu quē hō facit totū ē perditū⁊ hō dānat̉. Ecceqͣlis dn̄s. hoc dicebat ſemel qͥdam homo ſanctꝰ qͥ faciebat miracula. curabatgētes de infirmitatibꝰ. et finaliter ꝓpter hoc ꝙſemel nimis curioſe reſpexit quādā mulierē pulchram valde. ꝓpter qd̓ perdidit gr̄am faciendimiracula. Tandē venit ad aliū ſanctū dicens eiquō ꝑdiderit gr̄am neſciens qͣre. Rn̄dit ille ſanctus. non perdit̉ gr̄a ſine peccato. Id̓o videatꝭſi cū manibꝰ vel ore vel oculis feciſtis aliqd̓ peccatū. Rn̄dit: nō. niſi qꝛ reſpexi vnā mulierē ⁊cͣ.Rn̄dit aliꝰ. ꝓpter hͦ peccatū amiſiſtis gr̄am. Etip̄e indignatꝰ dixit. vere non ſeruiā ampliꝰ talidn̄o. certe ſoldanus babylonie nō feciſſet hoc.Dicat̉ quō ſe parabat ire ſpaciatū ⁊ in quodaꝫprato vidit equū ambulantē pulcherrimuꝫ ſuꝑquē aſcendit ⁊ ſubito fecit ſaltū vnū ⁊cͣ. Notaparabolā ad hͦ de mercatore eunte ad feriā quiemit p̄cioſiſſima iocalia ⁊ fecit vnū fardellū qd̓tradidit vni portatori ꝓmittēs vnū florenū ⁊cͣ.Ita in ꝓpoſito qn̄ deus cōuertit aliquē de vitamala ad bonā. de peccatis ad ꝟtutē. tūc cōmittit ſibi fardellū cū p̄cioſis iocalibꝰ. ſcꝫ opibꝰ meritorijs. ita ꝙ fardellum bone vite non eſt tuū.ꝓpter hoc errāt illi qui dicūt ꝓ vno defectu ⁊cͣ.ſed ē dei vt mercatoris. ⁊ cōmiſit ip̄m tibi. Si ergo tū portas fardellū ꝑ tot annos ⁊ vna die deponis eū ⁊ furatur a te qn̄ peccas. qͥd mereris?qꝛ perdidiſti fardellū dei quē habuiſti portarevſqꝫ ad portam ſui palacij. Porta ē mors hec ēporta dn̄i. qꝛ ip̄e etiā intrauit ꝑ eam. AutoritasNōne ſic oportuit pati xp̄m: Luc̄. vltꝭ. Cogitate ergo ꝙ ſancta vita vel ſtatus penitētie eſt fardellu a deo nobis cōmiſſum. Id̓o non amitteredebemꝰ illud ſed operari cōtinue meritorie. Iōapoſtolꝰ. Dum tp̄s habemus oꝑemur bonum.ad Gal̓. vltꝭ.¶ Sermo qͣrtus de eadem dn̄ica.Si facit voluntatem patris mei qͥ in celis eſt. intraObit in regnū celoꝝ Verbū iſtud habetur originaliter. Matth̓. vij. ⁊ recitatiue in euāgelio currētis dn̄ice. hoc v̓bū eſt ꝟbuꝫ ⁊ doctrina ſaluatoris dn̄i nr̄i ih̓u xp̄i di. Qui facit volūtatē ⁊c̄. Eſt hic q̄ſtio ſubtilis quare xp̄s dicit ꝙille intrabit in regnū celoꝝ qͥ facit voluntatē patris. ⁊ nō dicit volūtatē ſuā vel ſpūſſancti Procuius reſponſione ſciendū ꝙ ſicut tres ꝑſone diuine non habēt niſi vnā eſſentiā diuinitatem et

eternitatē. ſic etiaꝫ nō babēt niſi vnam voluntatē ſcīaꝫ ⁊ ptāateꝫ. Una enī voluntas eſt patrꝭ. filij. ⁊ ſpūſſancti. quicqͥd enī vult pater. vult etiā⁊ filius ⁊ ſpūſſanctꝰ. qꝛ oadē volūtas eſt. Modo ꝯſtat qd̓ d̓r ꝙ ſol liq̄facit niuem. ⁊ nō d̓r ꝙ radius nec calor cū tn̄ oīa ꝯcurrāt. Itē ſi q̄rat̉ qͥdfacit fructificare. d̓r ſol ⁊ nō radius nec calor qd̓idē ē. ⁊ nō ē niſi vnꝰ ſol Ita eſt etiā ī diuinis. pr̄eſt pͥncipiū non de pͥncipio. ideo d̓r. Qui feceritvoluntatē patris mei ⁊cͣ. Et ẜm hͦ dicebat apl̓sEx ip̄o ſcꝫ patre ⁊ ꝑ ip̄m ſcꝫ filiū. ⁊ in ip̄o ſcilicꝫſpirituſancto ſūt omnia. ad Roma. xj. Patꝫ ergo reſpōſio ad q̄ſtionē. qꝛ nominādo volūtateꝫpatris noīat etiam voluntateꝫ ſuā ⁊ ſpūſſancti.Id̓o dicit. qui voluntatē facit ⁊cͣ. Vt ergo nospoſſumꝰ intrare regnū celoꝝ. poſtqͣꝫ exiuimꝰ demiſeria huiꝰ mūdi. videamꝰ q̄ eſt voluntas dei.qͥd vult deꝰ a nobis. Voluntatē dei declarat nobis apl̓us in qͣdam autoritate di. Probetis q̄ ſitvoluntas dei bona. beneplacens ⁊ perfecta. adRoma. xij. In hac autoritate oſtenditur ꝙ triavult deus de nobis. ẜm ꝙ ter dei volūtas noīatur. Uult ſcꝫ pͥmo ꝯuerſionē penitentialē. Eccevolūtas dei bona. Scd̓o durationē virtualem.Iſta eſt beneplacēs. Tertio ſaluationē celeſtia/lem. ⁊ iſta eſt voluntas dei perfecta Qui hꝫ iſtatria intrabit in regnū celorū. Id̓o dicit thema.Qui facit volūtateꝫ ⁊cͣ. ¶ Dico pͥmo ꝙ vult deꝰꝯuerſionē penitētialeꝫ. qꝛ qͣꝫtūcunqꝫ homo ſiueſit religioſus ſiue clericꝰ ſiue laicus ſit peccator⁊ male vite: non vuli deꝰ ſuā dānationē. ſꝫ vultſuam ꝯuerſionē penitentialē. ſcꝫ ꝙ vertat dorſūmundo ⁊ creaturis. ⁊ vertat faciem deo. hoc fitꝑ penitentiā. ꝑ ꝯtritioneꝫ de peccatis. ꝓpoſitūnon redeundi. cōfitendi. ẜuandi penitentiā. orādi. audire miſſas ⁊ ẜmones. Iſta eſt voluntasdei bona. Ratio. qꝛ ſapiens argentarius poſtqͣꝫfecit cupam auri vel argenti. ſiue imaginē vl̓ coronam. vel aliqd̓ iocale cum magno labore ⁊ expenſa. ⁊ aliquo caſu cadit in puteo ſicco ⁊ ꝓfundo. argentariꝰ non dimittat eam. imo deſcenditquia p̄cioſa res eſt. Idē ſi cadit in puluere mundabit eam. Ideꝫ ſi cadit in luto vel inter lapidēmaculat̉ vel frangit̉. ⁊ in incude adaptat̉. Idēſi cadit in aqua vel in igne. vel ſi ex antiqͥtate deturpat̉. non ex hoc dimittit eam. ſed polit ⁊ mūdat. et tūc pulchritudo reuertit̉. Ita facit deusp̄cioſum iocale fecit deꝰ auri puriſſimi. de hoīe⁊ muliere. A pͥncipio fecit deus vaſa de ere ⁊ cupro. qꝛ formauit creaturas corporales corruptibiles. de argento qn̄ creauit creaturas corporales incorruptibiles. Sꝫ de auro quādo fecit hominē. plꝰ valet homo qꝫ aliqua creatura corporalis. Ita homo nō fuit factus a deo vt alie creature ⁊cͣ. Faciamꝰ hominē ad ⁊cͣ. Gen̄. j. Et nōdixit: fiat homo: ſicut de alijs creaturꝭ. ecce vasauri. ſi caſu aliquo cadit ⁊cͣ. Cadit aūt homo in